Wat hoort er volgens jou absoluut bij een picknick? Behalve een gezellig clubje vrienden en mooi weer? 

Voor ons is het elke keer weer moeilijk kiezen wat er in de picknickmand gaat; er is zo veel keus. Meestal bepalen we eerst het thema: wordt het een brunchpicknick, een high-tea-picknick of misschien wel een tapaspicknick? Of kiezen we voor een land en zorgen we ervoor dat al onze gerechtjes daar een link mee hebben?

Onze tuinpicknick van een tijdje geleden stond in het teken van de USA: het was een All American garden picnic party! Wat we zoal aten? 

Het eerste gerechtje dat ik wil noemen zijn mijn walnotenmuffins.
 
Het bijzondere aan deze muffins is dat ze nét iets gezonder zijn dan 'gewone' muffins. Dat komt niet alleen door het gebruik van de - heel gezonde! - walnoten, maar ook door het volkorenmeel dat deels de witte bloem vervangt. Door het uitgekiende recept zijn de muffins heerlijk luchtig, smeuïg en zacht!  

Lees snel verder onder de foto en bak de muffins zelf ook!

Luchtige en smeuïge walnotenmuffins met volkorenmeel

Ingrediënten voor ±18 stuks (afhankelijk van de maat van je bakvormpjes):

Droge ingrediënten:

• 160 gram walnoten
• 160 gram witte bloem (Zeeuwse bloem of patentbloem)
• 65 gram fijn volkorenmeel
• 14 gram bakpoeder
• 200 gram witte basterdsuiker
• 1 zakje vanillesuiker
• 2 gram zout

Natte ingrediënten:

• 80 gram roomboter
• 55 gram zonnebloemolie
• 1 ei (L)
• 200 ml volle melk

Extra:

• ±18 papieren muffinvormpjes 
• muffinbakvormen voor 18 muffins
• eventueel een paar eetlepels poedersuiker

Bereiding:

1. Verwarm de oven (bij voorkeur een oven met boven- en onderwarmte) voor tot 175°C. Plaats de papieren vormpjes in de muffinbakvormen.
2. Zet het hakmes in de kom van je foodprocessor. Doe de walnoten erin en maal ze fijn totdat er een fijn poeder ontstaat. Maar pas op: maal ook weer niet te lang door, want dan gaat de olie loslaten uit de noten.
3. Hang een zeef boven een kom en zeef hierin de bloem, het volkorenmeel en het bakpoeder. Door het zeven worden de muffins straks luchtiger. De zemelen blijven tijdens het zeven achter in de zeef. Voeg de zemelen weer toe aan het gezeefde meel.
4. Voeg alle andere droge ingrediënten inclusief de gemalen noten toe aan het meelmengsel. Schep het geheel even om.
5. Smelt de boter in de magnetron of in een pannetje. Vermeng in een kom de boter met de zonnebloemolie. Klop er met een garde het ei doorheen. Ga door met kloppen en voeg beetje bij beetje de melk toe. 
6. Schenk de natte ingrediënten bij de droge. Schep het geheel kort om totdat alle ingrediënten net vermengd zijn.
7. Verdeel het beslag over de muffinvormpjes. Vul de vormpjes niet verder dan voor twee derde. 
8. Zet de muffinbakvormen op een rooster in het midden van de oven. Bak de muffins in ±24 minuten lichtbruin en gaar. Test de gaarheid van je walnotenmuffins met een satépen. Er mag geen vochtig beslag meer aan blijven kleven als je ermee in de muffins prikt. 
9. Neem de muffins uit de bakvormen en laat ze in hun papiertjes afkoelen op een rooster. 
10. Je maakt je walnotenmuffins nog lekkerder als je ze - na afkoeling en vlak voor het serveren - bestuift met een feestelijk laagje poedersuiker! 

Welke gerechtjes maakten er nog meer deel uit van onze All American garden picnic party? 

Voordat de muffins op de picknicktafel verschenen, begonnen we eerst met een aantal hartige gerechtjes.

 1. Homemade sandwiches van luchtig sandwichbrood belegd met minihamburgertjes en een frisse paprikaspread

2. (Halve) bagels met een pikante tonijnsalade met krokante maïskorrels

3. BLT-sandwiches, bacon-lettuce-tomato-sandwiches, met zelfgemaakte mayonaise

4. Potato salad van krieltjes met een pittige knoflookdressing

5. American coleslaw met rookamandelen

En daarna kwamen de zoetekauwen aan hun trekken!

1. Cinnamon swirl cake, een luchtige en smeuïge tulband met een marmering van kaneelsuiker

2. Chocolate chip pecan cookies

3. Vederlichte pancakes met verse kersen, jam en room

4. Watermelon wedges (zonder recept: snijd een grote watermeloen in ronde plakken zonder de schil te verwijderen en snijd elke plak vervolgens in 8 puntjes; prik eventueel stokjes in de randjes schil, zodat je de wedges makkelijk als een lolly uit de hand kunt eten)

Wil je zelf met al deze gerechten aan de slag? Klik op de rode linkjes voor de recepten!

Extra tip

Ben je een echte walnotenfanaat? Dan zou je ook nog double chocolate walnut cookies en/of brownies met walnoten kunnen toevoegen aan je picknick!

  

Veel plezier!

American waffles with blueberries and maple syrup: for breakfast lovers!

Ontbijt als een keizer, lunch als een koning en dineer als een bedelaar. Ken je dat devies? Op die manier leven zou heel verstandig zijn! 

Maar wat serveer je dan tijdens zo'n keizerlijk ontbijt?

Ga eens te rade bij de Amerikanen! Die weten het antwoord wel: warme, dikke, luchtige wafels overgoten met een flinke scheut maple syrup - in goed Nederlands: ahornsiroop - en gegarneerd met een gulle hand blueberries, blauwe bessen! 

Gorgeous! 

Ik ging op zoek naar hét recept voor de allerlekkerste Amerikaanse ontbijtwafels. Én vond het natuurlijk! Uiteraard houd ik het niet voor je achter!  

Enjoy!

Zó bak je zelf de allerlekkerste Amerikaanse wafels: hét recept!

