Pikante, rokerige paprikanoten: een verrassende traktatie voor tijdens je spelletjesavond (of voor bij de borrel)!

Het is herfst, bijna winter. Wat mij betreft is dit de meest knusse en gezellige tijd van het jaar!  

De ideale tijd ook om weer eens wat vaker een gezelschapsspel uit de kast te trekken. Wij doen dat op het ogenblik zelfs meerdere keren per week. 

Ben je nieuwsgierig naar onze favorieten? Misschien ken je ze zelf ook wel: de Azul-serie, Cascadia, De Crew, De Vos in het Bos Duet, Hive, Schotten Totten, Aqualin, Patchwork, Ticket to Ride Rails & Sails, Calico, Codenames Duet, Brieven uit Whitechapel, Hanabi...  

Niet per se in die volgorde, hoor. En er zijn er vast nog wel meer, die me nu niet meteen te binnen schieten. Welk spel we kiezen hangt ervan af hoe onze pet op dat moment staat. En hoeveel tijd we hebben uitgetrokken voor ons spel.

En als we dan lekker huiselijk samen rond de tafel zitten, dan staan er op die tafel natuurlijk ook altijd een paar lekkere hapjes en drankjes. Je kent ons!
  

Op dat gebied hebben we zelfs een nieuwe verslaving: noten! En dan met name onze geroosterde paprikanoten. 

Dat is een mix van verschillende soorten noten; elke keer weer een andere combi. Denk aan pecannoten, amandelen, macadamianoten, walnoten, hazelnoten, paranoten, cashewnoten... 

We roosteren onze noten zelf, gewoon in de koekenpan. Supermakkelijk! En snel klaar!

Tijdens het roosteren maken we onze noten heerlijk op smaak. Met rokerige pimentón (Spaans gerookt paprikapoeder), pittige pimentón-flakes (lees mijn eerdere blog over deze verrukkelijk smaakmaker!), zoet paprikapoeder, knoflook, sambal oelek en een snufje - niet te veel - zout. 

Even laten afkoelen en dan... je weet niet wat je proeft, zo lekker!  

Ik kan niet anders dan je aanraden onze paprikanoten ook een keer te maken. Serveer ze aan je familie en vrienden en speel er dan ook maar meteen een spel bij. En geniet van alle gezelligheid! 

Én van de vele complimenten die je krijgt voor je zelfgemaakte paprikanoten! Maak er in elk geval genoeg, want voor je het weet is je schaal met noten leeg! 😉

Pikante, rokerige paprikanoten: een verrassende traktatie voor bij de borrel!

Ingrediënten voor 400 gram kruidige noten:

• 400 gram gemengde noten: pecannoten, amandelen, macadamianoten, walnoten, hazelnoten, paranoten, cashewnoten (stel zelf je favoriete mengsel samen!)
• 1 eetlepel olijfolie
• 1 flinke teen knoflook uit de pers
• 1/2 theelepel sambal oelek
• 2 theelepels mild paprikapoeder
• 1/2 theelepel gemalen pimentón (Spaanse gerookt paprikapoeder)
• 1 theelepel (of meer, naar keuze) pimentón-flakes (lees mijn eerdere blog hierover)
• een beetje zout naar smaak

Bereiding:

1. Verwarm de noten in een koekenpan onder toevoeging van de olijfolie. Zet het vuur niet te hoog en schep de noten vrijwel voortdurend om gedurende 5 minuten.
2. Voeg vervolgens alle andere ingrediënten toe behalve het zout. Rooster de noten nog eens ±5 minuten totdat ze lichtoranje en goudbruin kleuren. Blijf ze regelmatig omscheppen. Verwarm de noten niet tot een te hoge temperatuur; je wil niet dat de knoflook en de specerijen bitter worden.
3. Schep de noten daarna meteen uit de pan en laat ze goed afkoelen. 
4. Houd er rekening mee dat warme noten vaak te heet zijn om te proeven. Bovendien zijn warme noten nog een beetje zacht; na afkoeling worden ze heerlijk krokant.
5. Bepaal na de afkoeling van de noten hoeveel zout je erdoorheen wil scheppen. Proef daarbij goed! Proef ook of je vindt dat de noten nog wat pikanter mogen; voeg in dat geval nog wat extra pimentón-flakes toe.

Tips:

1. Je kunt je paprikanoten makkelijk een paar dagen bewaren. Onze ervaring is dat ze een dag na het bereiden zelfs lekkerder zijn dan op de dag van het bereiden zelf. Alle smaken en aroma's zijn dan heerlijk in de noten getrokken! 
2. Gebruik je (voor een deel) ongebrande noten? Doe die dan het eerst in de pan met de olijfolie en rooster ze 2 minuten langer (dan de rest van de noten). 
3. Smachten je familie en vrienden na één gezellige spelletjesavond naar meer? Plan dan meteen nog een paar van deze avonden! Met steeds weer andere lekkere hapjes! Volg het rode linkje voor meer dan 100 verrukkelijke recepten voor borrelhapjes! 
4. Weet je nog niet wat je op Sinterklaasavond, tijdens je kerstborrel of op oudejaarsavond gaat serveren? Volg dan ook het rode linkje hierboven eens! 

Hebben jullie de stormen Corrie, Dudley, Eunice, Franklin en al hun naamloze winderige zusjes en broertjes daartussendoor schadevrij overleefd?

Wij helaas niet... Eunice was voor ons nét een maatje te groot. Laat in de middag van afgelopen vrijdag sloeg een groot vlijmscherp stuk zink van het dak van één van onze achterburen los, zeilde met een rotvaart vele tientallen meters door de lucht en maakte in zijn vlucht onze schutting een kopje kleiner. Gelukkig miste hij ons keukenraam vervolgens op een haar na. 

De schrik zat er daarna goed in. 

Hunkerend naar rustiger weer zette ik binnen, achter dat keukenraam, de zomer op het menu. 

Met een all-American coleslaw die niet zou misstaan bij een feestelijke BBQ: crunchy reepjes savooiekool samen met een julienne van worteltjes in een romige - maar tegelijkertijd ook heerlijk pittige! - dressing van onder andere mayonaise, verse tuinkruiden, grove mosterd, witte balsamicoazijn, chilipeper én pimentón. 

Ik maakte mijn coleslaw extra bijzonder door er een flinke hand gehakte rookamandelen overheen te strooien. 

Ik zou zeggen: ga meteen aan de slag met mijn recept en dan... dig in!  

Of... nee! Wacht nog even met koken! Want ik heb eerst nog een aantal tips en trivia voor je. Over coleslaw. Interessante feitjes, die je echt wilt weten! 

Wist je bijvoorbeeld dat de roots van coleslaw weleens helemaal niet in Amerika zouden kunnen liggen? Maar eerder in ons... Nee, ik verklap nog niets!

Wat is een coleslaw?

