Vitel toné de cerdo: Argentijnse vitello tonnato van varkensfilet | Mijn recept uit Buenos Aires

Vitello tonnato. Die ken je vast wel. De dunne plakjes kalfsvlees overgoten met romige tonijnsaus zijn niet meer weg te denken uit de Italiaanse restaurants in Nederland. 

Maar ken je ook de Argentijnse variant hierop, vitel toné de cerdo? 

Dat is een gerecht dat veel op vitello tonnato lijkt, maar toch niet helemaal hetzelfde is. Het wordt namelijk niet gemaakt van kalfsmuis of kalfsfricandeau, maar van varkensfilet, carré de cerdo in het Argentijns-Spaans.

Zowel de 'gewone' vitel toné - gemaakt van kalfsvlees; Argentijnen gebruiken hiervoor niet de naam vitello tonnato - als vitel toné de cerdo zijn al decennialang dé kerstavondgerechten voor miljoenen Argentijnen. 

In onze jonge jaren maakten ook wij in Argentinië kennis met beide verrukkelijke gerechten. Nog voordat vitello tonnato zo populair werd in Nederland. 

Ga met één klik naar ons recept! Of lees eerst nog even wat meer over ons Argentinië-avontuur!

En oh ja! Helemaal onderaan dit blog vind je ook nog een Q&A met allemaal leuke weetjes over vitello tonnato en vitel toné. Een heerlijk hapje kennis!

Wat vliegt de tijd! Het is ondertussen alweer meer dan dertig jaar geleden dat we een paar jaar in Argentinië woonden. 

In San Isidro, een buitenwijk van Buenos Aires.

Wacht, ik zal even een foto scannen van ons huis. Onze ouwe trouwe Peugeot 504 staat pontificaal voor de deur!

Ik heb nog even op Street View gekeken. Het huis staat er nog, al lijkt onze prachtige avocadoboom - rechts in de voortuin - het loodje te hebben gelegd.

En dit was mijn keuken, ook niet onbelangrijk!

Jij bent er nu getuige van: ook al ligt onze Argentinië-periode ondertussen al zo lang achter ons, die tijd is noch uit ons oog noch uit ons hart. En foodies als wij zijn, al helemaal niet uit ons culinaire hart!

 

Waarschijnlijk heb je het al vaker op mijn blog gelezen: wij eten nog met de regelmaat van de klok Argentijnse gerechten.

Chimichurri is misschien wel onze favoriet. Dat is een verrukkelijke, pittige salsa. Ideaal voor bij de barbecue; de asado, zoals de Argentijnen die noemen. Ik kreeg het recept ooit van een Argentijnse chef! 

Bij de lunch of als een lichte avondmaaltijd komen er vooral tijdens de zomer heel wat sandwiches de milanesa op tafel. Dat zijn fantastische Argentijnse schnitzelsandwiches! 

De ideale saus voor die sandwiches is de befaamde Argentijnse salsa golf, een soort cocktailsaus. Lekker kruidig en met een flinke scheut cognac!

Verder zijn we ook groot fan van de Argentijnse manier van tosti's maken. 

Die tosti's zijn niet dik zoals onze Nederlandse tosti's, maar heerlijk dun. Mals en zacht vanbinnen en krokant vanbuiten. En zonder korstjes!

Ze worden gemaakt van speciaal sandwichbrood, pan de miga. Het duurde een tijdje, maar inmiddels is dit brood gelukkig ook gewoon te koop in Nederland.

De tosti's worden tostados de jamón y queso genoemd - gewoon ham-kaas-tosti's - maar dat klinkt in het Spaans toch net wat exotischer. 

Laatst aten we ze nog samen met onze zelfgemaakte tomatenjam. Toegegeven, die is niet Argentijns, maar wel erg lekker bij tostados de jamón y queso. Een aanrader dus!

De eerste keer dat wij vitel toné aten, was tijdens de lunch in een restaurant in Buenos Aires. 

Ik schreef er al eens eerder over in mijn blog bij het recept voor kalfshamburgers met tonijnmayonaise. 

En dat het niet bleef bij één keer, dat zul je vast begrijpen!

Maar ook thuis wilde ik graag met het gerecht aan de slag. 

In eerste instantie maakte ik mijn vitel toné van kalfsvlees. Of eigenlijk moet ik zeggen: jong rundvlees. Ik zal je uitleggen hoe dat zat.

In Argentinië is het eten van kalfsvlees zoals wij dat kennen - of zoals de Italianen dat gebruiken voor hun vitello tonnato - niet heel gangbaar. 

De meeste runderen worden in Argentinië jonger geslacht dan hier in Europa. Maar niet zo jong als ons kalfsvlees. Hun slachtleeftijd zit dus tussen ons kalfsvlees en ons rundvlees in. 

Vlees van die runderen wordt wel novillito genoemd, jong rundvlees. Dat vlees smaakt minder licht en minder subtiel dan ons kalfsvlees. Het is donkerder van kleur en heeft meer kracht. 

Omdat wij graag vitel toné aten met een smaak die meer leek op ons kalfsvlees, stapten wij al snel over op varkensvlees. 

De carré de cerdo, varkensfilet, die wij toentertijd in Argentinië overal konden kopen, was heerlijk mals en sappig. Ideaal voor vitel toné, vonden wij. En daarom braken wij met de toenmalige Argentijnse traditie om alleen maar novillito te gebruiken. 

Ook later, toen we in Afrika, Azië en uiteindelijk Nederland gingen wonen, bleven we onze vitel toné met varkensfilet maken. 

Sterker nog: dat doen we nog steeds! Niet op kerstavond - dan eten wij steevast gevulde kalkoen - maar wel op andere hoogtijdagen. Met name op de verjaardag van mijn dochter Petra. Het is misschien wel haar absolute lievelingsgerecht!

Ik heb mijn eigen speciale recept voor die vitel toné van varkensvlees, vitel toné de cerdo in goed Argentijns. 