Ingrediënten (voor ±8 wafels): 

Droge ingrediënten:

• 250 gram bloem (bij voorkeur Zeeuwse bloem of bloem voor patisserie)
• 4 theelepels bakpoeder
• 1 eetlepel witte basterdsuiker
• 1 zakje vanillesuiker
• 1/4 theelepel zout

Natte ingrediënten:

• 350 ml lauwe volle melk
• 50 gram roomboter
• 50 gram zonnebloemolie
• 2 eieren

Extra:

• maple syrup (ahornsiroop)
• ±50 gram blauwe bessen per wafel

Bereiding:

1. Verwarm je wafelijzer voor tot een vrij hete stand. Mijn ijzer zet ik op een stand midden tussen medium en maximaal in.
2. Zeef de bloem boven een kom (liefst een kom met een schenktuitje). Schep de rest van de droge ingrediënten erdoorheen. 
3. Smelt de roomboter in de magnetron of in een pannetje. Roer er de zonnebloemolie doorheen.
4. Schenk de melk in een grote litermaat (1 liter). Klop er met een garde de eieren en de vetten doorheen.
5. Voeg ±2/3 van het vocht bij het bloemmengsel. Klop het beslag met de garde totdat het homogeen is en er geen klontjes meer in zitten. Voeg de rest van het vocht ook toe en klop het beslag nog even.
6. Schenk het beslag in de litermaat.
7. Schenk wat beslag in je hete wafelijzer. Zorg ervoor dat de onderkant van het ijzer net gevuld is tot in alle hoekjes. Sluit het ijzer en bak je wafels totdat ze goudbruin en gaar zijn. Bij mij duurt dat ongeveer 6 à 7 minuten. Je wafels zijn klaar als er vrijwel geen stoom meer uit het ijzer opstijgt en het ijzer makkelijk opengaat.
8. Neem je wafels uit het ijzer, het liefst met een wafelvork (zie mijn eerdere blog over Brusselse wafels). Leg de wafels op een rooster. Knip eventuele overstekende randjes er met een schaar vanaf, zodat je een mooi gevormde wafel krijgt.
9. Serveer je wafels warm met een flinke scheut maple syrup en een gulle hand blauwe bessen! 

Tips:

1. Wil je je wafels liever op een later moment serveren? Dat kan! Bewaar ze na het afkoelen (op een bakrooster) afgedekt op een schaal. Leg ze vlak voor het serveren ±5 minuten in een oven van 120°C. Ze worden dan weer warm en krokant! 
2. Je American waffles invriezen? Ook dat is een optie! Dat pak je op dezelfde manier aan als bij Brusselse wafels. Volg het rode linkje en lees er alles over in een blog dat ik daarover schreef! 
3. Heb je nog niet vaak wafels gebakken en kun je wel wat algemene wafelbaktips gebruiken? Lees ook dan mijn blog over Brusselse wafels: daarin vind je een uitgebreide Q&A met alle mogelijke vragen én antwoorden over wafels! 
4. American waffles maak je met een heel ander beslag dan hun Brusselse evenknie. In de Amerikaanse wafels gaat geen gist, maar bakpoeder. Daarom hoeft het beslag ook niet te rijzen voordat je je wafels gaat bakken. De wafels rijzen heel mooi meteen na het vullen van het wafelijzer! Amerikaanse wafels smaken heel anders dan de Brusselse. Wat malser, maar ook iets minder luchtig en iets minder krokant. Maar zeker niet minder lekker!
   
   

Hebben jullie de stormen Corrie, Dudley, Eunice, Franklin en al hun naamloze winderige zusjes en broertjes daartussendoor schadevrij overleefd?

Wij helaas niet... Eunice was voor ons nét een maatje te groot. Laat in de middag van afgelopen vrijdag sloeg een groot vlijmscherp stuk zink van het dak van één van onze achterburen los, zeilde met een rotvaart vele tientallen meters door de lucht en maakte in zijn vlucht onze schutting een kopje kleiner. Gelukkig miste hij ons keukenraam vervolgens op een haar na. 

De schrik zat er daarna goed in. 

Hunkerend naar rustiger weer zette ik binnen, achter dat keukenraam, de zomer op het menu. 

Met een all-American coleslaw die niet zou misstaan bij een feestelijke BBQ: crunchy reepjes savooiekool samen met een julienne van worteltjes in een romige - maar tegelijkertijd ook heerlijk pittige! - dressing van onder andere mayonaise, verse tuinkruiden, grove mosterd, witte balsamicoazijn, chilipeper én pimentón. 

Ik maakte mijn coleslaw extra bijzonder door er een flinke hand gehakte rookamandelen overheen te strooien. 

Ik zou zeggen: ga meteen aan de slag met mijn recept en dan... dig in!  

Of... nee! Wacht nog even met koken! Want ik heb eerst nog een aantal tips en trivia voor je. Over coleslaw. Interessante feitjes, die je echt wilt weten! 

Wist je bijvoorbeeld dat de roots van coleslaw weleens helemaal niet in Amerika zouden kunnen liggen? Maar eerder in ons... Nee, ik verklap nog niets!

Wat is een coleslaw?

Misschien had je er vóór vandaag nog nooit van gehoord, van coleslaw. Dat kan. 

Dus voor jou (en wees gerust: vele anderen met jou): een coleslaw is een romige en frisse salade van - voornamelijk - reepjes rauwe kool. In Nederland is coleslaw nog een beetje in opkomst, maar met name in de VS is hij al heel lang giga populair.  

Welke kool gaat er in een coleslaw?

Bijna elke koolsoort is lekker in een coleslaw. Meestal wordt er savooiekool of witte kool gebruikt, maar rode kool, spitskool of Chinese kool zie ik ook regelmatig langskomen in recepten. Voor elk wat wils dus! 

Daarnaast is ook een mengsel van verschillende soorten kool tegelijkertijd heel gangbaar.   

Ik gebruik zelf het liefst savooiekool. Die is zowel lekker mals als crunchy! 

Wat gaat er nog meer in een coleslaw behalve kool?

Coleslaw hoort niet alleen fris en romig van smaak te zijn, maar ook lichtzoet. Om dat zoetje te versterken is het heerlijk om er geraspte of in julienne gesneden worteltjes aan toe te voegen. En dat doet dus ook vrijwel iedereen! 

Maar er zijn mensen die kiezen voor nóg meer zoet. In de vorm van een in reepjes gesneden appel, een handje rozijnen of wat gedroogde cranberry's bijvoorbeeld. 

Hou je meer van een kruidigere salade? Upgrade je coleslaw dan eens met flinterdun gesneden uienringen, crispy elleboogjes bleekselderij of in blokjes gesneden paprika. 