Misschien had je er vóór vandaag nog nooit van gehoord, van coleslaw. Dat kan. 

Dus voor jou (en wees gerust: vele anderen met jou): een coleslaw is een romige en frisse salade van - voornamelijk - reepjes rauwe kool. In Nederland is coleslaw nog een beetje in opkomst, maar met name in de VS is hij al heel lang giga populair.  

Welke kool gaat er in een coleslaw?

Bijna elke koolsoort is lekker in een coleslaw. Meestal wordt er savooiekool of witte kool gebruikt, maar rode kool, spitskool of Chinese kool zie ik ook regelmatig langskomen in recepten. Voor elk wat wils dus! 

Daarnaast is ook een mengsel van verschillende soorten kool tegelijkertijd heel gangbaar.   

Ik gebruik zelf het liefst savooiekool. Die is zowel lekker mals als crunchy! 

Wat gaat er nog meer in een coleslaw behalve kool?

Coleslaw hoort niet alleen fris en romig van smaak te zijn, maar ook lichtzoet. Om dat zoetje te versterken is het heerlijk om er geraspte of in julienne gesneden worteltjes aan toe te voegen. En dat doet dus ook vrijwel iedereen! 

Maar er zijn mensen die kiezen voor nóg meer zoet. In de vorm van een in reepjes gesneden appel, een handje rozijnen of wat gedroogde cranberry's bijvoorbeeld. 

Hou je meer van een kruidigere salade? Upgrade je coleslaw dan eens met flinterdun gesneden uienringen, crispy elleboogjes bleekselderij of in blokjes gesneden paprika. 

Welke dressing gebruik je voor een coleslaw?

Een klassieke coleslaw heeft een dressing die in de basis bestaat uit mayonaise.   

Denk je nou: hm, niet zo goed voor mijn lijn? Dan kun je de mayo vervangen door een light mayonaise of halvanaise. Voor liefhebbers is ook yogonaise een optie. 

En dan. Naast die mayo heb je iets nodig dat je dressing wat vloeibaarder - én nóg romiger - maakt. Een paar eetlepels volle melk, wat ongeklopte room, crème fraiche, zure room, yoghurt. They'll all do the trick! 

Je zou het misschien niet zelf bedenken, maar in de VS is ook karnemelk, buttermilk, heel geliefd in een coleslaw dressing. Zo hebben ze meteen een zuurtje. Want ook dat is onontbeerlijk voor een lekkere salade. Azijn en citroensap komen het vaakst voor in recepten. Je zult zien dat ik in mijn recept hieronder kies voor witte balsamicoazijn; die is zuur én zoet tegelijkertijd! 

Mosterd maakt je dressing friszuur en ook nog eens lekker pittig. Die gaat er bij mij dus ook altijd doorheen!

Niet alleen in de vulling van een coleslaw gaat een zoetje. Maar ook de dressing mag vrij zoet zijn. In mijn recept haal ik mijn zoetje gewoon uit poedersuiker. Maar wellicht werk je zelf liever met honing, allerlei soorten siroop, ketjap manis? Aan jou de keus! 

Al die ingrediënten roer je samen met wat zout en peper tot een sausje en klaar! 

Hoe maak je de dressing voor je coleslaw nóg meer op smaak?

Lekker, zo'n eenvoudige mayonaisedressing. Maar wil je je coleslaw echt uittillen boven de gemiddelde salade? Je dressing net dat beetje interessanter maken? Dan is the sky the limit!

Met de dressing voor je coleslaw kun je eindeloos variëren.

Voeg er bijvoorbeeld verse tuinkruiden aan toe: platte peterselie, bieslook, bosui, koriander, oregano, bladselderij, lavas. 

Gesnipperde knoflook en chilipeper kunnen je salade ook een enorme oppepper geven.

Of ga aan de slag met specerijen. Denk voor een heel speciaal effect aan Indiase specerijen. Of geef met komijn, chilipoeder, paprikapoeder, knoflook en koriander een Mexicaanse draai aan je coleslaw. 

Ook leuk: experimenteer eens met Japanse smaken als wasabi en sojasaus. 

Ik ga in mijn coleslawrecept voor een combi van platte peterselie, bieslook, verse Spaanse peper en pimentón - Spaans gerookt paprikapoeder. Lekker fris met veel pit en een fantastisch rokerig aroma! 

Waarmee garneer je je coleslaw?

Ik weet het: een coleslaw is al verschrikkelijk lekker zonder garnering!

En toch wil ik je graag overtuigen: sla die garnering nou niet over! Want de juiste garnering is niet alleen voor de show. Die voegt absoluut wat toe!

Aan de smaak van je coleslaw natuurlijk. Maar ook aan de structuur!

Waar ik dan aan denk? Met name aan allerlei crunchy garneringen. Uitgebakken bacon is een voorbeeld. En pecannoten; die zijn echt klassiek. Maar walnoten, geroosterde pijnboompitten, sesamzaadjes en amandelen zijn ook erg lekker in je salade.

In combinatie met de Spaanse peper en de pimentón kies ik in mijn recept voor rookamandelen. Die geven nóg meer diepgang aan het rookaroma van mijn coleslaw en zijn ook nog eens krokant. Gorgeous!

Coleslaw, dat klinkt als een van oorsprong Amerikaans gerecht! Maar is dat ook zo?

Dat zou je inderdaad denken! 

Feit is: coleslaw is onlosmakelijk verbonden met de Amerikaanse culinaire cultuur. En dat lijkt ook altijd zo te zijn geweest. Amerikanen serveren de salade al sinds jaar en dag bij hun BBQ's, op broodjes, op sandwiches, op hamburgers, in taco's, op hotdogs, etc. 

Maar... wist je dat de Amerikanen voor het einde van de zeventiende/het begin van achttiende eeuw nog nooit van coleslaw hadden gehoord? Sterker nog: het waren niet eens de Amerikanen die de coleslaw voor het eerst op hun menu zetten! 

Het fenomeen koolsalade, een koud gerecht van rauwe kool met een frisse dressing, komt van oorsprong uit Centraal-Europa!

Maar hoe kwam die koolsalade dan in Amerika terecht?

Dat hebben de Amerikanen te danken aan een ander volk. Want wie arriveerden er in die tijd in Amerika? 

Precies! De Nederlanders! Die stichten er Nieuw-Amsterdam. Je kent die plaats nu beter onder de naam New York. 

De Nederlanders introduceerden in de Nieuwe Wereld een gerecht dat in hun eigen land inmiddels ingeburgerd was. Ze noemden het 'koolsla'. 

Later verengelste het Nederlandse woord 'koolsla' naar 'coleslaw'. 

Was de coleslaw een origineel Amerikaans gerecht geweest, dan had de salade waarschijnlijk 'cabbage salad' of iets dergelijks geheten, want 'cabbage' is het Engelse woord voor 'kool'. 