• Ik marineer mijn varkensfilet altijd eerst een nachtje in op smaak gemaakte droge witte wijn.
• Daarna pocheer ik het vlees. Na afkoeling snijd ik het in flinterdunne plakjes. 
• Het kookvocht laat ik inkoken en daar maak ik - ook weer na afkoeling - een grote hoeveelheid tonijnsaus van. 
• Als finishing touch - maar niet onbelangrijk! - laat ik mijn plakjes vlees vervolgens 24 uur marineren in die tonijnsaus voordat mijn vitel toné de cerdo op tafel komt! 

Het resultaat is zo smaakvol! Als je mijn recept één keer hebt geprobeerd, wil je nooit meer anders. Gegarandeerd!  

Voor ons is vitel toné de cerdo vrijwel nooit een voorgerecht. Daar is het té lekker voor! 

Wij maken er altijd een complete maaltijd van. Als avondmaal, maar ook vaak als feestelijke brunch. Met een grote schaal met versgebakken roomboter-dinerbroodjes erbij.

Wij scheuren onze broodjes graag in stukjes en dopen die in de tonijnsaus. Daarom maak ik altijd een overvloedige hoeveelheid van die saus!

En als groenten serveer ik graag: 

• gemarineerde artisjokkenharten (uit pot) of een salade met die artisjokkenharten, 
• gemarineerde of in de oven geroosterde olijven, 
• kapperappeltjes, 
• gemarineerde paprikareepjes in olie (uit pot), 
• een mediterrane salade van gegrilde paprika's en/of 
• in de oven gepofte cherrytomaatjes. 

Scroll snel door naar ons recept. Maar eerst nog even zo'n nostalgische, oude foto! Van een bord vitel toné de cerdo uit onze Argentinië-jaren.

Vitel toné de cerdo: hét recept voor Argentijnse vitello tonnato van malse varkensfilet! 

Ingrediënten voor een hoofdgerecht voor 5 personen of een voorgerecht voor ±10 personen:

• een mooi stuk varkensfilet (zonder vetrandjes) van ±800 gram
• 1 liter goede droge witte wijn (ik gebruik graag een chardonnay)
• 1 flinke ui
• 3 middelgrote zoetzure augurken
• 2 ansjovisfilets of 3 theelepels ansjovispuree
• 1 potje kappertjes (uitlekgewicht ±60 gram)
• zout en versgemalen zwarte peper
• 3 blikken tonijn in zonnebloemolie (uitlekgewicht per blik ±100 gram)
• ±350 gram frisse mayonaise (ik gebruik voor dit recept graag Remia Mayolijn; dit blog is niet gesponsord)
• eventueel een klein schepje poedersuiker

Bereiding:

1. Schenk de wijn in een hoge pan waar het vlees qua lengte net in past. 
2. Snijd de ui en de augurken in dunne plakjes. Voeg de groenten samen met de ansjovis, 3 eetlepels kappertjes en wat zout en peper toe aan de wijn.
3. Leg het vlees in de marinade. Laat de varkensfilet 24 uur marineren in de koelkast.
4. Zet de pan met de marinade en het vlees op het vuur en breng de marinade zachtjes aan de kook. Draai het vuur laag en laat het vlees in ongeveer drie kwartier zachtjes pocheren totdat het gaar is. 
5. Neem het vlees uit de pan en laat het, afgedekt, goed afkoelen. Eerst in de keuken, later in de koelkast.
6. Kook ondertussen het kookvocht flink in. Als je - uiteindelijk - de uien, augurken, ansjovis en kappertjes verwijdert (die heb je niet meer nodig), moet je nog ±450 ml overhouden. Laat ook het kookvocht goed afkoelen.
7. Giet de tonijn af. Pureer de tonijn samen met het afgekoelde kookvocht in de foodprocessor. Als de tonijn helemaal fijn is, kun je de mayonaise toevoegen. Meng de saus nog even met een paar pulsen van de machine.
8. Proef de tonijnsaus en voeg indien nodig nog wat extra mayonaise, zout en/of peper toe. Als je wijn heel droog was, heb je misschien ook nog een klein schepje poedersuiker nodig. 
9. Doe de tonijnsaus over in een grote, diepe schaal of kom.
10. Snijd het koude vlees met een scherp vleesmes in flinterdunne plakjes.
11. Leg de plakjes vlees in de tonijnsaus. Zorg ervoor dat alle plakjes vlees goed gecoat zijn met een laagje tonijnsaus. Dek de schaal af en zet hem in de koelkast. Zo moet het vlees bij voorkeur nog 24 uur staan, zodat de tonijnsmaken heerlijk in het vlees kunnen trekken.
12. Leg op elk bord een paar plakjes varkensfilet. Schep er nog wat tonijnsaus overheen. Garneer het gerecht met een paar kappertjes.
13. Zet de resterende tonijnsaus - en eventueel de restjes vleesplakjes - los in een kom op tafel, zodat iedereen er naar wens meer van kan nemen.
14. Serveer er versgebakken roomboter-dinerbroodjes - of lekker brood van de bakker - en meerdere van de hierboven genoemde groentegerechten bij.        
    
    

Alles wat je nog meer wilt weten over vitello tonnato en de Argentijnse variant vitel toné (de cerdo)!

Wat is vitello tonnato?

Dat weet je waarschijnlijk wel! Vitello tonnato is een gerecht van flinterdunne plakjes gegaard kalfsvlees overgoten met een romige tonijnsaus. 

Vitello tonnato wordt altijd koud geserveerd. Meestal als voorgerecht.

 

Waar komt het gerecht vitello tonnato vandaan?

Vitello tonnato komt van oorsprong uit Italië, uit de Piëmontese regio in het noordwesten van het land.

Het gerecht ontstond in de achttiende eeuw als een soort restjesgerecht van kalfsvlees, zo luidt het verhaal. Dat vlees werd langzaam gegaard voor langere houdbaarheid. En geserveerd met een krachtige saus. Van ansjovis. 

        

In het Piëmontese dialect kreeg het de naam vitel tonné: vitel verwees naar het kalfsvlees, terwijl tonné waarschijnlijk is afgeleid van het Franse tanné, 'bewerkt'. Bewerkt kalfsvlees dus. 

En dat is op zijn minst opmerkelijk! De oorspronkelijke naam voor het gerecht had helemaal niets te maken met wat wij nu denken: tonijn. Ook al klinkt dat zo...