Welke dressing gebruik je voor een coleslaw?

Een klassieke coleslaw heeft een dressing die in de basis bestaat uit mayonaise.   

Denk je nou: hm, niet zo goed voor mijn lijn? Dan kun je de mayo vervangen door een light mayonaise of halvanaise. Voor liefhebbers is ook yogonaise een optie. 

En dan. Naast die mayo heb je iets nodig dat je dressing wat vloeibaarder - én nóg romiger - maakt. Een paar eetlepels volle melk, wat ongeklopte room, crème fraiche, zure room, yoghurt. They'll all do the trick! 

Je zou het misschien niet zelf bedenken, maar in de VS is ook karnemelk, buttermilk, heel geliefd in een coleslaw dressing. Zo hebben ze meteen een zuurtje. Want ook dat is onontbeerlijk voor een lekkere salade. Azijn en citroensap komen het vaakst voor in recepten. Je zult zien dat ik in mijn recept hieronder kies voor witte balsamicoazijn; die is zuur én zoet tegelijkertijd! 

Mosterd maakt je dressing friszuur en ook nog eens lekker pittig. Die gaat er bij mij dus ook altijd doorheen!

Niet alleen in de vulling van een coleslaw gaat een zoetje. Maar ook de dressing mag vrij zoet zijn. In mijn recept haal ik mijn zoetje gewoon uit poedersuiker. Maar wellicht werk je zelf liever met honing, allerlei soorten siroop, ketjap manis? Aan jou de keus! 

Al die ingrediënten roer je samen met wat zout en peper tot een sausje en klaar! 

Hoe maak je de dressing voor je coleslaw nóg meer op smaak?

Lekker, zo'n eenvoudige mayonaisedressing. Maar wil je je coleslaw echt uittillen boven de gemiddelde salade? Je dressing net dat beetje interessanter maken? Dan is the sky the limit!

Met de dressing voor je coleslaw kun je eindeloos variëren.

Voeg er bijvoorbeeld verse tuinkruiden aan toe: platte peterselie, bieslook, bosui, koriander, oregano, bladselderij, lavas. 

Gesnipperde knoflook en chilipeper kunnen je salade ook een enorme oppepper geven.

Of ga aan de slag met specerijen. Denk voor een heel speciaal effect aan Indiase specerijen. Of geef met komijn, chilipoeder, paprikapoeder, knoflook en koriander een Mexicaanse draai aan je coleslaw. 

Ook leuk: experimenteer eens met Japanse smaken als wasabi en sojasaus. 

Ik ga in mijn coleslawrecept voor een combi van platte peterselie, bieslook, verse Spaanse peper en pimentón - Spaans gerookt paprikapoeder. Lekker fris met veel pit en een fantastisch rokerig aroma! 

Waarmee garneer je je coleslaw?

Ik weet het: een coleslaw is al verschrikkelijk lekker zonder garnering!

En toch wil ik je graag overtuigen: sla die garnering nou niet over! Want de juiste garnering is niet alleen voor de show. Die voegt absoluut wat toe!

Aan de smaak van je coleslaw natuurlijk. Maar ook aan de structuur!

Waar ik dan aan denk? Met name aan allerlei crunchy garneringen. Uitgebakken bacon is een voorbeeld. En pecannoten; die zijn echt klassiek. Maar walnoten, geroosterde pijnboompitten, sesamzaadjes en amandelen zijn ook erg lekker in je salade.

In combinatie met de Spaanse peper en de pimentón kies ik in mijn recept voor rookamandelen. Die geven nóg meer diepgang aan het rookaroma van mijn coleslaw en zijn ook nog eens krokant. Gorgeous!

Coleslaw, dat klinkt als een van oorsprong Amerikaans gerecht! Maar is dat ook zo?

Dat zou je inderdaad denken! 

Feit is: coleslaw is onlosmakelijk verbonden met de Amerikaanse culinaire cultuur. En dat lijkt ook altijd zo te zijn geweest. Amerikanen serveren de salade al sinds jaar en dag bij hun BBQ's, op broodjes, op sandwiches, op hamburgers, in taco's, op hotdogs, etc. 

Maar... wist je dat de Amerikanen voor het einde van de zeventiende/het begin van achttiende eeuw nog nooit van coleslaw hadden gehoord? Sterker nog: het waren niet eens de Amerikanen die de coleslaw voor het eerst op hun menu zetten! 

Het fenomeen koolsalade, een koud gerecht van rauwe kool met een frisse dressing, komt van oorsprong uit Centraal-Europa!

Maar hoe kwam die koolsalade dan in Amerika terecht?

Dat hebben de Amerikanen te danken aan een ander volk. Want wie arriveerden er in die tijd in Amerika? 

Precies! De Nederlanders! Die stichten er Nieuw-Amsterdam. Je kent die plaats nu beter onder de naam New York. 

De Nederlanders introduceerden in de Nieuwe Wereld een gerecht dat in hun eigen land inmiddels ingeburgerd was. Ze noemden het 'koolsla'. 

Later verengelste het Nederlandse woord 'koolsla' naar 'coleslaw'. 

Was de coleslaw een origineel Amerikaans gerecht geweest, dan had de salade waarschijnlijk 'cabbage salad' of iets dergelijks geheten, want 'cabbage' is het Engelse woord voor 'kool'. 

Althans die theorie kwam ik tegen op Wikipedia. Ik wilde er graag het fijne van weten. Hoe geloofwaardig is het dat de Nederlanders die zich in Amerika settelden vóór hun vertrek al van koolsla hielden?

 

Zijn er inderdaad bewijzen dat de Nederlanders de Centraal-Europese koolsla in die tijd al kenden, klaarmaakten en aten?

Jazeker!

In de hierboven genoemde periode, in 1667 om precies te zijn, werd er in Nederland een kookboek uitgegeven onder de naam  De Verstandige Kock, oft Sorghvuldige Huyshoudster. 

Dat boek heb ik er eens op nageslagen. Heel makkelijk via mijn computer online op books.google.nl. 

En warempel! Daar stond het. Op pagina 5. Een recept voor een rauwe salade, die je van kool kon maken: van rauwe saladen te bereyden. 

Even een plaatje van het originele recept. Leuk toch?!

Maar je ziet ook: de tekst is vrij moeilijk te lezen. 

