Vitel toné de cerdo: Argentijnse vitello tonnato van varkensfilet | Mijn recept uit Buenos Aires

Vitello tonnato. Die ken je vast wel. De dunne plakjes kalfsvlees overgoten met romige tonijnsaus zijn niet meer weg te denken uit de Italiaanse restaurants in Nederland. 

Maar ken je ook de Argentijnse variant hierop, vitel toné de cerdo? 

Dat is een gerecht dat veel op vitello tonnato lijkt, maar toch niet helemaal hetzelfde is. Het wordt namelijk niet gemaakt van kalfsmuis of kalfsfricandeau, maar van varkensfilet, carré de cerdo in het Argentijns-Spaans.

Zowel de 'gewone' vitel toné - gemaakt van kalfsvlees; Argentijnen gebruiken hiervoor niet de naam vitello tonnato - als vitel toné de cerdo zijn al decennialang dé kerstavondgerechten voor miljoenen Argentijnen. 

In onze jonge jaren maakten ook wij in Argentinië kennis met beide verrukkelijke gerechten. Nog voordat vitello tonnato zo populair werd in Nederland. 

Ga met één klik naar ons recept! Of lees eerst nog even wat meer over ons Argentinië-avontuur!

En oh ja! Helemaal onderaan dit blog vind je ook nog een Q&A met allemaal leuke weetjes over vitello tonnato en vitel toné. Een heerlijk hapje kennis!

Wat vliegt de tijd! Het is ondertussen alweer meer dan dertig jaar geleden dat we een paar jaar in Argentinië woonden. 

In San Isidro, een buitenwijk van Buenos Aires.

Wacht, ik zal even een foto scannen van ons huis. Onze ouwe trouwe Peugeot 504 staat pontificaal voor de deur!

Ik heb nog even op Street View gekeken. Het huis staat er nog, al lijkt onze prachtige avocadoboom - rechts in de voortuin - het loodje te hebben gelegd.

En dit was mijn keuken, ook niet onbelangrijk!

Jij bent er nu getuige van: ook al ligt onze Argentinië-periode ondertussen al zo lang achter ons, die tijd is noch uit ons oog noch uit ons hart. En foodies als wij zijn, al helemaal niet uit ons culinaire hart!

 

Waarschijnlijk heb je het al vaker op mijn blog gelezen: wij eten nog met de regelmaat van de klok Argentijnse gerechten.

Chimichurri is misschien wel onze favoriet. Dat is een verrukkelijke, pittige salsa. Ideaal voor bij de barbecue; de asado, zoals de Argentijnen die noemen. Ik kreeg het recept ooit van een Argentijnse chef! 

Bij de lunch of als een lichte avondmaaltijd komen er vooral tijdens de zomer heel wat sandwiches de milanesa op tafel. Dat zijn fantastische Argentijnse schnitzelsandwiches! 

De ideale saus voor die sandwiches is de befaamde Argentijnse salsa golf, een soort cocktailsaus. Lekker kruidig en met een flinke scheut cognac!

Verder zijn we ook groot fan van de Argentijnse manier van tosti's maken. 

Die tosti's zijn niet dik zoals onze Nederlandse tosti's, maar heerlijk dun. Mals en zacht vanbinnen en krokant vanbuiten. En zonder korstjes!

Ze worden gemaakt van speciaal sandwichbrood, pan de miga. Het duurde een tijdje, maar inmiddels is dit brood gelukkig ook gewoon te koop in Nederland.

De tosti's worden tostados de jamón y queso genoemd - gewoon ham-kaas-tosti's - maar dat klinkt in het Spaans toch net wat exotischer. 

Laatst aten we ze nog samen met onze zelfgemaakte tomatenjam. Toegegeven, die is niet Argentijns, maar wel erg lekker bij tostados de jamón y queso. Een aanrader dus!

De eerste keer dat wij vitel toné aten, was tijdens de lunch in een restaurant in Buenos Aires. 

Ik schreef er al eens eerder over in mijn blog bij het recept voor kalfshamburgers met tonijnmayonaise. 

En dat het niet bleef bij één keer, dat zul je vast begrijpen!

Maar ook thuis wilde ik graag met het gerecht aan de slag. 