Pas eind negentiende eeuw werd het eten van tonijn uit blik populair in Italië. Én de vis werd betaalbaar. Of misschien was het andersom: werd tonijn juist populair doordat hij betaalbaar werd. Wie zal het zeggen?

Hoe dan ook, tóen vond ingeblikte tonijn dus zijn weg naar de vitel toné-saus - overigens nog steeds in combinatie met de aloude ansjovis. De vis met zijn milde smaak maakte de saus in één klap veel zachter, lichter en romiger. 

In die periode verscheen het recept ook in kookboeken buiten Piëmont, onder een nieuwe, veritaliaanse naam: vitello tonnato, letterlijk ‘kalfsvlees met tonijn’.

In de twintigste eeuw evolueerde de saus verder, met als belangrijkste toevoeging: frisse en fluwelige mayonaise. Vanaf 1950 raakte de mayonaise-variant meer en meer ingeburgerd. 

En dat is precies zoals wij de Argentijnse vitel toné en de Italiaanse vitello tonnato vandaag de dag nog steeds kennen. 

Hoe is het recept voor vitel toné/vitello tonnato in Argentinië terechtgekomen al voordat wij het gerecht in Nederland kenden?

Vitello tonnato kwam vroeg in Argentinië terecht doordat tussen 1870 en 1930 miljoenen Italianen, onder wie opvallend veel Piëmontezen, daar een nieuw leven begonnen. 

En zoals dat gaat: wie verhuist, neemt zijn favoriete recepten mee in zijn culinaire bagage. Vitel toné reisde simpelweg met hen mee.

In Argentinië viel het gerecht meteen in goede aarde: (jong) rundvlees was er goedkoop en tonijn in blik was overal beschikbaar. De ingrediënten voor een nieuwe klassieker lagen dus letterlijk voor het oprapen.

Daar kwam nog iets bij: kerst valt in Argentinië midden in de zomer. Tijdens de feestdagen is het er warm - soms zinderend warm, dat hebben we zelf aan den lijve ondervonden. En dus is er behoefte aan koude, feestelijke schotels die je vooraf kunt bereiden. Vitel toné bleek daarvoor ideaal: romig, fris, rijk van smaak en perfect voor grote families die samen aan tafel gaan.

Zo groeide het gerecht uit tot een ware Argentijnse kerstklassieker. En dat gebeurde allemaal decennia voordat wij in Nederland überhaupt nog van vitello tonnato hadden gehoord.

Waarom heet vitello tonnato in Argentinië vitel toné?

Ja, dat moge ondertussen duidelijk zijn! De immigranten uit Piëmont kenden de term vitello tonnato niet eens. Zij spraken van vitel tonné. In de Argentijnse schrijftaal is inmiddels één n weggevallen uit tonné. Maar de uitspraak en de betekenis bleven hetzelfde.

En zo raakte Argentinië vertrouwd met de Piëmontese naam. 

Dertig jaar geleden leerden wij het gerecht kennen onder de naam vitel toné en zo heet vitello tonnato dus nog steeds in Argentinië.

Van welk stuk vlees worden vitello tonnato en vitel toné over het algemeen gemaakt?

Op het eerste gezicht lijken de Italiaanse en Argentijnse versie van het gerecht totaal verschillend - kalfsvlees versus rundvlees, zoals ik hierboven in mijn blog al uitlegde - maar anatomisch gezien gaat het om precies hetzelfde deel van het dier. Alleen de leeftijd van het dier en de lokale naam van het stuk vlees verschillen.

In Italië heet dit stuk vlees girello of magatello. Wij zouden dat vertalen met kalfsmuis, een deel van wat wij kalfsfricandeau noemen. Het is het magerste en zachtste deel van de bovenbil van een kalf. Een stuk vlees met een milde smaak. Die gaat prachtig samen met de romige tonijn‑ansjovissaus.

In Argentinië wordt traditioneel gebruikgemaakt van peceto: hetzelfde magere, langwerpige spierstuk. Maar dan uit de achterbil van een net wat ouder rund.

Door het verschil in leeftijd van de dieren krijgen de gerechten twee best wel verschillende smaakprofielen: in Italië verfijnd en delicaat, in Argentinië steviger en uitgesprokener met meer bite. Wat draderiger, vezeliger van structuur ook.

Wordt het vlees voor vitello tonnato en vitel toné altijd eerst gemarineerd?

Van oorsprong werd het kalfsvlees voor vitel tonné meestal gemarineerd. Alleen niet vóór, maar ná het garen. Die zogenaamde post-gaartechniek maakte het vlees malser en gaf het extra smaak. Die methode werd ook toegepast op het rundvlees uit Argentinië. 

Tegenwoordig maakt elke individuele kok hierin zijn of haar eigen keuze. 

Zelf heb ik er meteen vanaf de eerste keer dat ik vitel toné maakte voor gekozen om te gaan voor twee marineerperiodes: zowel vóór als ná het garen!

Voor het garen marineer ik mijn vlees eerst 24 uur in witte wijn met allerlei smaakmakers. Ik gaar het vlees vervolgens in de marinade. En daarna maak ik de saus met weer diezelfde marinade. 

Dan snijd ik mijn vlees in flinterdunne plakken. En ook die marineer ik weer. Maar dan in de bereide tonijnsaus! Verrukkelijk: alle smaken komen zo optimaal bij elkaar! 

Wordt het vlees voor vitello tonnato en vitel toné gebraden of gepocheerd?

Beide technieken worden toegepast, al was pocheren in de beginperiode gebruikelijker.

Vooral voor het wat rijpere rundvlees uit Argentinië gaf pocheren een malser resultaat. En zo gebeurt het daar tegenwoordig dus ook nog het vaakst.

Ook ik heb vanaf het begin mijn vlees gepocheerd. In die marinade van hierboven! 

Hoe heet de Argentijnse variant van vitel toné waarvoor varkensvlees wordt gebruikt?

Die naam luidt: vitel toné de cerdo. Letterlijk: vitel toné van varkensvlees.

Welk deel van het varken wordt gebruikt voor vitel toné de cerdo?

Een varken heeft een iets andere anatomie. In plaats van de bovenbil is bij een varken de varkensfilet het meest geschikt voor vitel toné.