Gelukkig vond ik daar een oplossing voor. Op de website van de Koninklijke Bibliotheek kwam ik, puur toevallig, een transcriptie van het recept tegen. Met, tussen de haakjes, een uitleg van een groot aantal woorden. Ideaal!

Recept: van rauwe saladen te bereyden
Neemt kroppen latouwe [= kropsla], krul-salaet, vette of koorn-salaet, ook de uytspruytsels van de paerde-bloemen [= ook bekend als molsla], oft wilde cichoraye [=cichorei], oock uytspruytsels van cichoray-wortels, endivie, of roode en witte kool, of komkommers, 't geen men best heeft , ofte in de tijdt is, en een van alle wel schoon gemaeckt zijnde, wordt met goede olie van olijven, azijn en sout gegeten: over de sommige worden ghebruyckt toe-kruyden, yeder tot believen, doch de gemeene [= gewone, meest gebruikelijke] zijn kars [= (tuin)kers], nepte [= nepeta, kattenkruid], porseleyn [= postelein], pimpernel, raket [= raketsla, rucola], dragon, boteris [= ???]; oock doet men daer over de bloemen van buglos [= ossentong], bernagie [= borage of komkommerkruid], roosen en goudts-bloemen: men eet dese sala oock wel met gesmolten boter en azijn te samen gewelt, in plaets van olie en azijn, tot yeders believen.

De conclusie: in Nederland werden in de zeventiende eeuw inderdaad al rauwe salades gemaakt van rode of witte kool! 

De salades werden op smaak gemaakt met olijfolie, azijn en zout. Of, zoals je kunt lezen in de laatste zin, met gesmolten boter in plaats van de olie. Tot yeders believen! Naar smaak, zouden we nu zeggen! 

Interessant - uit het oogpunt van onze moderne kijk op koken - is het gebruik van de olijfolie. In de zeventiende eeuw was dat heel gewoon. En dat terwijl wij ons een paar decennia geleden nog heel hip voelden als we die mediterrane olie door onze gerechten gooiden!

Er is dus wel nog een verschil met de moderne coleslaw: de oudere versie van de coleslaw werd niet, zoals nu meestal, gemaakt met mayonaise. Die saus werd pas halverwege de 18e eeuw uitgevonden en nog veel later pas toegevoegd aan het recept voor coleslaw. Dát hebben de Amerikanen dus waarschijnlijk zelf bedacht!

Maar het gegeven dat die allereerste coleslaw, zij het in een iets ander jasje, door Nederlanders naar Amerika werd gebracht, dát klinkt meer dan plausibel. Zeker als je ook naar de naam van het gerecht kijkt!

Zij aten daar in eerste instantie naar alle waarschijnlijkheid gewoon het kostje dat ze in eigen land al gewend waren! Zo doen Nederlandse expats dat in onze tijd immers ook nog steeds. Als ex-expat kan ik daar over meepraten! 

Ben je, nu je weet dat de Amerikaanse coleslaw zulke duidelijke Nederlandse roots heeft, extra gemotiveerd om de salade wat vaker op tafel te zetten? 

Ik wel! En zeker deze versie met crunchy rookamandelen! 

Maar wacht nog even: wat eet je bíj je pittige coleslaw?

Natuurlijk serveer je je coleslaw bij de BBQ! Bij spareribs, bij hamburgers, een lekkere geroosterde kip, krokant gegrilde speklapjes, etc.

Maar ook nu, in deze tijd van het jaar, nu de BBQ nog niet aangaat, weerhoudt niets je ervan om een lekkere schaal met coleslaw op tafel te zetten. 

Wij aten er vorige week kipfiletreepjes bij die we eerst een paar uur marineerden in een mengsel van citroensap, olijfolie, zout en peper. Daarna gingen ze kort in een hete grillpan totdat ze gaar waren en mooie grillstrepen vertoonden. Divine!

Nog een tip: als ik tosti's maak, gaat daar ook altijd een beetje pimentón in net zoals in de coleslaw. Die gerechten smaken dus heerlijk samen!

Een feestetentje met coleslaw? Maak er een groot stuk varkensgebraad bij. Volg de link voor het recept en scrol helemaal door tot aan het einde. 

En nu niet langer gedraald! Veel plezier met het recept voor mijn pittige - inmiddels toch een tikkeltje minder Amerikaanse - coleslaw met crunchy rookamandelen! 

Alla vooruit: enjoy!

Pittige Amerikaanse coleslaw met crunchy rookamandelen

Ingrediënten voor een bijgerecht voor 4 personen:

• een halve kleine savooiekool, ontdaan van de slechte bladeren aan de buitenkant, in totaal 250 à 300 gram
• 75 gram julienne van worteltjes 
• 1 rode ui
• 1 Spaanse peper
• 20 gram platte peterselie
• 3 eetlepels in ringetjes geknipte bieslook
• 4 flinke eetlepels mayonaise of light mayonaise
• 1 eetlepel witte balsamicoazijn
• 6 theelepels poedersuiker
• 2 theelepels grove mosterd 
• 1/2 theelepel pimentón (Spaans gerookt paprikapoeder)
• zout en versgemalen zwarte peper naar smaak
• 5 eetlepels volle melk
• 75 gram rookamandelen

Bereiding:

1. Snijd de halve kool in twee kwarten. Verwijder de harde kernen. Snijd de kwarten elk in dunne reepjes.
2. Spoel de kool af in een vergiet. Laat de kool goed uitlekken voordat je hem overdoet in een schaal.
3. Snijd de ui eerst in de lengterichting in kwarten en snijd elke kwart vervolgens in flinterdunne reepjes.
4. Verwijder de zaadjes en de zaadlijsten uit de peper. Snipper het vruchtvlees fijn. 
5. Hak de peterselie grof.
6. Voeg alle groenten en kruiden toe aan de koolreepjes.
7. Roer een sausje van alle ingrediënten vanaf de mayonaise tot en met de zwarte peper. Gebruik niet te veel zout, want er zit al veel zout in de amandelen.
8. Roer de melk door je sausje zodat er een romige dressing ontstaat.
9. Hak de amandelen grof.
10. Schep de dressing door je salade.
11. Garneer het geheel met de gehakte rookamandelen.
12. Serveer meteen.

Tip:

Ben je niet echt bekend met de savooiekool die ik voor mijn coleslaw gebruik? Afgelopen zondag publiceerde ik een post met heel veel wetenswaardigheidjes over deze prachtige groente. Mét een heerlijk roerbakrecept erbij! Volg het rode linkje! 