Althans die theorie kwam ik tegen op Wikipedia. Ik wilde er graag het fijne van weten. Hoe geloofwaardig is het dat de Nederlanders die zich in Amerika settelden vóór hun vertrek al van koolsla hielden?

 

Zijn er inderdaad bewijzen dat de Nederlanders de Centraal-Europese koolsla in die tijd al kenden, klaarmaakten en aten?

Jazeker!

In de hierboven genoemde periode, in 1667 om precies te zijn, werd er in Nederland een kookboek uitgegeven onder de naam  De Verstandige Kock, oft Sorghvuldige Huyshoudster. 

Dat boek heb ik er eens op nageslagen. Heel makkelijk via mijn computer online op books.google.nl. 

En warempel! Daar stond het. Op pagina 5. Een recept voor een rauwe salade, die je van kool kon maken: van rauwe saladen te bereyden. 

Even een plaatje van het originele recept. Leuk toch?!

Maar je ziet ook: de tekst is vrij moeilijk te lezen. 

Gelukkig vond ik daar een oplossing voor. Op de website van de Koninklijke Bibliotheek kwam ik, puur toevallig, een transcriptie van het recept tegen. Met, tussen de haakjes, een uitleg van een groot aantal woorden. Ideaal!

Recept: van rauwe saladen te bereyden
Neemt kroppen latouwe [= kropsla], krul-salaet, vette of koorn-salaet, ook de uytspruytsels van de paerde-bloemen [= ook bekend als molsla], oft wilde cichoraye [=cichorei], oock uytspruytsels van cichoray-wortels, endivie, of roode en witte kool, of komkommers, 't geen men best heeft , ofte in de tijdt is, en een van alle wel schoon gemaeckt zijnde, wordt met goede olie van olijven, azijn en sout gegeten: over de sommige worden ghebruyckt toe-kruyden, yeder tot believen, doch de gemeene [= gewone, meest gebruikelijke] zijn kars [= (tuin)kers], nepte [= nepeta, kattenkruid], porseleyn [= postelein], pimpernel, raket [= raketsla, rucola], dragon, boteris [= ???]; oock doet men daer over de bloemen van buglos [= ossentong], bernagie [= borage of komkommerkruid], roosen en goudts-bloemen: men eet dese sala oock wel met gesmolten boter en azijn te samen gewelt, in plaets van olie en azijn, tot yeders believen.

De conclusie: in Nederland werden in de zeventiende eeuw inderdaad al rauwe salades gemaakt van rode of witte kool! 

De salades werden op smaak gemaakt met olijfolie, azijn en zout. Of, zoals je kunt lezen in de laatste zin, met gesmolten boter in plaats van de olie. Tot yeders believen! Naar smaak, zouden we nu zeggen! 

Interessant - uit het oogpunt van onze moderne kijk op koken - is het gebruik van de olijfolie. In de zeventiende eeuw was dat heel gewoon. En dat terwijl wij ons een paar decennia geleden nog heel hip voelden als we die mediterrane olie door onze gerechten gooiden!

Er is dus wel nog een verschil met de moderne coleslaw: de oudere versie van de coleslaw werd niet, zoals nu meestal, gemaakt met mayonaise. Die saus werd pas halverwege de 18e eeuw uitgevonden en nog veel later pas toegevoegd aan het recept voor coleslaw. Dát hebben de Amerikanen dus waarschijnlijk zelf bedacht!

Maar het gegeven dat die allereerste coleslaw, zij het in een iets ander jasje, door Nederlanders naar Amerika werd gebracht, dát klinkt meer dan plausibel. Zeker als je ook naar de naam van het gerecht kijkt!

Zij aten daar in eerste instantie naar alle waarschijnlijkheid gewoon het kostje dat ze in eigen land al gewend waren! Zo doen Nederlandse expats dat in onze tijd immers ook nog steeds. Als ex-expat kan ik daar over meepraten! 

Ben je, nu je weet dat de Amerikaanse coleslaw zulke duidelijke Nederlandse roots heeft, extra gemotiveerd om de salade wat vaker op tafel te zetten? 

Ik wel! En zeker deze versie met crunchy rookamandelen! 

Maar wacht nog even: wat eet je bíj je pittige coleslaw?

Natuurlijk serveer je je coleslaw bij de BBQ! Bij spareribs, bij hamburgers, een lekkere geroosterde kip, krokant gegrilde speklapjes, etc.

Maar ook nu, in deze tijd van het jaar, nu de BBQ nog niet aangaat, weerhoudt niets je ervan om een lekkere schaal met coleslaw op tafel te zetten. 

Wij aten er vorige week kipfiletreepjes bij die we eerst een paar uur marineerden in een mengsel van citroensap, olijfolie, zout en peper. Daarna gingen ze kort in een hete grillpan totdat ze gaar waren en mooie grillstrepen vertoonden. Divine!

Nog een tip: als ik tosti's maak, gaat daar ook altijd een beetje pimentón in net zoals in de coleslaw. Die gerechten smaken dus heerlijk samen!

Een feestetentje met coleslaw? Maak er een groot stuk varkensgebraad bij. Volg de link voor het recept en scrol helemaal door tot aan het einde. 

En nu niet langer gedraald! Veel plezier met het recept voor mijn pittige - inmiddels toch een tikkeltje minder Amerikaanse - coleslaw met crunchy rookamandelen! 

Alla vooruit: enjoy!

Pittige Amerikaanse coleslaw met crunchy rookamandelen

Ingrediënten voor een bijgerecht voor 4 personen:

• een halve kleine savooiekool, ontdaan van de slechte bladeren aan de buitenkant, in totaal 250 à 300 gram
• 75 gram julienne van worteltjes 
• 1 rode ui
• 1 Spaanse peper
• 20 gram platte peterselie
• 3 eetlepels in ringetjes geknipte bieslook
• 4 flinke eetlepels mayonaise of light mayonaise
• 1 eetlepel witte balsamicoazijn
• 6 theelepels poedersuiker
• 2 theelepels grove mosterd 
• 1/2 theelepel pimentón (Spaans gerookt paprikapoeder)
• zout en versgemalen zwarte peper naar smaak
• 5 eetlepels volle melk
• 75 gram rookamandelen

Bereiding:

1. Snijd de halve kool in twee kwarten. Verwijder de harde kernen. Snijd de kwarten elk in dunne reepjes.
2. Spoel de kool af in een vergiet. Laat de kool goed uitlekken voordat je hem overdoet in een schaal.
3. Snijd de ui eerst in de lengterichting in kwarten en snijd elke kwart vervolgens in flinterdunne reepjes.
4. Verwijder de zaadjes en de zaadlijsten uit de peper. Snipper het vruchtvlees fijn. 
5. Hak de peterselie grof.
6. Voeg alle groenten en kruiden toe aan de koolreepjes.
7. Roer een sausje van alle ingrediënten vanaf de mayonaise tot en met de zwarte peper. Gebruik niet te veel zout, want er zit al veel zout in de amandelen.
8. Roer de melk door je sausje zodat er een romige dressing ontstaat.
9. Hak de amandelen grof.
10. Schep de dressing door je salade.
11. Garneer het geheel met de gehakte rookamandelen.
12. Serveer meteen.