Varkensfilet is het ribstuk. Dus eigenlijk alle karbonades aan elkaar vast. Het vlees wordt zorgvuldig losgesneden van de botten. En de botten worden niet gebruikt.

Voor vitel toné moet een varkensfilet goed mager zijn. Koop je bij je slager een stuk varkensfilet met nog wat vetrandjes eraan? Snijd die er dan eerst vanaf voordat je met de bereiding van je vitel toné begint. Gepocheerd varkensvet is niet zo lekker. 

Hoe heet die varkensfilet in Argentinië?

Bij een Argentijnse slager bestel je dan een zogenaamde carré de cerdo. 

De benaming carré komt rechtstreeks uit Frankrijk, waar men spreekt van carré de porc. En zelfs in Nederland hoor je hem soms weleens: varkenscarré. 

Vitel toné de cerdo wordt de laatste jaren steeds populairder in Argentinië. Waarom is dit?

Ik vertelde je hierboven al: bijna vanaf het begin vervingen wij voor onze vitel toné het rundvlees, de peceto, door varkensvlees, de carré de cerdo. 

Dat deden we omdat we de mildere smaak van de varkensfilet meer waardeerden voor onze vitel toné. Die leek misschien wel meer op ons kalfsvlees dan de smaak van de peceto. 

Dertig jaar geleden was het gebruik van varkensvlees voor vitel toné echter helemaal nog niet gebruikelijk in Argentinië. Pas later veranderde dat. Tegenwoordig raakt vitel toné de cerdo steeds meer in zwang.

Waarom? Dat wilde ik weten!

Wat blijkt? De moderne Argentijnen zijn het qua smaak vaak met me eens: varkensfilet heeft een mildere, elegantere smaak dan peceto. Én het komt qua mondgevoel dichter in de buurt van het kalfsvlees van de Italiaanse oorsprong.

Maar er zijn meer redenen aan te wijzen. 

Carré de cerdo is tegenwoordig ook betaalbaarder. Rundvlees is nu duurder dan het vroeger was in het Zuid-Amerikaanse land.

Bovendien is carré de cerdo makkelijker te bereiden: het blijft sappig en het snijdt mooier.

En het past perfect bij de romige tonijn‑ansjovissaus.

Niet alleen Argentijnse chefs hebben het nieuwe gerecht omarmd, ook veel Argentijnse thuiskoks geven er inmiddels de voorkeur aan boven de traditionele versie met peceto! Ze vinden het ideaal voor hun kerstavond met familie!

Wordt vitello tonnato in Italië ook weleens van varkensvlees gemaakt en hoe heet het gerecht dan?

Nee. In Italië maakt men vitello tonnato bijna nooit met varkensvlees. Dat komt omdat het gerecht in Italië sterk verbonden is met kalfsvlees - het woord vitello is daar echt essentieel.

Als het een enkele keer toch gebeurt, dan heet het gerecht simpelweg maiale tonnato - varkensvlees met tonijnsaus - of lonza di maiale con salsa tonnata - varkenslende met tonijnsaus.

Alleen op trendy Italiaanse foodblogs duikt zo’n varkensvleesvariant af en toe op als een economische, eigentijdse twist - maar hij is geen onderdeel van de klassieke Italiaanse keuken.

Dit in tegenstelling dus tot de praktijk in het huidige Argentinië!

Ik wens je veel plezier met mijn recept voor Argentijnse vitel toné de cerdo! 

Misschien ga jij dit jaar wel voor een kerstavond met een Argentijns tintje!

Cheeseburgers met zelfgemaakte tomatenjam - Misschien wel de allerlekkerste hamburgers!

Welke saus zit er op de allerlekkerste cheeseburger? 

? ? ? ...

'Tomatenketchup?'

Fout! 

Op de allerlekkerste cheeseburger zit een dikke laag tomatenjám! Zelfgemaakt natuurlijk! 

Van een grote portie verse pomodori-tomaten, gebakken uien en pittige specerijen. Met mijn recept van een paar weken geleden! 

De perfect gekruide, fruitige, fris-zoetzure jam smaakt fantastisch bij de hartige combi van de burger en de kaas! Hij maakt elke cheeseburger helemaal af!

Serveer je burger, kaas en tomatenjam op een geroosterd briochebroodje of een luxe hamburgerbroodje. Met een likje mayonaise en een blaadje sla. Klaar! 

Smullen maar!

Cheeseburgers met tomatenjam - Misschien wel de allerlekkerste die je ooit gegeten hebt, maar dan zelfgemaakt!

Ingrediënten voor 4 cheeseburgers met tomatenjam:

• 4 briochebroodjes met sesamzaadjes of luxe hamburgerbroodjes met sesamzaadjes
• 1 à 2 eetlepels olijfolie
• 4 Black Angus-hamburgers of quarter pounders
• 4 of 8 vierkante plakjes cheddarkaas (8 plakjes voor de echte kaasliefhebbers!)
• 4 mooie blaadjes botersla
• 4 à 6 theelepels mayonaise van een goede kwaliteit
• 1 portie zelfgemaakte tomatenjam (klik op het rode linkje voor het recept)

Bereiding:

1. Snijd de broodjes doormidden. Bestrijk de snijvlakken - met behulp van een bakkwastje - heel dun met olijfolie.
2. Leg de broodjes met de bestreken kanten in een (een beetje voorverwarmde) droge koekenpan. Rooster de broodjes zachtjes totdat de snijvlakken goudbruin kleuren. Neem de broodjes uit de pan en leg ze op een bakrooster.
3. Gril ondertussen de hamburgers goudbruin en gaar. Dat kan in een grillpan of op de BBQ. Bakken in een koekenpan is ook een optie.
4. Laat de hamburgers op de grill liggen en leg op elke hamburger één of twee plakjes cheddarkaas. Leg een deksel op de grillpan of sluit de BBQ - indien mogelijk - af. Laat de kaas kort smelten. 
5. Besmeer de onderkantjes van je broodjes met een klein beetje mayonaise.
6. Daarop mogen achtereenvolgens de blaadjes sla, de gegrilde hamburgers met kaas en een paar flinke lepels tomatenjam. 
7. Dek af met de gegrilde kapjes van de broodjes.
8. Serveer meteen. En geniet! 