Speciale lunch of snelle avondmaaltijd? Bagels zijn altijd goed. Zeker in de zomer!

Wij aten ze gisteren nog. Toen belegden we ze met een soort salade caprese. 

Met de nadruk op 'een soort'. De klassieke ingrediënten voor een caprese - mozzarella, basilicum en tomaten - zijn aanwezig op mijn caprese bagels, maar op een heel andere manier dan je misschien gewend bent. 

Het grote verschil zit hem in de tomaten. Die serveer ik niet in plakjes, maar ik maak er een sappige salsa van: piepkleine blokjes rijpe tomaat vermeng ik met o.a. fijngesnipperde sjalotjes, knoflook, olijfolie en een drupje witte balsamicoazijn. En natuurlijk een ruime hoeveelheid verse basilicum.

Maar dat is nog niet het complete plaatje. Als extraatje geef ik mijn bagel-salsa een beetje pit mee. Wat heet een beetje?! Een hele hoop als het aan mij - en vooral aan mijn man! - ligt. Door de salsa gaat altijd een gulle portie chilivlokken! 

Om het geheel helemaal af te maken, trek ik voor het beleggen van de bagels ook nog een zakje rucola uit de kast. Ook die heeft de nodige pit! De combinatie met de romige, melkachtige buffelmozzarella is echt fantastisch!

Lijkt het je wel wat, zo'n temperamentvolle caprese bagel met zachte mozzarella en een vurige salsa?

Ga dan snel aan de slag met het recept hieronder. Een aanrader voor gepassioneerde lekkerbekken! 

Temperamentvolle caprese bagels: met zachte mozzarella en een vurige tomatensalsa

Ingrediënten voor 4 bagels:

Voor de bagels:

• 4 bagels
• 4 bolletjes buffelmozzarella
• ±100 gram rucola

Voor de tomatensalsa:

• ±12 Tasty Tom-tomaten
• 2 sjalotjes
• 1 teentje knoflook
• de blaadjes van een bosje basilicum
• 3 eetlepels extra vergine olijfolie
• 1 eetlepel witte balsamicoazijn
• 0,5 à 1 theelepel poedersuiker
• chilivlokken naar smaak
• zout naar smaak

Bereiding:

1. Maak eerste de salsa. Verwijder daartoe de pitjes uit de tomaten en snijd het vruchtvlees in piepkleine blokjes.
2. Snipper de sjalotjes fijn. Doe hetzelfde met de knoflook en de basilicum.
3. Vermeng alle salsa-ingrediënten. Proef en beslis of je nog wat meer poedersuiker, chilivlokken en/of zout wilt toevoegen. Wij houden van lekker pittig, maar bepaal zelf wat je het lekkerste vindt! 
4. Snijd de bolletjes mozzarella in plakjes of scheur ze in stukjes. 
5. Snijd de bagels open.
6. Beleg de onderkantjes met een handje rucola. 
7. Verdeel daar wat tomatensalsa overheen.
8. Daarop mag de mozzarella.
9. Garneer je bagels met nog een beetje van de salsa en - als je van een extra temperamentvolle bagel houdt - nog wat chilivlokken. 
10. Leg de bovenkantjes van de bagels er losjes - of schuin - bovenop.

Tips:

1. Deze bagels zijn onmogelijk netjes met je handen te eten. Leg dus maar gewoon bestek op tafel!
2. Zet eventuele restjes salsa, mozzarella of rucola in schaaltjes op tafel, zodat iedereen nog wat meer kan nemen.
3. Was je meer op zoek naar een voorgerecht? Serveer je salade caprese met vurige tomatensalsa zonder de bagels!  
4. Nog meer recepten voor lekkere bagels? Wij eten onze bagels ook vaak met gerookte kip, bacon, rookamandelen en een honing-mosterdsausje. Maar ook mijn zomerse salade van garnalen, avocado en tomaat en de lichtpikante tonijnsalade met olijven en basilicum smaken voortreffelijk op een bagel! 

Deze post moet ik beginnen met een excuus...
Ik had het recept voor deze verrukkelijke, brosse chocolate chip cookies met kokos namelijk al jaren klaarliggen. En pas nu zet ik het op mijn blog!

Ondertussen hebben wij de koekjes al vele malen gebakken. En er uitgebreid van gesmuld (en uitgedeeld op de school van mijn dochter, verkocht op wat toen nog Koninginnedag was, etc.). Alleen... jullie konden dat nog niet.

Maar goed, vandaag is het recept er dan toch. Ein-de-lijk!

Duik samen met je kinderen de keuken in en bak ze, deze krokante koekjes met kleine stukjes melkchocolade en heerlijke geraspte kokos! 

Veel plezier!

Brosse chocolate chip cookies met kokos

Ingrediënten voor ±125 kleine koekjes:

• 250 gram zachte roomboter (zie tip hieronder) en een beetje extra boter voor het invetten van de bakplaten
• 175 gram kristalsuiker
• 150 gram gele of lichte basterdsuiker
• 1 zakje vanillesuiker
• 2 eieren (L)
• 300 gram bloem
• 1 theelepel dubbelkoolzure soda (zie tip hieronder)
• 1/4 theelepel zout
• 100 gram geraspte kokos
• 300 gram melkchocolade chocolate chips of melkchocolade van repen in kleine stukjes gehakt

Bereiding:

1. Verwarm de oven (bij voorkeur op de stand met boven- en onderwarmte) voor tot 160°C.
2. Vet de bakplaat in met een beetje roomboter. Ik gebruik altijd twee bakplaten, die ik om en om gebruik; je moet meerdere porties koekjes na elkaar bakken.
3. Klop de boter met een elektrische mixer romig. 
4. Voeg de drie soorten suiker toe en klop door totdat de suiker helemaal is opgenomen.
5. Voeg de eieren toe en mix nog even door; je beslag moet lekker luchtig worden.
6. Klop de kokos door het beslag. Het wordt nu al wat dikker.
7. Vermeng de bloem, de soda en het zout en zeef het mengsel boven de kom met beslag. Meng de bloem door het beslag. Dat kan - voorzichtig - met de mixer of met een stevige spatel. Je krijgt uiteindelijk een vrij dik deeg. Mix niet te lang door; dan worden de koekjes straks niet lekker bros.
8. Roer de chocolate chips door het deeg.
9. Leg met twee theelepeltjes kleine hoopjes deeg - ter grootte van een flinke theelepel - op de bakplaat. Leg ze ruim uit elkaar; het deeg gaat tijdens het bakken behoorlijk uitlopen. Ik heb zelf een bakplaat van ±40x30 cm. Daar passen 20 koekjes op.
10. Plaats de bakplaat iets onder het midden van de oven en bak je chocolate chip cookies in 12 à 13 minuten gaar. De koekjes zijn klaar als ze lichtbruine randjes hebben; de binnenkant is dan nog goudgeel. Zie foto.
11. De koekjes zijn in dit stadium nog vrij zacht. Neem ze met een dunne spatel van de bakplaat en leg ze op een bakrooster. Tijdens het afkoelen zullen ze heerlijk bros en krokant worden.
12. Bak zo nog meer porties. Je kunt je bakplaat opnieuw vullen zo gauw hij afgekoeld is. 