In eerste instantie maakte ik mijn vitel toné van kalfsvlees. Of eigenlijk moet ik zeggen: jong rundvlees. Ik zal je uitleggen hoe dat zat.

In Argentinië is het eten van kalfsvlees zoals wij dat kennen - of zoals de Italianen dat gebruiken voor hun vitello tonnato - niet heel gangbaar. 

De meeste runderen worden in Argentinië jonger geslacht dan hier in Europa. Maar niet zo jong als ons kalfsvlees. Hun slachtleeftijd zit dus tussen ons kalfsvlees en ons rundvlees in. 

Vlees van die runderen wordt wel novillito genoemd, jong rundvlees. Dat vlees smaakt minder licht en minder subtiel dan ons kalfsvlees. Het is donkerder van kleur en heeft meer kracht. 

Omdat wij graag vitel toné aten met een smaak die meer leek op ons kalfsvlees, stapten wij al snel over op varkensvlees. 

De carré de cerdo, varkensfilet, die wij toentertijd in Argentinië overal konden kopen, was heerlijk mals en sappig. Ideaal voor vitel toné, vonden wij. En daarom braken wij met de toenmalige Argentijnse traditie om alleen maar novillito te gebruiken. 

Ook later, toen we in Afrika, Azië en uiteindelijk Nederland gingen wonen, bleven we onze vitel toné met varkensfilet maken. 

Sterker nog: dat doen we nog steeds! Niet op kerstavond - dan eten wij steevast gevulde kalkoen - maar wel op andere hoogtijdagen. Met name op de verjaardag van mijn dochter Petra. Het is misschien wel haar absolute lievelingsgerecht!

Ik heb mijn eigen speciale recept voor die vitel toné van varkensvlees, vitel toné de cerdo in goed Argentijns. 

• Ik marineer mijn varkensfilet altijd eerst een nachtje in op smaak gemaakte droge witte wijn.
• Daarna pocheer ik het vlees. Na afkoeling snijd ik het in flinterdunne plakjes. 
• Het kookvocht laat ik inkoken en daar maak ik - ook weer na afkoeling - een grote hoeveelheid tonijnsaus van. 
• Als finishing touch - maar niet onbelangrijk! - laat ik mijn plakjes vlees vervolgens 24 uur marineren in die tonijnsaus voordat mijn vitel toné de cerdo op tafel komt! 

Het resultaat is zo smaakvol! Als je mijn recept één keer hebt geprobeerd, wil je nooit meer anders. Gegarandeerd!  

Voor ons is vitel toné de cerdo vrijwel nooit een voorgerecht. Daar is het té lekker voor! 

Wij maken er altijd een complete maaltijd van. Als avondmaal, maar ook vaak als feestelijke brunch. Met een grote schaal met versgebakken roomboter-dinerbroodjes erbij.

Wij scheuren onze broodjes graag in stukjes en dopen die in de tonijnsaus. Daarom maak ik altijd een overvloedige hoeveelheid van die saus!

En als groenten serveer ik graag: 

• gemarineerde artisjokkenharten (uit pot) of een salade met die artisjokkenharten, 
• gemarineerde of in de oven geroosterde olijven, 
• kapperappeltjes, 
• gemarineerde paprikareepjes in olie (uit pot), 
• een mediterrane salade van gegrilde paprika's en/of 
• in de oven gepofte cherrytomaatjes. 

Scroll snel door naar ons recept. Maar eerst nog even zo'n nostalgische, oude foto! Van een bord vitel toné de cerdo uit onze Argentinië-jaren.

Vitel toné de cerdo: hét recept voor Argentijnse vitello tonnato van malse varkensfilet! 