Tip:

Ben je niet echt bekend met de savooiekool die ik voor mijn coleslaw gebruik? Afgelopen zondag publiceerde ik een post met heel veel wetenswaardigheidjes over deze prachtige groente. Mét een heerlijk roerbakrecept erbij! Volg het rode linkje! 

Op de valreep vlak voor Pasen nog een makkelijk recept voor een vrolijk én feestelijk voorgerecht: een salade van dunne plakjes gerookte kalkoenborst, kleine blokjes dadel, gerookte amandelen, lentegroene frisée en een fruitige vijgen-balsamicodressing! 

Dit gerecht maakt je paasdiner in één klap speciaal!

Liever geen gerookte kalkoen? Kies in plaats daarvan gerookte kipfilet.

Vrolijke paasdagen!

Snuffelen in eetwinkeltjes en delicatessenzaken

Leuk, leuk, leuk! Rondneuzen in kleine eetwinkeltjes, in luxueuze delicatessenzaken of op goed gesorteerde markten; ik kan het niet laten. Alles wat eetbaar is heeft voor mij een ongelooflijke aantrekkingskracht. Ik wil alles zien, ruiken en als het even kan ook proeven. 

Niet vreemd dus dat er in mijn (koel)kast altijd wel een paar potjes, zakjes of blikjes te vinden zijn met excentrieke sausjes, jams, chutneys, koekjes, vleeswaren, ingemaakte groenten en andere lekkernijen.

En als ik al dat lekkers eenmaal in  huis heb, dan wil ik er ook mee koken. Zo komen de lekkerste recepten tot stand!

Een paar voorbeelden? Als je een van mijn trouwe volgers bent, heb je waarschijnlijk de volgende recepten al voorbij zien komen.

Van de Maastrichtse kruisbessenjam van Adriaan de Smaakmaker maakte ik een heerlijke dressing voor mijn gerookte-eendenborstsalade.

De mini-tacotubs van Santa Maria vulde ik met allerlei exotische salades. De lekkerste vulling was die van een kruidige avocadosalsa met gemarineerde grote garnalen! Daar heb ik inmiddels al heel wat fiestas mee opgefleurd!

Bij de Bisschopsmolen in Maastricht duikelde ik grof vezelrijk paneermeel op. Dat bleek ideaal te zijn voor mijn Limburgse gehaktballen!

En heb je weleens Italiaanse bresaola geproefd? Dat is verrukkelijk gedroogd rundvlees, waar je een anders-dan-anders carpaccio van kunt maken die voortreffelijk smaakt.

Een dressing met vijgenkonfijt en balsamicoazijn

Onlangs kocht ik in een delicatessenwinkel onderstaand potje vijgenkonfijt. Mijn kookfantasie sloeg meteen op hol toen ik die proefde. Inslaan die vijgenkonfijt, was mijn primaire reactie! Sindsdien heb ik de konfijt al gegeten met een kaasplankje en bij een sublieme notenpaté en croûte (helaas niet zelfgemaakt, dus geen recept; het spijt me).

Veel smaken en structuren in mijn gerooktekalkoensalade

Vorige week maakte ik een saladedressing van de vijgenkonfijt, net zoals ik dat deed met de kruisbessenjam van hierboven. Dat bleek een grandioos succes. Althans, dat vonden mijn man en ik. 

We serveerden hem bij een salade van dunne plakjes gerookte kalkoenborst, zoete sticky dadelblokjes, krokante rookamandelen en lichtbittere blaadjes frisée (of krulandijvie). Al die verschillende smaken - zout, rook, zoet, lichtbitter, friszuur - en structuren - vlezig, crunchy, zachtkleverig - pasten perfect bij elkaar.

De salade kreeg van ons de kwalificatie 'culinaire topper' en dus mag het recept op mijn blog! Geniet ervan!

Nog een paar tips: kun je geen gerookte kalkoenborst vinden? Gebruik dan gerookte kipfilet; ook erg lekker. 

En verder: wij aten de salade als voorgerecht, maar je kunt er ook makkelijk een compleet lunchgerecht van maken. Koop dat wat meer sla - eventueel ook andere slasoorten - en maak als je dat nodig vindt wat meer dressing; de rest van de ingrediënten hieronder in het recept is voldoende voor 4 lunchgerechten. Geef bij je lunchsalade (bij het voorgerecht mag ook, hoor) sneetjes meergranenstokbrood met zaadjes en een botertje gemaakt van roomboter, extra vergine olijfolie en een klein beetje gerookte zoutvlokken.

Salade van gerookte kalkoen met dadels en een vijgendressing

Ingrediënten voor een voorgerecht voor 6 personen:

Voor de salade:

• 500 gram gerookte kalkoenborst
• 1 ons gerookte amandelen
• 1/2 krop frisée (krulandijvie)
• 9 à 10 flinke dadels

Voor de vijgen-balsamicodressing:

• 5 flinke eetlepels vijgenkonfijt
• 1,5 eetlepel niet te scherpe grove mosterd, bijvoorbeeld Limburgse mosterd
• 9 eetlepels extra vergine olijfolie
• 3 eetlepels walnotenolie
• 3 eetlepels balsamicoazijn
• zout en versgemalen zwarte peper

Bereiding:

1. Snijd de kalkoenborst met een scherp vleesmes in zo dun mogelijke plakjes. Je zou ook de poelier kunnen vragen om dit voor je te doen.
2. Hak de amandelen grof.
3. Was de sla en scheur de blaadjes in kleine krulletjes.
4. Snijd de dadels in kleine blokjes.
5. Doe de vijgenkonfijt in een mengbeker of een grote lege jampot. Als er veel grote stukjes in je konfijt zitten, hak die dan eerst wat kleiner, zodat je dressing straks niet te veel klontjes bevat. Schep alle andere dressingingrediënten erbij. Schud de beker goed totdat er een mooie, egale dressing ontstaat. Proef en voeg eventueel nog een beetje van een van de ingrediënten extra toe.
6. Verdeel de plakjes kalkoen over 6 grote borden. Strooi de amandelen en de dadels eroverheen.
7. Schep een paar eetlepels dressing door de sla en schep deze voorzichtig om.
8. Leg op het midden van elk bord een hoopje sla. 
9. Sprenkel de rest van de dressing over de kalkoenplakjes. 