Tips:

1. Komt je boter recht uit de koelkast en is hij nog hard? Leg hem even in een magnetron die je op minimaal instelt. Hou de boter in de gaten: hij mag niet smelten.
2. Dubbelkoolzure soda is een rijsmiddel dat veel gebruikt wordt in Angelsaksische landen. Hij wordt ook wel baking soda genoemd. Tegenwoordig kun je in veel supermarkten dubbelkoolzure soda kopen.
3. Het lijkt veel: 125 koekjes. Maar realiseer je: ze verdwijnen als sneeuw voor de zon! Je kunt je koekjes - als je erg gedisciplineerd bent - een weekje bewaren. Leg ze dan wel in een goed afgesloten koektrommel. Bewaar ze buiten de koelkast. 
4. Nog meer koekjes bakken? Wat dacht je van dubbel chocolate walnut cookies of kaneelhartjes?
5. Hou je meer van hartige koekjes? Op mijn blog vind je twee soorten kaaskoekjes: een soort met stukjes olijf en basilicum en een soort met 3 verschillende pepers! 

Nieuw: er is een BBQ-saus die niet alleen verrukkelijk is - spicy en smoky - maar ook nog eens snel klaar! Ik overdrijf niet: mijn barbecuesaus maak je in slechts 3 minuten!

Zo hou je extra veel tijd over om ervan te genieten!

Niet overtuigd? Dan daag ik je uit: neem meteen de proef op de som!

Staan alle benodigdheden klaar? Dan ga ik nu aftellen: 3... 2... 1... go!

Is het je gelukt binnen 3 minuten? Ik weet het zeker!

En hoe smaakt je saus? Fit for a BBQ King, toch?

3 minute BBQ sauce: spicy and smoky

Ingrediënten:

• 400 ml ketchup
• 1 teentje knoflook uit de pers
• 2 theelepels grove mosterd (ik gebruikte Limburgse mosterd) 
• 2 theelepels geraspte mierikswortel (potje)
• 2 eetlepels ketjap manis
• 3 theelepels poedersuiker
• 1 theelepel pimentón (Spaans gerookt paprikapoeder)
• versgemalen zwarte peper

Bereiding:

1. Vermeng alle ingrediënten en... klaar!

Tips:

1. Natuurlijk serveer je deze barbecuesaus bij de BBQ. Maar ook bij andere maaltijden is hij een aanrader. Ik serveer hem vaak bij mijn Argentijnse tosti's, bij frietjes - uit de frituurpan of uit de oven - of als dipsaus bij grote garnalen! 
2. Ga je vleesfonduen, steengrillen of gourmetten? Ook dan mag er een schaaltje spicy and smoky barbecuesaus op tafel!

Supersappige lavazout-burgers met pikante kruidenboter

Hoe maak je de sappigste én tegelijkertijd smaakvolste hamburgers?

Voor jou een vraag, voor mij een weet!

Alhoewel, voor jou ook een weet als je doorleest onder de foto. Daar verklap ik je mijn - tot vandaag zorgvuldig geheim gehouden - recept! 😉

Ik wil vast één tipje van de sluier oplichten. In mijn supersappige-hamburger-recept is een cruciale rol weggelegd voor een onorthodox kruidenbotertje: roomboter op smaak gemaakt met zwart lavazout uit IJsland. 

Dat is dus waarom ik mijn sappige burger een 'lavazout-burger' noem! 

Wat is IJslands zwart lavazout?

Dat wil je misschien eerst weten voordat ik verder mijn recept voor je ontrafel. Laat ik beginnen met een foto.

En meer ingezoomd.

Zoals je kunt zien, gaat het werkelijk om zwart zout. Nou ja, heel donkergrijs zout.

Krijgt IJslands lavazout zijn zwarte kleur echt van lava?

Wil je de ongezouten waarheid horen?

Nee, er zit geen lava in lavazout...

Ik realiseer me: die bewering roept meer vragen op dan dat hij antwoorden geeft. Dus ontkom ik niet aan een kort technisch verhaal. 

Hoe wordt IJslands zout gewonnen?

In Nederland komt een groot deel van het 'gewone' (keuken)zout uit Twente. Het wordt gewonnen uit zoutlagen die zich bevinden diep onder de grond. 

Vroeger, miljoenen jaren geleden, was er op die plek geen land, maar zee. Het zoute zeewater van toen liet een flinke zoutvoorraad achter voor de mensen van nu. 

Wij lossen dat zout op in in de grond gespoten water, pompen de pekel op en drogen het zout daarna voor consumptie. 

Al het zout op aarde komt oorspronkelijk uit de zee. Ook het IJslandse zout. Alleen, dat komt niet uit oude zeezoutlagen. Het wordt vers gewonnen uit puur, helder, onvervuild zeewater uit fjorden in het noordwesten van IJsland, de Westfjords. 

Hoe halen de IJslanders het zout uit de zee?

In de achttiende eeuw werd er in IJsland al zeezout gewonnen. Maar daar kwam na een tijd de klad in. Pas zeer recent blies een jonge ondernemer de zeezoutwinning weer nieuw leven in. Hij bouwde een modern bedrijf op dat (h)eerlijk zout produceert.

Heel speciaal: hij gebruikt als basis voor zijn productie geen hippe geavanceerde snufjes, maar de overgeleverde - duurzame - technieken van de oude IJslanders. Technieken, die op een slimme manier de welbekende heetwaterbronnen, de geisers, van het vulkanische eiland benutten!