Tips: 

1. Dit is een recept dat klaar is binnen 20 minuten. Mits je je tomatenjam al eerder hebt gemaakt tenminste! Wij doen dat laatste altijd en vriezen onze tomatenjam in in ijsblokjes (zie ook mijn tip onder het recept van de tomatenjam). Zo hebben we altijd een paar porties op voorraad!
2. Wil je nog meer recepten voor heerlijke hamburgers? Klik dan eens op de rode linkjes hieronder:

• Balkan-burgers: briochebroodjes met zelfgemaakte kruidige hamburgers en ajvar-mayonaise
• magere tartaarburgers met zelfgemaakte, gezonde avocadosalsa
• vitello-tonnato-burgers, gekruide kalfshamburgers met tonijnmayonaise
• schattige, kleine high-tea-hamburgers met een frisse paprikaspread
• krokante hamburgersandwich met sweet-bitesaus, rucolakaas en crispy ontbijtspek

Warme, krokante, hartige rösti-wafels met cheddar. En flink wat pit!

Als je aan wafels denkt, dan denk je waarschijnlijk ook meteen aan poedersuiker, slagroom, aardbeien, ijs, chocolade...

Heerlijk als dessert of voor bij de koffie of de thee! 

Maar wist je dat je ook hartige wafels kunt bakken? Voor bij de warme maaltijd? Met ingrediënten als kaas, aardappels, tuinkruiden, knoflook en chilipeper? 

Zelf was ik gefascineerd door dat idee. En ik ontwikkelde een recept voor krokante, hartige rösti-wafels. Juist: met die kaas, die aardappels, die tuinkruiden, die knoflook en die chilipeper! Allemaal in één wafel!

En dat bleek me toch lekker! 

Geloof je me niet? 

Dan zit er maar één ding op: probeer mijn recept meteen uit en oordeel zelf! 

Zó bak je in een handomdraai warme, krokante, pittige, hartige rösti-wafels met cheddar, tuinkruiden en knoflook! 

Ingrediënten voor 12 à 15 stuks (voor een bijgerecht voor 4 à 5 personen of een hoofdgerecht voor 2 à 3 personen):

• 750 gram diepvriesrösti naturel
• 1 flinke ui
• 2 eieren (L)
• 5 eetlepels bloem
• 3 eetlepels melk
• 1 theelepel zout
• 1 theelepel bakpoeder
• 1 theelepel mild paprikapoeder
• 1 theelepel gedroogde tijm
• 1 theelepel gedroogde oregano
• 1/2 theelepel chilivlokken
• 1/2 theelepel knoflookpoeder
• 1/4 theelepel pimentón (Spaans gerookt paprikapoeder)
• versgemalen zwarte peper naar smaak
• 125 gram geraspte cheddar
• een paar eetlepels zonnebloemolie voor het invetten van het wafelijzer

Bereiding:

1. Laat de rösti ontdooien.
2. Snijd de ui in flinterdunne kwart ringen.
3. Klop de eieren los in een grote kom. Voeg de bloem eraan toe en klop het geheel tot een beslagje. Roer er de melk en alle smaakmakers vanaf het zout tot en met de zwarte peper doorheen.
4. Schep de rösti en de kaas door het beslag. Ik doe dat altijd met een slacouvert: superhandig!
5. Verwarm je wafelijzer. Ik krijg met mijn ijzer het beste resultaat als ik een stand kies in het midden tussen medium en heet. 
6. Schenk een paar eetlepels zonnebloemolie in een schaaltje. Vet de boven- en onderkant van het wafelijzer in met de olie. Dat gaat het makkelijkste met een siliconenkwastje.
7. Schep een vrij dikke laag van de rösti in het wafelijzer. Zorg ervoor dat er bij de randen nog ±1/2 cm vrij is. Leg ook geen vulling op de eventuele scheiding van de wafelcompartimenten van je ijzer, zodat je wafels niet aan elkaar vast gaan zitten.
8. Sluit het wafelijzer en druk de vulling 20 à 30 seconden stevig aan.
9. Bak je wafels gaar en krokant. In mijn ijzer duurt dat ongeveer 8 minuten per set van twee wafels. Maar bij jouw ijzer kan dat anders zijn; beschouw de eerste wafels maar als een soort testwafels.
10. Leg de gare wafels op een rooster of serveer ze meteen. 
11. Deze wafels zijn bedoeld om warm te serveren. Vers uit het ijzer zijn ze het allerlekkerst, maar ze zijn ook makkelijk op te warmen. Tijdens het afkoelen worden ze een beetje zachter, maar na 5 à 10 minuten op een rooster in het midden van een oven van 160°C zijn ze weer heerlijk krokant en smaken ze alsof ze net versgebakken zijn!

Tips:

1. Serveer je wafels als warme snack, als ontbijt-, lunch- of brunchgerecht (puur of belegd met een spiegelei) of als aardappelgerecht bij de warme maaltijd. Ook lekker: maak een maaltijdsoep met groenten en geef er een paar röstiwafels bij in plaats van brood of toast. Of maak er een compleet vegetarische maaltijd van: serveer je wafels als hoofdgerecht samen met een overdadige salade.
2. Je kunt deze wafels ruim voor het serveren al bakken. Zelfs een dag van tevoren is een optie. Bewaar je wafels na afkoeling afgedekt in de koelkast. 
3. Wil je nog meer wafelrecepten? Op mijn blog vind je nog een paar erg lekkere! Klik op één van de volgende rode linkjes! Om met een hartige wafel te beginnen: een krokant gebakken Brusselse wafel belegd met een pittige garnalensalade, een soort garnalencocktail 2.0. Natuurlijk kun je zo'n Brusselse wafel ook zoet serveren, bijvoorbeeld met poedersuiker, aardbeien en slagroom. En wat dacht je van een warme Amerikaanse ontbijtwafel met verse blauwe bessen en ahornsiroop? Geef je een luxe etentje? Serveer je wafels dan eens als dessert in de vorm van een dessertkrans met fruit en room!

10 anders-dan-anders-recepten van Culinaire Bagage: deze moet je proberen!

Je kent het vast: het vieren van een jubileum leidt tot mijmeren...