Tips:

1. Kun je geen vijgenkonfijt krijgen? Gebruik dan vijgenjam. Voeg niet in een keer 5 eetlepels toe aan je dressing, maar proef goed hoeveel je precies nodig hebt: de hoeveelheid suiker in de jam kan anders zijn dan in de konfijt. 
2. Dressing over? Je kunt hem in de koelkast makkelijk een paar dagen bewaren. Wel weer even schudden voor gebruik. Lekker door 'gewone' bladsla (eventueel met noten).

Chocoladebroodjes met amandelen voor het Valentijnsontbijt!

Dit is eigenlijk geen recept, maar ik vind deze chocoladebroodjes zelf zo lekker dat ik ze zeer regelmatig bak. Vandaar dat ik de tip toch graag aan jullie wil doorspelen. De broodjes zijn tegelijkertijd versgebakken en toch komen ze uit een pakje...

Je weet dat ik eigenlijk niet zo van de pakjes en zakjes ben, maar soms maak ook ik een uitzondering. Daarbij speelt gemak een grote rol; dat moet ik eerlijk toegeven. Maar als de smaak niet zo voortreffelijk zou zijn, zou ik deze broodjes uit een pakje nooit bakken. En nee, ik krijg niet betaald voor deze post.

De broodjes zijn 'gewoon' van Danerolles. Op internet vind je een heel praktisch instructiefilmpje, dus ook om die reden is dit 'recept' overbodig. Al geef ik een kleine twist aan het geheel: ik bestrooi de broodjes voor het bakken nog met geschaafde amandelen en vlak voor het serveren gaat er poedersuiker overheen. Zo worden ze nog lekkerder én feestelijker!

Zo gaan de broodjes de oven in...

en zo komen ze eruit! Smullen!

Bak jij deze broodjes voor je geliefde tijdens het ontbijt op Valentijnsdag? Of laat je ze je kinderen bakken tijdens de krokusvakantie? In elk geval veel plezier!

Voor alle volledigheid hier toch het 'recept'.

Chocoladebroodjes met amandelen

Ingrediënten voor 8 stuks:

• 1 blikje Petits pains au chocolat van Danerolles
• 1 ei, losgeklopt in een kopje
• ±15 gram amandelschaafsel
• een paar eetlepels poedersuiker

Bereiding:

1. Verwarm de oven voor tot 180/200°C.
2. Vorm de broodjes volgens de instructies van het filmpje van Danerolles en leg ze op een bakplaat bekleed met bakpapier.
3. Bestrijk de broodjes met het losgeklopte ei.
4. Bestrooi de broodjes elk met een beetje amandelschaafsel.
5. Bak de broodjes in 12 à 15 minuten goudbruin en gaar.
6. Schep de broodjes van de bakplaat en leg ze op een rooster. 
7. Doe wat poedersuiker in een theezeefje en bestuif de chocoladebroodjes met de suiker.
8. Serveer meteen, zodat de broodjes nog warm zijn en de chocolade lekker gesmolten is.

Tips:

1. Wil je de broodjes eerder al bakken, warm ze dan vlak voor het serveren nog een dikke vijf minuten op in een voorverwarmde oven van ±150°C. Zeef de suiker pas na het opwarmen over de chocoladebroodjes.
2. Deze chocoladebroodjes smaken ook heerlijk als zoet gerechtje bij een high tea of een kerst- of paasbrunch!

Om jullie op tijd een plezier te kunnen doen met het recept voor deze romantische kaneelhartjes, trakteerde ik gisteren al mijn man alsof het Valentijnsdag was! Valentijnsdag vieren op 7 februari, een beetje vreemd natuurlijk...

Niet dat Victor er bezwaar tegen had, hoor. Hij liet zich de koekjes goed smaken! En hij weet het nog niet, maar op 14 februari heb ik nog een andere culinaire verrassing voor hem in petto! Het heeft zo zijn voordelen om met een foodblogger getrouwd te zijn, toch?! 😉

Wat ik onder kaneelhartjes versta? 

Dat zijn verrukkelijk brosse koekjes - in de vorm van hartjes, uiteraard - gegarneerd met krokant amandelschaafsel en fijne greinsuiker. 

Het deeg maak ik op smaak met kaneel en vanille.

Echte vanille door het koekjesdeeg

De koekjes danken hun smaak onder andere aan het merg van een echt vanillestokje dat ik door het deeg kneed. 

Kun je geen vanillestokje krijgen of vind je echte vanille met de huidige prijzen te duur? Gebruik dan gewoon een zakje vanillesuiker. Iets minder lekker, maar de koekjes blijven nog steeds verrukkelijk, hoor! 

Voor de vanille kan ik zelf gelukkig teruggrijpen op een voorraadje stokjes dat ik nog over heb van een reis naar Sri Lanka. Wie wat bewaart...

En versgemalen echte Ceylonkaneel...

Ook de kaneel voor de kaneelhartjes komt in mijn geval uit Sri Lanka. Ik schreef daar al eens eerder een blog over. 

Echte Ceylonkaneel is iets heel anders dan de goedkope 'kaneel' uit de supermarkt. Dat is - althans in de meeste gevallen - surrogaatkaneel, die strikt genomen 'kassia' genoemd zou moeten worden. 

Echte kaneel is wat zoeter en veel aromatischer. Voor zoete gerechten en gebak gebruik ik altijd kaneel en voor hartige gerechten kassia.

Op de foto zie je links kaneel en rechts kassia.

Ik ga ervan uit dat jullie niet allemaal net terugkomen uit Sri Lanka en dus niet zoals ik een zak met Ceylonkaneelstokken in huis hebben. Zoek dan even op op internet waar je Ceylonkaneel, eventueel al gemalen, kunt kopen of bestellen. Geen tijd daarvoor? Gebruik dan de 'kaneel' uit de supermarkt. Ook lekker, maar net zoals bij de vanille, een klein beetje minder. 😉

Overigens maalde ik mijn kaneel voor deze koekjes vers. Ik doe dat altijd in een meer dan vijftig jaar oude koffiemolen, die nog van mijn moeder was. Een zeer trouw keukenhulpje dus!

Die verse kaneel ruikt zo ontzettend lekker!!

Leuk detail: het schaaltje waar de kaneelhartjes op liggen is ook gemaakt van kaneel. En ja, ook dat schaaltje ruikt heerlijk!

Voordat ik je het recept geef, wil ik je graag nog even een gezellige en natuurlijk romantische Valentijnsdag toewensen. Veel plezier!

Romantische kaneelhartjes voor je Valentijn!