Saltverk - zo heet het bedrijf - pompt water uit de zee en vangt het op in grote bakken. Niet zomaar zeewater, maar water van vlak bij de zeebodem. Dat diepe water bevat de hoogste concentratie zout; hoe zouter het water namelijk, hoe zwaarder het is.

Al bevat dat water veel zout, winbaar is dat zout nog niet meteen. Het water moet eerst verder indampen. In warme landen, waar ook zeezout gewonnen wordt, gebeurt dat indampen in zogenaamde zoutpannen - kunstmatige, ondiepe bekkens in de openlucht - met behulp van de warmte van de zon. Maar zon, juist daaraan ontbreekt het de IJslanders vaak aan. Tijdens de wintermaanden komt de zon er zelfs nauwelijks op.

Toch is er ruim voldoende warmte in IJsland: niet in de buitenlucht, maar wel in de vulkanische bodem!

De - indoor - zoutwaterbakken van Saltverk worden verwarmd met 100% gloeiend heet, net niet kokend, water uit warmwaterbronnen.

Door de warmte verdampt het water. Maar niet het zout. De zoutconcentratie wordt tijdens het proces dus hoger en hoger. Op een gegeven moment - bij een concentratie van hoger dan 28% - gaan er zich boven op het water zoutkristallen vormen. Door hun gewicht zakken die naar de bodem: klaar om opgeschept en nog verder gedroogd te worden!

Hoe ziet het IJslandse zout er direct na de winning uit?

Versgewonnen zeezout ziet er niet uit zoals het keukenzout uit de supermarkt. Het bestaat uit krokante dunne vlokjes en piepkleine piramidevormige brokjes. En dat is zo lekker!

Maar, dit zout is nog geen lavazout: het gewonnen zeezout is namelijk... maagdelijk wit!

Hoe wordt lavazout zwart gemaakt?

Lavazout wordt gekleurd! Dat dat gebeurt, kun je lezen in de productinformatie van de fabrikant. Maar je kunt het ook eigenhandig aantonen. 

Doe maar eens het volgende proefje. 

Leg wat lavazout in de palm van je hand. Maak een vinger van je andere hand een beetje nat en wrijf ermee over het zout. Langzaam maar zeker wordt het zout wit en je vinger... zwart! De kleurstof gaat gewoon weer uit het zout!

Welke kleurstof zit er in lavazout?

Door de benaming zou je verwachten dat de kleurstof in lavazout fijngemalen lava is. Lava, waarvan er zo veel voorradig is op IJsland. Zout met lava: dat klinkt ook lekker aards en mysterieus.

Desalniettemin luidt mijn advies: neem die naam 'lavazout' maar met een korreltje zout. Want er komt geen greintje lava aan te pas!

Niet dat dat een probleem is; het zout wordt zwart door iets heel anders. Het wordt gekleurd met actieve kool!

Wat is actieve kool?

Actieve kool kan op verschillende manieren en uit diverse plantaardige materialen gemaakt worden, maar de bottom line is dat het zeer fijn gemalen houtskool is. Je kent het wellicht beter onder de naam 'norit', een zwart poedertje of pilletje verkrijgbaar bij de drogist.

Niet schrikken: actieve kool is niet schadelijk. Sterker nog: het wordt vaak als geneesmiddel gebruikt en velen verbinden er allerlei gezondheidsvoordelen aan.

Voeg je de gitzwarte houtskool toe aan zout, dan zorgt dat voor een prachtige, attractieve kleur, die het geweldig doet in trendy gerechten! Maar de kwaliteiten van lavazout gaan veel verder dan alleen het decoratieve aspect!

De kool zorgt ook voor extra smaak. Een heel aantrekkelijke smaak!

Wat is er speciaal aan de smaak van IJslands zwart lavazout?

Wat bij het proeven van IJslandse lavazout het allereerst opvalt is de kristalstructuur. 

De krokante, dunne laagjes; de brokkelige stukjes. Ze hebben een verrukkelijke crunch! Maar die structuur alleen vind je ook in ongekleurd IJslands zout of ander zeezout als het Franse fleur de sel of de Britse Maldon zoutvlokken.

De actieve kool voegt nog een extra level toe aan de beleving van lavazout: het zout smaakt verrassend rokerig! 

En dat is verrukkelijk bij allerlei gerechten die een BBQ-achtig tintje kunnen gebruiken. 

Wij strooien vaak wat lavazout over onze ribeye, onze kip, vis of gegrilde groente (wat dacht je van gegrilde groene asperges met lavazout en een gepocheerd eitje?).

Gegrilde kreeft met gesmolten roomboter en lavazout!

De eerste keer dat wij lavazout aten, was in een kreeftrestaurant in Gent, Maison Elza. We bestelden er halve kreeft van de grill. 

Die werd opgediend met een garnituur van alleen maar gesmolten roomboter en een - los ernaast geserveerd - bergje lavazout. Heel puur. Maar zo ontzettend lekker! Elk hapje kreeft dipten we in het zwarte zout en... mmmmm! Wat dát deed met de grillsmaak!!

Hamburgers met roomboter en lavazout!

Puur toevallig reisden mijn man en dochter een paar maanden na dat etentje naar IJsland. En wow! Daar kwamen ze dat lavazout uit het kreeftrestaurant weer tegen! 

Je begrijpt: daarvan verdween meteen een potje in hun culinaire bagage. Wat was ik in mijn nopjes toen ze hun koffer uitpakten!

Kreeft stond er niet op het menu op de dag van hun thuiskomst. 😉

Wel een 'gewone' hamburger.

Maar het potje lavazout bracht me, juist door onze kreeftervaring, op een - zo bleek even later - lumineus idee: wat als ik onze hamburgers eens combineerde met roomboter en lavazout?!

Crunchy lavazout

Ik zei het al eerder: lavazout moet het hebben van zijn crunch. Daarom besloot ik het gehakt voor mijn hamburgers niet aan te maken met het zout. Dan zou het zout oplossen in de vleessappen. Weg crunch…

Lavazout gebruik je altijd pas na de bereiding van je vlees, vis of groente. Het gaat er als finishing touch overheen. Nazouten wordt dat genoemd.

Bovendien zou de houtskool dan het vlees grauw en grijs gaan kleuren. Ook geen succes.

Maar mijn burger moest wel zout smaken. Niet alleen vanbuiten, maar ook vanbinnen. Daar zocht ik nog een oplossing voor.