En ja. Dat gebeurt hier ook.

Zoals laatst. Toen we gezellig bij elkaar zaten om het tienjarig bestaan van mijn blog te vieren. 

We smulden die dag - ik zou bijna zeggen uiteraard - nog meer dan gewoonlijk van allerlei zelfgemaakt lekkers. We maakten er een complete high tea van! Met sandwiches en minibroodjes, verse scones met jam en room en een scala aan verwengebak. En met als klap op de vuurpijl een krokant gebakken taart gevuld met romige vanillebavarois en frisse druiven.  

En toen, out of the blue, zei mijn schoonzoon opeens: 'Dit vind ik nou zo leuk: sinds ik meedraai in dit gezin, heb ik zo veel nieuwe, lekkere dingen leren eten. Ingrediënten, die ik nog nooit eerder gegeten had. Waar ik soms zelfs nog nooit eerder van gehoord had. En gerechten waarin bekende ingrediënten zo gecombineerd worden, dat ze van heel gewoon heel speciaal zijn geworden. Wat voelt dat rijk!' Smikkel, smikkel, smikkel...

Even terzijde: wat een schoonzoon heb ik, hè! Daar bof ik maar mee. Die beruchte schoonmoeder uit die boekjes, zeg maar, hij doet me zelfs geloven dat ik die niet ben...

Maar goed! Ik was - en ben nog steeds! - in mijn nopjes met dat compliment. Wat heet? Ik ben verguld, ik glim, ik krijg het er warm van!

En tegelijkertijd bedacht ik op dat moment: misschien is het een deel van mijn trouwste bloglezers de afgelopen tien jaar ook zo vergaan. Biecht eens op: wie van jullie kookt of bakt er nu ook gerechten waar hij of zij nog nooit eerder van gehoord had? 

Wat leuk!

Maar veel anders-dan-anders-recepten hebben jullie waarschijnlijk nog over het hoofd gezien. Want juist in de originaliteit van die recepten schuilt ook meteen de zwakte ervan. Het valt mij vaak op: veel van de origineelste recepten op mijn blog krijgen maar weinig hits...

Want wat een boer (excusez le mot) niet kent... daar googelt hij natuurlijk ook niet naar. Daar zoekt hij niet naar op internet of de sociale media!

Een aantal van die onbekende, onvindbare, maar wel ontzettend lekkere vraag-het-maar-aan-mijn-schoonzoon-recepten heb ik in dit blog voor je verzameld. Gewoon. Omdat ze die extra aandacht best wel verdienen. En omdat ze het verdienen dat jullie als mijn volgers je er eens aan wagen. 

Want culinair uit je comfort zone stappen kan je enorm verrijken, zo zei laatst een wijs persoon... 

Wie durft?

10 anders-dan-anders-recepten van Culinaire Bagage

Anders-dan-anders-recept 1: krachtige bouillon gevuld met piepkleine zelfgebakken soesjes

Waarom je dit recept echt moet proberen!

Wil je tijdens een etentje indruk maken op je gasten? Met mijn soesjessoep lukt dat gegarandeerd (volg het rode linkje hierboven voor het recept)!

Het maken van de soep kost wat tijd, maar moeilijk is het recept niet. 

Eerst trek je een krachtige runderbouillon. En daarna maak je die op smaak met o.a. medium sherry en madera. 

Ondertussen bak je aan de hand van mijn stap-voor-stap-instructies een flinke portie heerlijk krokante, heel kleine soesjes. 

Vlak voor het serveren gaan die als garnering in de bouillon. Samen met verse tuinkruiden. 

Ook leuk: serveer de soesjes voor elke gast apart in losse kommetjes naast de borden. Je gasten kunnen dan de soesjes zelf in hun bouillon scheppen! Dat levert je zoveel oh's en ah's op!

Anders-dan-anders-recept 2: knakworstjessoep met verse groenten

Waarom je dit recept echt moet proberen!

Officieel doopten wij deze soep 'Frankfurter Suppe'. Niet omdat hij uit Frankfurt komt, maar omdat er frankfurters in zitten. Ja, echt: knakworstjes!

Maar na verloop van tijd werd dat gewoon 'knakworstjessoep'. 

Dat klinkt wat Nederlandser. Maar in de praktijk gaat het wel om een soep met een Oost-Europees karakter. Een winterse, rustieke, lichtgebonden groentesoep met kleine blokjes aardappel, wortel en selderijknol. Door het gebruik van smaakmakers als chilipeper, gerookte paprikapoeder, knoflook en bladselderij smaakt de soep behoorlijk pittig en kruidig.

Maar het meest bijzonder is toch het garnituur. Dat bestaat uit diagonaal in stukjes gesneden en daarna lekker krokant gebakken knakworstjes. Verse knakworstjes wel te verstaan, niet die oninteressante worstjes uit blik.

De rooksmaak van de worstjes sluit perfect aan bij de kruidige smaken van de soep!

Anders-dan-anders-recept 3: de FocacciaBrunch met allemaal kleine bijgerechtjes

Waarom je dit recept echt moet proberen!

Als wij hier in huis iets te vieren hebben, dan verschijnt er vaak een high tea op tafel. Dat vertelde ik je hierboven al.

Heerlijk! Maar onze gasten komen niet altijd precies rond theetijd. Soms komen ze al eerder, om te brunchen. Of we nodigen ze uit voor het avondeten. 

Als de groep met gasten groot is - bestaande uit vrienden met allemaal uiteenlopende smaken en dieetwensen - dan kies ik graag voor een hartige maaltijd met een grote variëteit aan gerechten. Met voor elk wat wils. 

Dan tover ik een FocacciaBrunch op tafel. Dat is een bij uitstek gezellig én uitbundig concept! Van een maaltijd waarbij een aantal zelfgebakken Italiaanse focaccia's, vrij dunne broden gebakken met olijfolie, in het middelpunt staan. En rondom die broden serveer ik talrijke soorten beleg en kleine gerechtjes, waar iedereen zichzelf van kan bedienen: vleeswaren, kazen, vissoorten, kip, zelfgemaakte salades, gesneden groenten, gehaktballetjes, sausjes, kruidenboters, salsa's, soepen, enz. enz. 