Ingrediënten:

• 300 gram zelfrijzend bakmeel
• 150 gram gele of lichte basterdsuiker
• 1,5 theelepel kaneel (bij voorkeur echte Ceylonkaneel; zie mijn blog hierover)
• het merg van 1 vanillestokje of 1 zakje vanillesuiker (zie mijn blog hierboven)
• een mespuntje zout
• 185 gram koude roomboter
• 3/4 ei, losgeklopt in een kopje
• 1 ei, losgeklopt in een kopje, voor het bestrijken van de koekjes
• ±30 gram amandelschaafsel
• een paar eetlepels fijne greinsuiker of parelsuiker
• een beetje zachte boter voor het invetten van de bakplaat
• een beetje bloem voor het bestuiven van het werkvlak

Bereiding:

1. Vermeng in een kom het zelfrijzend bakmeel, de basterdsuiker, de kaneel en het zout.
2. Snijd de boter in kleine stukjes.
3. Voeg de boter en 3/4 ei toe aan het bloemmengsel.
4. Kneed zachtjes een deeg van de ingrediënten. Belangrijk: gebruik bij het kneden alleen de vingertoppen en kneed niet meer door nadat het deeg net samenhang begint te vertonen. Te hard en te lang gekneed deeg geeft te compacte en veel minder brosse koekjes. Zelf kneed ik het deeg altijd in de foodprocessor met behulp van de pulsknop. Zo blijft het deeg lekker koel en kan ik nooit te lang kneden.
5. Vorm een vrij platte schijf van het deeg en leg deze een halfuur afgedekt in de koelkast om op te stijven.
6. Verwarm de (bij voorkeur conventionele) oven voor tot 150°C. Vet een bakplaat in met boter.
7. Strooi wat bloem op het werkvlak. Bestuif ook de deegroller met een beetje bloem. Rol het deeg met een deegroller dun uit.
8. Steek kleine hartjes (of hartjes van verschillende maten) uit het deeg.
9. Leg de koekjes (met behulp van een dunne spatel) niet te dicht naast elkaar op de bakplaat. Ga ervan uit dat je meerdere porties moet bakken. Je kunt het deeg dat over is nog een keer opnieuw uitrollen, maar weer geldt het advies: kneed het niet te veel.
10. Bestrijk de koekjes met wat losgeklopt ei. Leg op elk hartje wat amandelschaafsel. Strooi er ook een beetje greinsuiker overheen. Druk de garnering voorzichtig een beetje aan. 
11. Schuif de bakplaat in het midden van de oven. Bak de kaneelhartjes in 20 minuten gaar. Ze mogen daarbij niet echt bruin worden.
12. Neem de bakplaat uit de oven en schep de dan nog niet helemaal krokante kaneelkoekjes op een rooster. Tijdens het afkoelen worden ze pas lekker bros.

Tips:

1. Werk met twee bakplaten. Zo kun je elke keer een nieuwe portie klaarmaken tijdens het bakken van de vorige plaat.
2. In een goed afgesloten trommel kun je je kaneelhartjes dagenlang goed houden. 
3. Ook kinderen vinden het leuk om deze koekjes te bakken. Laat ze dan zelf hun koekjesuitstekertjes kiezen. Ik bakte zo eens samen met mijn dochter een hele dierentuin vol met apen-, beren- en olifantenkoekjes. Misschien een leuk idee voor de krokusvakantie!
4. Serveer deze kaneelhartjes ook eens bij een high tea!
5. Ook lekker: verkruimel een paar koekjes en strooi de kruimels over een dessert. Denk aan pudding, bavarois, ijs, etc. 

Gebrande amandelen net zoals op de kerstmarkt!

Vraag je mij wat het lekkerste hapje is dat je kunt kopen op een kerstmarkt, dan hoef ik niet lang te twijfelen: dat zijn versgebrande amandelen! 

Waarschijnlijk ken je die ook wel. Van die heerlijk geurende amandelen met een krokant, lichtbruin suikerlaagje. Wist je dat je die heel makkelijk zelf kunt maken? 

Het enige wat je nodig hebt is amandelen, suiker, vanille(suiker) en aromatische kaneel. Snel aan de slag dus! Haal de kerstmarkt gewoon in huis!

Avontuurlijk dwalen door de Valkenburgse grotten

De grotten in het Limburgse Valkenburg, in mijn jeugd kwam ik er elk jaar wel een paar keer. Geen wonder natuurlijk als je er letterlijk bovenop woont.

In de zomer trakteerden we vrienden en familie, die op bezoek kwamen uit andere delen van het land, steevast op een rondleiding. 

Er is niets spannender voor een klein kind dan dwalen door donkere, mysterieuze ondergrondse gangenstelsels. Alhoewel, dwalen... De gids met zijn zachtjes sissende gaslamp wist natuurlijk perfect de weg! En hij kon prachtige verhalen vertellen over blokbrekers, mosasaurussen, onderduikers, champignonkwekerijen, etc.

Mergelgrotten: koud in de zomer, warm in de winter

Je moest wel altijd een jas aan, want in de vochtige gangen werd het nooit meer dan een graad of 13 à 14. In de wintermaanden was die temperatuur net een voordeel. Het wordt in de Valkenburgse grotten namelijk ook nooit kouder dan die 13 graden. Dat bleek ideaal voor een kerstmarkt. 

In grote delen van de twee belangrijkste grotten, de Gemeentegrot en de Fluweelengrot werd elektriciteit aangelegd. Zo konden de grotten feeëriek worden verlicht. Nog steeds gebeurt dat elk jaar weer.

Bezoek de kerstmarkt in de grotten

Je kunt de prachtig versierde grotten vanaf half november al bezoeken en genieten van de feestelijke kerstsfeer en de vele kraampjes met kerstversieringen. En wat dacht je van een hapje en een drankje op een van de gezellige ondergrondse terrasjes?!

Een zak gebrande amandelen van de kerstmarkt

Het was in die grotten op de kerstmarkt dat ik voor het eerst kennismaakte met wat sindsdien een van mijn meest geliefde lekkernijen is: suikeramandelen. Of gebrande amandelen (gebrende amandele), zoals wij ze in Limburg noemen. Bij de ingang kochten we er vaak meteen al een grote zak van. Dat maakte het feest voor mij helemaal compleet!

Ook als ik op een van de beroemde kerstmarkten in Duitsland ben, in Aken, Düsseldorf, Bremen of Berlijn, kan ik geen weerstand bieden aan die heerlijk geurende, krokante, zoete amandelen. Vroeger kocht ik zelfs altijd een voorraadje, voor later thuis.

Tot ik een tijd geleden ontdekte dat het eigenlijk heel makkelijk is om de gebrande amandelen zelf te maken. Super! Dat doe ik dus regelmatig.

Zelfgebrande amandelen zijn de allerlekkerste!

Als ik ze maak ruikt het hele huis naar noten en versgemalen kaneel. Voor mij is dat de geur van kerst!

Al moet ik bekennen dat ik het soms ook niet kan laten amandelen te branden tijdens de rest van het jaar, soms zelfs midden in de zomer. Het zou zonde zijn om deze lekkernij alleen voor de winter te reserveren, toch? 😉

Versgebrand uit eigen keuken zijn de amandelen misschien nog wel lekkerder dan op de kerstmarkt. Meteen maken dus!