Roomboter met lavazout

En die vond ik in de component roomboter. Daar zou ik geen botersaus van maken, maar een soort crunchy, zoute kruidenboter. Een kruidenboter die ik niet alleen op het vlees, dus aan de buitenkant, zou serveren. Maar ik zou er ook de binnenkant mee van smaak voorzien!

Ben ik weer te cryptisch?

OK. Tijd voor het recept. Stap voor stap. De onthulling van mijn geheim komt er nu echt aan!

• Men neme luchtig geklopte roomboter. En lavazout. En voor de pit nog wat versgemalen zwarte peper en een lepeltje chilivlokken. 
• Die vermeng je tot een romige kruidenboter. 
• Daar vorm je met behulp van huishoudfolie een rolletje van. 
• Je draait het rolletje dicht zodat je een soort kruidenbotertoffee krijgt. Kijk maar naar de foto's.

• Je legt je toffee in de koelkast totdat de boter goed opgestijfd is.
• Dan kun je er plakjes van snijden: 2 plakjes per hamburger.
• Kies voor rundergehakt van een goede kwaliteit. Ik ga altijd voor Black Angusvlees. Je hebt minimaal 150 gram per persoon nodig. 
• Je maakt het gehakt niet aan en je kneedt het ook zo weinig mogelijk.
• Maar je maakt wel een kuiltje in elke portie.

• In dat kuiltje gaat één plakje lavazout-boter. Tadam!!

• Daarna vouw je je hamburger dicht.
• En je braadt hem.
• Aan tafel mag er nog een plakje lavazout-boter op. En een garnering van wat extra lavazout en chilivlokken.
• De verrassing komt pas echt als je je hamburger opensnijdt...
  
  

Dan loopt de gesmolten lavazout-boter - die tijdens het braden ook je vlees een bom aan smaak en sappigheid meegaf!!! - over je bord... Oeh!

En hoe is die smaak? 

Rokerig, pikant, met de volle vleessmaak van het Black Angusvlees. 

En dan is daar natuurlijk nog de crunch van de zoutvlokken...

Meer hoef ik niet te zeggen om je te verleiden dit supersappige-lavazout-hamburger-recept eens te proberen, toch?! 

Belangrijk: de lavazout-burger is een burger die je niet op een broodje eet! 

Je eet hem puur!

Wat er wel bij mag? Een portie verse friet. Uit de frituurpan of uit de oven, aan jou de keus! En misschien een portie - extra bruin gebakken - uienringen. En een salade.

Hieronder vind je het uitgebreide recept met alle details. Ga er meteen mee aan de slag!

Supersappige lavazout-burgers met pikante lavazout-boter

Ingrediënten voor een hoofdgerecht voor 4 personen:

Voor de hamburgers:

• minimaal 600 gram rundergehakt (ik gebruikte Black Angus-gehakt)
• olijfolie
• roomboter

Voor de pikante lavazout-boter:

• ±100 gram heel zachte ongezouten roomboter (ik maak vaak wat extra voor op het brood een dag later...)
• lavazout naar smaak (ik gebruikte lavazout van het IJslandse merk Saltverk)
• chilivlokken naar smaak 
• versgemalen zwarte peper naar smaak

Voor de garnering:

• lavazout naar smaak
• chilivlokken naar smaak
• versgemalen zwarte peper naar smaak

Bereiding:

1. Begin minimaal 1,5 uur voor je gaat eten met het maken van de kruidenboter. Klop hiervoor de boter heerlijk luchtig. Dat gaat het makkelijkste met een elektrische mixer.
2. Roer er beetje bij beetje wat lavazout, chilivlokken en zwarte peper door. Proef af en toe en pas de hoeveelheden aan aan je eigen smaak. Wees niet té zuinig met het lavazout, want dat gaat straks van binnenuit je hamburger zouten.
3. Leg een stuk huishoudfolie op het werkvlak en leg hier de kruidenboter op, een beetje in een langwerpig rolletje. Vouw de folie dicht om de boter en rol de rest van de folie eromheen. Draai de uiteinden aan de zijkanten op als van een toffeepapiertje. Rol je toffee nog even over je werkvlak, zodat het rolletje mooi egaal is (bekijk de foto's hierboven in het blog). Leg je kruidenbotertoffee in de koelkast om op te stijven.
4. Verwijder de folie als de kruidenboter hard is. Snijd het rolletje in 8 plakjes. Leg 4 plakjes nog even op een bord in de koelkast.
5. Verdeel het gehakt in vier porties. Kneed het hierbij niet te veel, zodat het gehakt niet te compact wordt. 
6. Vorm van elke portie een dikke ronde schijf. Maak in het midden van elke schijf een holletje. In elk holletje mag een plakje kruidenboter. Vouw de hamburger dicht rondom het plakje boter. Er mogen geen naden meer te zien zijn, waardoor de boter straks kan weglekken.
7. Verhit een koekenpan met dikke bodem. Verwarm er een paar eetlepels olijfolie in.
8. Als de olie heet is, mogen de lavazout-burgers in de pan. Braad ze aan alle kanten stevig aan. Na een minuut of twaalf zullen ze bijna gaar zijn aan de binnenkant. De kruidenboter begint dan ook te smelten. Voeg nog een beetje roomboter toe in de pan, zodat de hamburgers ook aan de buitenkant die lekkere roombotersmaak meekrijgen. Bak de burgers nog 2 minuten. Neem ze daarna uit de pan en leg ze op (liefst verwarmde) borden. 
9. Maak de buitenkant van de hamburgers op smaak door er nog wat lavazout, chilipeper en gemalen zwarte peper over te strooien.
10. Serveer elke burger met nog een plakje lavazout-boter erbovenop. 

Tips:

1. Is je boter nog te hard om hem luchtig te kloppen? Leg hem dan even in een op minimaal ingestelde magnetron.
2. Niet op vakantie geweest in IJsland? Lavazout is verkrijgbaar in diverse delicatessenwinkels of via internet.
3. Chilivlokken zijn gedroogde en grof gehakte chilipepers. Je vindt ze in potjes of zakjes in het kruidenschap van je supermarkt of toko. Ze geven een vurige pikante smaak aan je gerechten.
4. Varieer eens met je lavazout-boter en voeg in plaats van chilivlokken pimentón-flakes toe. Voor een nog rokerige smaak!
5. Lavazout-boter is ook heerlijk bij vlees, kip of vis van de bbq. Of op een sneetje goed brood. 
6. Lees het blog hierboven voor de lekkerste bijgerechten.