Met mijn stap-voor-stap-recept kun je de focaccia's heel makkelijk ook zelf bakken. En ook ideaal: je kunt je broden al dagen van tevoren bakken en ze daarna invriezen! 

En bij het recept geef ik je 101 serveertips!

Krijg jij binnenkort gasten? Waag je dan eens aan een FocacciaBrunch! Dat wordt gegarandeerd een succes. En ja, ondanks het woord 'brunch' in de naam, ook als avondmaaltijd!          

Anders-dan-anders-recept 4: aloo keema matar, een romige en tegelijkertijd pittige Indiase gehaktcurry met blokjes aardappel en erwtjes

Waarom je dit recept echt moet proberen!

Oeh, er zijn allerlei redenen waarom je dit recept moet proberen! De curry is niet alleen ontzettend lekker. Hij is ook nog eens makkelijk in te vriezen; en te ontdooien op drukke dagen.

En het is heel leuk om hem deel uit te laten maken van een compleet currybuffet. Weer zo'n concept dat ontzettend handig is voor grote groepen gasten!

Zet dan meerdere curry's op tafel, waaronder naast de gehaktcurry bijvoorbeeld ook nog mijn Maleisische kari ayam, een geurige en pikante kipcurry. Of romige Indiase butter chicken. Of de gezonde chicken jalfrezi met heel veel verse groenten. 

Daarbij serveer je een flinke kom rijst. En natuurlijk zelfgebakken knoflooknaans; ook daarvoor vind je het recept op mijn blog.

Je zou de maaltijd zelfs kunnen beginnen met een currysoep. Wat dacht je van een Thaise noedelsoep of een (vegetarische) Indiase romige linzensoep?  

Anders-dan-anders-recept 5: taugé-tompoezen, krokante bladerdeeggerechtjes met een Aziatische roerbakvulling

Waarom je dit recept echt moet proberen!

Laat ik eerst even uitleggen wat een taugé-tompoes precies is. Want de kans is groot dat je niet weet waar ik het over heb.

Stel het je even voor:

• twee laagjes krokant gebakken bladerdeeg met sesamzaadjes
• met daartussen een tompoesvulling, die niet zoet is, maar hartig
• en die niet romig is, maar pikant van smaak
• met geroerbakte ingrediënten als pittig gehakt, stukjes ham, roerei 
• en heel veel knapperige groenten; denk aan witte kool, prei, wortel, bosui en Spaanse peper 
• en natuurlijk taugé
• heerlijk op smaak gemaakt met o.a. sambal en ketjap
  
  

Verras je gasten met een taugétompoes als voorgerecht bij een Aziatische maaltijd.

Of doe zoals wij regelmatig doen: maak een grote pan met tompoesvulling, bak meerdere plakjes bladerdeeg en laat je gezinsleden tijdens een informele avondmaaltijd zelf hun tompoezen maken aan tafel. Als hoofdmaaltijd. Dan eet iedereen meerdere tompoezen. En dat is precies wat ze ook willen, want ik ken bijna niemand die na zijn of haar eerste tompoes niet snakt naar een tweede. Of een derde...

Kijk, zó ziet zo'n taugé-tompoes er uit:

Anders-dan-anders-recept 6: alles-op-een-laagje, een ovenschotel van laagjes overheerlijk gekruid gehakt, aardappels, tomaten en romige gesmolten kaas

Waarom je dit recept echt moet proberen!

Weer zo'n gerecht met een curieuze naam, deze alles-op-een-laagje-schotel! En weer zo'n gerecht waar je nog nooit van gehoord hebt. Tenminste, als je geen door en door kenner bent van mijn site...

De naam voor deze verrukkelijke ovenschotel werd bedacht door Petra, mijn dochter, toen ze nog maar een jaar of zes was. Een naam, die nooit meer verdween uit de culinaire vocabulaire van ons gezin!

Want de naam beschrijft precies wat het gerecht inhoudt: allerlei lekkere ingrediënten in laagjes bovenop elkaar:

• op de bodem van de schaal een laagje dakpansgewijs neergelegde heel dunne plakjes rauwe aardappel
• een laagje rul gebakken en pikant gekruid gehakt
• nog een laagje aardappelplakjes
• en weer een laagje gehakt
• het laatste laagje aardappelplakjes
• een dikke laag tomatenplakjes
• een romige laag gesmolten kaas

En dat alles langzaam in de oven gegaard in een pittige Italiaans gekruide tomatenbouillon. 

Het geheel is zo lekker dat het al Petra's lievelingsgerecht was als kleuter. En nog steeds is ze er dol op. Net zoals wij allemaal trouwens! 

Maken, dit alles-op-een-laagje!

Anders-dan-anders-recept 7: piepkuikens die je eerst marineert en daarna pas roostert in de oven

Waarom je dit recept echt moet proberen!

Iedereen houdt van geroosterde kippetjes. Ik heb weleens gelezen dat geroosterde kip één van de meest geliefde gerechten ter wereld zou zijn.

En dan hebben al die mensen nog niet eens mijn kippetjes ooit geproefd. Denk ik...

Wat er zo bijzonder is aan mijn kippetjes?

• ze zijn nóg sappiger dan de gemiddelde kip
• de kippetjes hebben naast die sappigheid toch een verrukkelijk krokant velletje
• en ze zijn nóg smaakvoller dan de gemiddelde kip
• die smaak zit niet alleen aan de buitenkant, dus op het velletje, van de kip; je proeft hem door en door
• iedereen krijgt - vanwege de kleine maat van de kippetjes - een hele kip op zijn of haar bord! 

Need I say more?!

Hoe ik - en jij vanaf vandaag ook - dat klaarspeel? De truc zit hem erin dat je je piepkuikentjes een dag voor het bereiden in een marinade zet. Een soort pekel van water met zout, citroensap, limoensap en sinaasappelsap. 

Zó ziet dat er uit:

Tijdens het pekelen trekken het zout en de zuren uit de vruchtensappen diep in het kippenvlees. En ze maken het vlees niet alleen heel smaakvol, maar ook nog eens heerlijk mals! 

Na het pekelen kruid je je kippetjes ook nog eens met verse rozemarijn. En je wrijft de velletjes in met goede olijfolie.