Al moet ik je waarschuwen: als je zo'n schaaltje met gebrande amandelen op tafel zet, dan moet je niet verwachten dat het daar lang staat. Je kunt het wel proberen, maar ervan afblijven is zo moeilijk...

Hoe maak je zelf gebrande amandelen of suikeramandelen? 

Ingrediënten:

• 200 gram amandelen met vliesjes
• 225 gram kristalsuiker
• 1 zakje vanillesuiker
• 1 dl water
• 1 theelepel kaneel, liefst versgemalen Ceylonkaneel (zie mijn eerdere blog)
• een snufje zout

Extra:

• margarine
• bakpapier

Bereiding:

1. Vet een bakplaat in met een beetje margarine. Plak hier een stuk bakpapier op.
2. Verwarm het water, de twee soorten suiker, de kaneel en het zout samen in een pan met dikke bodem op middelhoog vuur.
3. Voeg de amandelen toe zodra de suiker is opgelost.
4. Roer het mengsel af en toe. Op een gegeven moment bereik je het punt dat al het water verdampt is. Schrik niet: de suiker gaat er dan wittig en korrelig uitzien. Dat hoort zo!
5. Nu is het belangrijk dat je aan een stuk door blijft roeren. De suiker gaat dan weer opnieuw smelten en karamelliseert uiteindelijk een beetje. Tijdens het karamelliseren hecht hij zich helemaal aan de amandelen. Die krijgen daardoor allemaal een krokant jasje met een lichtbruine kleur. Donkerder mogen ze niet worden; dan wordt de suiker bitter.
6. Draai dus het vuur meteen uit als het zo ver is.
7. Schep de amandelen op de bakplaat. Ze kleven nu her en der nog wat aan elkaar. Gebruik twee vorken om ze tijdens het afkoelen uit elkaar te halen.
8. Pas op: proef niet te vroeg, hoe verleidelijk dat ook is. De suiker blijft nog vrij lang erg heet!
9. Leg de amandelen op een mooi schaaltje en serveer ze.

Tips:

1. Je kunt de gebrande amandelen nog een paar dagen bewaren mits je ze goed verpakt. Langer hebben ze het bij ons nog nooit uitgehouden, dus daar heb ik geen ervaring mee. 😉
2. Je kunt de pan schoonmaken door hem op het vuur te zetten gevuld met water. De restjes suiker lossen makkelijk op in het hete water. 
3. Leuk: geef een zakje of doosje gebrande amandelen cadeau tijdens de kerstdagen!
4. Ik organiseer in de kersttijd weleens een high tea. Zeker weten dat deze gebrande amandelen dan ook op het menu staan!

Rijstebrij of rijstepap. Bij het horen van die woorden alleen al moet ik aan vroeger denken. Het is een gerecht met een naam waar je bijna automatisch ‘oma’s’ of ‘ouderwetse’ voor zou willen zetten. 

In mijn hoofd gaat er ogenblikkelijk een laadje open met daarin de herinnering aan een kommetje met romige, warme, zoete rijst met een hint van kaneel. 

Lang niet gegeten, maar heerlijk. Het ultieme ‘comfortfood’!

Op de een of andere manier is dit toetje een beetje in de vergetelheid geraakt. Misschien is het niet hip genoeg… 

In elk geval vond ik het tijd worden om het weer eens op de kaart te zetten. 

Maar dan wel in een wat moderner jasje: als een soort luchtige mousse met krokante amandeltjes erin. Vorige week was het zo ver!

In de supermarkt kocht ik een pak dessertrijst, anderhalve liter romige volle melk, een bekertje slagroom en een zakje amandelen.

Thuis zette ik snel de melk op met daarin het aromatische merg van een vanillestokje. Toen de vloeistof kookte, mocht de rijst erin en drie kwartier later had ik een romige, zachte rijstepap. Tip: op de zijkant van het pak dessertrijst staat dat je na een kwartiertje wel klaar bent, maar als je wat langer de tijd neemt, wordt je rijst zo veel smeuïger!

Ik maakte de nog warme rijst meteen op smaak met een klontje roomboter, een flinke schep poedersuiker en een snufje nootmuskaat, geen kaneel dus. Daarna ging de rijst de koelkast in om af te koelen.

Nog een praktische tip: wie al eens eerder rijstepap gemaakt heeft, weet dat er zich heel snel een vel op de rijst vormt als je hem ook maar even laat staan. Een zeer onsmakelijk vel. Je kunt dit voorkomen door de rijst meteen af te dekken met een stuk huishoudfolie. Je legt dit direct op de rijst; het is niet voldoende om alleen de schaal af te dekken.

Om het rijstdessert extra romig en luchtig te maken spatelde ik er na afkoeling voorzichtig een genereuze portie bijna stijf geklopte slagroom doorheen. De pudding werd er een beetje mousse-achtig van. Zo lekker!

Maar naar mijn smaak had hij nog een krokantje nodig als tegenhanger voor de room, een extra dimensie. Daarvoor trok ik mijn geheime wapen uit de kast: de amandelen!

Ik had geblancheerde amandelen gekocht zonder vliesjes; die worden ook wel garneeramandelen genoemd. Ik roosterde ze zachtjes in een koekenpan zonder olie totdat ze goudbruin waren. Daarna hakte ik ze grof. Een deel van de amandeltjes ging direct door de rijst. De rest bewaarde ik voor de garnering.

En toen was het tijd om te snoepen! Mmmm!!

Handig: als dit romige rijstdessert eenmaal klaar is, kun je het nog minimaal een dag (afgedekt en in de koelkast) bewaren. Dat maakt het ideaal voor een etentje dat je ruim van tevoren wilt voorbereiden; na het hoofdgerecht staat het zonder extra werk binnen twee minuten op tafel!

Romig rijstdessert met krokante stukjes amandel

Ingrediënten voor een dessert voor ±8 personen:

• 1,3 liter volle melk
• 125 gram dessertrijst
• 1 vanillestokje
• een snufje zout
• een klontje roomboter (ongeveer 1 eetlepel)
• een mespuntje nootmuskaat
• 60 gram amandelen zonder vliesjes
• 150 gram poedersuiker
• ¼ liter slagroom

Bereiding:

1. Snijd het vanillestokje in de lengterichting open en schraap de zaadjes er met de punt van een scherp mes uit. Doe de zaadjes en de leeggeschraaptje vanillepeul in een pan samen met de melk. Voeg ook een snufje zout toe. Breng de melk aan de kook.
2. Voeg de rijst toe en laat deze in ongeveer drie kwartier supergaar en heerlijk smeuïg worden. Laat daarbij het deksel van de pan en roer af en toe.Verwijder het vanillestokje.
3. Roer de boter, 75 gram poedersuiker en een mespuntje nootmuskaat door de warme rijst en laat hem goed afkoelen in de koelkast. Om velvorming te voorkomen, kun je het beste een stuk huishoudfolie rechtstreeks op de rijstepap leggen.
4. Rooster de amandelen in een droge koekenpan lichtbruin onder af en toe omscheppen. Hak de noten grof. Schep 2/3 van de amandelen door de rijst.
5. Klop de slagroom met de resterende poedersuiker bijna stijf. Spatel de slagroom voorzichtig door de afgekoelde rijstepap; laat daarbij zo weinig mogelijk lucht ontsnappen.
6. Verdeel de roomrijst over 8 mooie dessertglazen. Strooi de resterende amandelen eroverheen.

Tip:

Leuk idee: verdeel de roomrijst met amandelen over veel kleinere glaasjes en serveer deze op een dessertbuffet of tijdens een high tea!

Friandises zijn de kleine zoete hapjes, die je vaak bij de koffie of de thee krijgt in een restaurant. Het kunnen bonbons zijn, kleine koekjes, soesjes, petitfours of zelfs glaasjes met een mini-dessert.

Thuis kun je die natuurlijk ook serveren. Heerlijk na je kerstdiner!

Het is het makkelijkste om je friandises voor de kerstdagen kant-en-klaar te kopen. Maar waarom zou je niet zelf aan de slag gaan? Bijvoorbeeld met deze delicate financiers met abrikozenjam, rum en geroosterde amandelen?

Misschien gebruik ik nu weer een onbekend woord: financiers. Nee, dat zijn geen strakke-pakken-mannen uit de financiële wereld. Althans dat kunnen financiers wel zijn, maar dat is niet wat ik bedoel. Je spreekt deze financiers ook anders uit; op zijn Frans. Het klinkt dan zo ongeveer als 'finonsjee'.

In de culinaire wereld zijn financiers een soort kleine cakejes, waarin een deel van het meel vervangen wordt door notenmeel. In het onderstaande recept zijn dat amandelmeel en hazelnotenmeel.

De boter wordt niet koud toegevoegd zoals in een gewone cake. Er wordt eerst een beurre noisette van gemaakt. Daartoe wordt de boter verwarmd totdat hij goudbruin van kleur is en de eiwitbestanddelen zijn bezonken. Beurre noisette smaakt lekker nootachtig en versterkt dus de smaken van het notenmeel.

Je kunt financiers maken in allerlei smaken. Ik maak ze graag met frisse abrikozenjam, een scheutje rum en krokant geroosterde amandelen.

Mmmmm, een originele manier om je gasten na het kerstdiner te verwennen!

Financiers met abrikozenjam, rum en geroosterde amandelen

Ingrediënten voor ±30 stuks:

• 125 gram roomboter
• 60 gram hazelnoten zonder vlies
• 125 gram geschaafde amandelen
• 200 gram poedersuiker
• 125 gram bloem
• een mespuntje zout
• 1 vanillestokje
• de rasp van 1 citroen
• 5 eiwitten
• 8 eetlepels abrikozenjam met niet te veel vruchtvlees
• 1 eetlepel bruine rum
• een beetje gesmolten roomboter voor het invetten van de bakvorm
• een echte financiersbakvorm of een mini-muffinvorm
• een wegwerpspuitzak

Bereiding:

1. Begin met het maken van een beurre noisette. Verwarm daartoe de boter in een pan met een dikke bodem van een lichte kleur. Het is de bedoeling dat je de kleur van de boter goed kunt zien gedurende het bruiningsproces. Draai het vuur middelhoog. Roer in de boter tijdens het verwarmen. Op een gegeven moment zie je dat de eiwitbestanddelen in de boter zich gaan scheiden van het vet. De boter wordt daarna snel bruin. Hij is klaar, zodra hij licht gekleurd is. De eiwitbestanddelen zakken dan naar de bodem. Neem de pan meteen van het vuur. Anders gaan de eiwitten verbranden. Giet de beurre noisette door een fijne zeef of een koffiefilter (mét filterzakje erin) in een kommetje; zorg ervoor dat de bezinksels niet in de beurre noisette terechtkomen.
2. Verwarm de (conventionele) oven voor tot 190°C.
3. Maal de hazelnoten samen met 65 gram van het amandelschaafsel zeer fijn in de foodprocessor. Pas op: ga niet te lang door met malen, want dan gaat het vet loslaten uit de noten.
4. Voeg de poedersuiker, de bloem en een mespunt zout toe en draai de foodprocessor nog heel even. Doe het meelmengsel over in een kom.
5. Snijd het vanillestokje open en schraap het merg eruit. Schep het vanillemerg en de citroenrasp door het bloemmengsel.
6. Klop in een kommetje de eiwitten los met 3 eetlepels abrikozenjam.
7. Meng het eiwitmengsel door de bloem.
8. Voeg de beurre noisette toe en klop het beslag met een garde totdat het mooi egaal is.
9. Hang een wegwerpspuitzak in een litermaat. Vul de spuitzak met het beslag.
10. Vet de holtes van de bakvorm goed in met gesmolten boter. Afhankelijk van de grootte van de bakvorm en van je oven moet je wellicht meerdere porties achter elkaar maken.
11. Knip het puntje van de spuitzak en spuit het beslag in de bakvorm. Vul elke holte tot twee derde.
12. Bak de financiers in 15 à 20 minuten goudbruin en gaar. Tijdens het rijzen in de oven krijgen ze het mooie bolle kopje, dat zo typisch is voor financiers. Prik met een satépen in de financiers om hun gaarheid te testen. Er mag geen vochtig beslag meer aan de satépen blijven plakken.
13. Stort de financiers op het werkvlak en laat ze afkoelen op een rooster.
14. Rooster ondertussen het resterende amandelschaafsel in een droge koekenpan goudbruin. Schep het schaafsel in een kommetje.
15. Verwarm 5 eetlepels abrikozenjam en roer er 1 eetlepel rum door.
16. Prik met de satépen vanaf de bovenkant een paar diepe gaatjes in elke financier. Bestrijk de financiers vervolgens met de warme jam. De jam zal een beetje in de gaatjes trekken, waardoor de gebakjes lekker fruitig worden. Dip de financiers met de jamkant in de het amandelschaafsel, zodat het schaafsel er mooi aan blijft plakken.
17. Laat de financiers nogmaals afkoelen. Dek ze af en serveer ze bij voorkeur een dag na het bakken. Ze zijn dan heerlijk smeuïg en de smaken hebben zich extra goed ontwikkeld.

Tips:

1. Als je het in huis hebt, kun je ook kant-en-klaar amandelmeel gebruiken. Veel tijdwinst levert dat echter niet op, aangezien je toch de hazelnoten moet malen.
2. Deze financiers zijn ook verrukkelijk bij een high tea!
3. Wil je graag wat meer informatie over vanillestokjes? Lees dan een van mijn eerdere blogs!

Ik wens je gezellige én lekkere feestdagen!