Zo mogen de kippetjes een vrij hete oven in. Totdat ze superkrokant en gaar zijn.

Daarna gaan ze meteen op tafel! Je weet niet wat je proeft, zo lekker! Als je je gasten dit voorzet, komen ze ervoor terug, gegarandeerd!   

Anders-dan-anders-recept 8: hartige high tea scones met spekjes en kummel

Waarom je dit recept echt moet proberen!

Ken jij iemand die niet houdt van een high tea? Van zo'n feestelijke smulmaaltijd met kleine sandwiches, vederlichte scones met jam en room en talloze kleine zoete versnaperingen? 

Op mijn blog vind je meer dan 100 recepten voor die sandwiches en heerlijk high-tea-gebak. En ook hét recept voor de allerlekkerste zoete scones (een recept met ook nog eens heel veel tips & tricks!). Misschien heb je mijn sconesrecept al wel eens geprobeerd: het is één van mijn populairste recepten! 

Maar wat je misschien nog niet wist: ook niet-zoete, dus hartige scones zijn verschrikkelijk lekker! 

Hartige scones hebben dezelfde lichte, luchtige structuur als zoete scones. Maar er zit geen suiker in. En je eet ze ook niet met jam en room. 

Hartige scones krijgen hun basis-hartige-smaak van geraspte oude kaas, die je door het deeg heen kneedt. 

En naast die kaas kun je er nog meer hartige smaakmakers aan toevoegen. Op mijn blog vind je verschillende varianten van hartige scones. Elk met hun eigen smaakprofiel. Scones met bieslook, scones met zongedroogde tomaten en basilicum, scones met piepkleine blokjes chorizo en rode paprika.

Maar de allerlekkerste - tenminste dat vinden wij hier in huis - zijn toch mijn hartige scones gevuld met krokante spekjes en kruidige kummelzaadjes! 

Wij serveren deze scones vaak als vervanging van één van de soorten sandwiches tijdens onze high tea. Of we vervangen onze zoete scones door de hartige en maken van onze high tea dan meteen een compleet hartige high tea met allerlei borrelhapjes in plaats van zoet gebak. Een aanrader!

Maar misschien nog vaker serveren wij onze hartige scones zonder dat er überhaupt een high tea op tafel komt. Met een likje roomboter erop smaken warme scones heerlijk bij het ontbijt, een brunch of een lunch. Of als bijgerecht bij een soep! 

Bonus: scones, en dus ook hartige scones, kun je perfect invriezen! Maak er dus meteen in één keer een heleboel tegelijkertijd en vries ze in kleine porties in! 

Anders-dan-anders-recept 9: croissantpudding met Hollandse kersen

Waarom je dit recept echt moet proberen!

Een croissantpudding is geen traditionele pudding. Niet zo'n bibberende gelatinepudding tenminste.

Nee, het is een warm gerecht. Gebakken in de oven.

Misschien heb je weleens een bread & butter pudding gegeten, een broodpudding in goed Nederlands. Een gerecht van sneetjes beboterd brood dat in de oven gegaard wordt in een romige custard. Verrukkelijk!

Maar het kan nóg lekkerder! Je kunt je broodpudding behalve van gewoon brood ook maken van bijzondere broodsoorten. Op mijn blog vind je het recept voor een broodpudding van luchtig Frans briochebrood. Met appeltjes, rozijnen en geraspte citroenschil! Dat recept is razendpopulair!

Minder bekend echter is mijn broodpudding van croissants. En dat is volledig onterecht! Want volgens mijn gezin is die nóg lekkerder! 

Vanbinnen is die pudding heerlijk romig met een duidelijk smaak van verse vanille. Geheel in tegenstelling tot zijn romige binnenste is de bovenkant heerlijk krokant! Die combi is fantastisch!

Maar het allerlekkerste is toch wel de vulling van mijn croissantpudding: dat zijn dikke, zoete, sappige, verse Hollandse kersen!

Ik weet het: het kersenseizoen is maar kort elk jaar. Maar plan deze croissantpudding nu vast in je agenda voor de komende zomer. Je doet jezelf en je gezin, familie of vrienden er een groot plezier mee! 

Anders-dan-anders-recept 10: chocoladecakesandwiches met rum-abrikozenjam en room

Waarom je dit recept echt moet proberen!

Cake! Iedereen is er dol op. Daarom staan er op mijn site talloze recepten voor cakes. 

Heerlijk! Maar denk je eens in: wat als je twee (of drie!) dunne plakjes van zo'n lekkere cake afsnijdt en er ook nog eens een verrassende vulling of spread tussen smeert?!

Dan krijg je een soort sandwich van cake. Een cakesandwich! 

Ook daarvan vind je talrijke voorbeelden op mijn blog. Want wij zijn echte fans van cakesandwiches. 

Laatst nog postte ik het recept voor citroencakesandwiches met een vulling van plakjes gebakken appel, lemon curd en geroosterde pecannoten. Heerlijk!

En misschien ga je ook wel watertanden als ik het heb over cakesandwiches gevuld met frambozenroom.

Maar de allerlekkerste cakesandwiches vinden wij hier in huis toch wel die van chocoladecake (iedereen is hier sowieso een chocoholic; ja, ook en misschien wel juist die schoonzoon-lekkerbek uit de inleiding van dit blog!). Mijn chocoladecakesandwiches bestaan uit maar liefst 5 laagjes:

• een dun plakje cake (zonder korstjes als we elegant voor de dag willen komen)
• een dikke laag rum-abrikozenjam
• nog zo'n plakje cake
• een royale laag slagroom
• en dan het derde plakje cake

Er is geen gelegenheid te bedenken waar deze zoete sandwiches niet geschikt voor zijn: eet ze gewoon bij de thee of de koffie, serveer ze als luxe dessert (bij bijvoorbeeld je kerstdiner), als onderdeel van een grand dessert, bij een picknick, bij een feestelijke brunch, als verjaardagstraktatie of als gerechtje bij een high tea! Om maar wat voorbeelden te noemen!                        

Bonus: het recept is heel makkelijk en het bereiden kost niet al te veel tijd!

Veel plezier met je anders-dan-anders-recepten! Laat je me horen welk recept jouw favoriet is?