Ingrediënten voor een hoofdgerecht voor 5 personen of een voorgerecht voor ±10 personen:

• een mooi stuk varkensfilet (zonder vetrandjes) van ±800 gram
• 1 liter goede droge witte wijn (ik gebruik graag een chardonnay)
• 1 flinke ui
• 3 middelgrote zoetzure augurken
• 2 ansjovisfilets of 3 theelepels ansjovispuree
• 1 potje kappertjes (uitlekgewicht ±60 gram)
• zout en versgemalen zwarte peper
• 3 blikken tonijn in zonnebloemolie (uitlekgewicht per blik ±100 gram)
• ±350 gram frisse mayonaise (ik gebruik voor dit recept graag Remia Mayolijn; dit blog is niet gesponsord)
• eventueel een klein schepje poedersuiker

Bereiding:

1. Schenk de wijn in een hoge pan waar het vlees qua lengte net in past. 
2. Snijd de ui en de augurken in dunne plakjes. Voeg de groenten samen met de ansjovis, 3 eetlepels kappertjes en wat zout en peper toe aan de wijn.
3. Leg het vlees in de marinade. Laat de varkensfilet 24 uur marineren in de koelkast.
4. Zet de pan met de marinade en het vlees op het vuur en breng de marinade zachtjes aan de kook. Draai het vuur laag en laat het vlees in ongeveer drie kwartier zachtjes pocheren totdat het gaar is. 
5. Neem het vlees uit de pan en laat het, afgedekt, goed afkoelen. Eerst in de keuken, later in de koelkast.
6. Kook ondertussen het kookvocht flink in. Als je - uiteindelijk - de uien, augurken, ansjovis en kappertjes verwijdert (die heb je niet meer nodig), moet je nog ±450 ml overhouden. Laat ook het kookvocht goed afkoelen.
7. Giet de tonijn af. Pureer de tonijn samen met het afgekoelde kookvocht in de foodprocessor. Als de tonijn helemaal fijn is, kun je de mayonaise toevoegen. Meng de saus nog even met een paar pulsen van de machine.
8. Proef de tonijnsaus en voeg indien nodig nog wat extra mayonaise, zout en/of peper toe. Als je wijn heel droog was, heb je misschien ook nog een klein schepje poedersuiker nodig. 
9. Doe de tonijnsaus over in een grote, diepe schaal of kom.
10. Snijd het koude vlees met een scherp vleesmes in flinterdunne plakjes.
11. Leg de plakjes vlees in de tonijnsaus. Zorg ervoor dat alle plakjes vlees goed gecoat zijn met een laagje tonijnsaus. Dek de schaal af en zet hem in de koelkast. Zo moet het vlees bij voorkeur nog 24 uur staan, zodat de tonijnsmaken heerlijk in het vlees kunnen trekken.
12. Leg op elk bord een paar plakjes varkensfilet. Schep er nog wat tonijnsaus overheen. Garneer het gerecht met een paar kappertjes.
13. Zet de resterende tonijnsaus - en eventueel de restjes vleesplakjes - los in een kom op tafel, zodat iedereen er naar wens meer van kan nemen.
14. Serveer er versgebakken roomboter-dinerbroodjes - of lekker brood van de bakker - en meerdere van de hierboven genoemde groentegerechten bij.        
    
    

Alles wat je nog meer wilt weten over vitello tonnato en de Argentijnse variant vitel toné (de cerdo)!

Wat is vitello tonnato?

Dat weet je waarschijnlijk wel! Vitello tonnato is een gerecht van flinterdunne plakjes gegaard kalfsvlees overgoten met een romige tonijnsaus. 

Vitello tonnato wordt altijd koud geserveerd. Meestal als voorgerecht.

 

Waar komt het gerecht vitello tonnato vandaan?

Vitello tonnato komt van oorsprong uit Italië, uit de Piëmontese regio in het noordwesten van het land.

Het gerecht ontstond in de achttiende eeuw als een soort restjesgerecht van kalfsvlees, zo luidt het verhaal. Dat vlees werd langzaam gegaard voor langere houdbaarheid. En geserveerd met een krachtige saus. Van ansjovis. 

        

In het Piëmontese dialect kreeg het de naam vitel tonné: vitel verwees naar het kalfsvlees, terwijl tonné waarschijnlijk is afgeleid van het Franse tanné, 'bewerkt'. Bewerkt kalfsvlees dus. 

En dat is op zijn minst opmerkelijk! De oorspronkelijke naam voor het gerecht had helemaal niets te maken met wat wij nu denken: tonijn. Ook al klinkt dat zo...

Pas eind negentiende eeuw werd het eten van tonijn uit blik populair in Italië. Én de vis werd betaalbaar. Of misschien was het andersom: werd tonijn juist populair doordat hij betaalbaar werd. Wie zal het zeggen?

Hoe dan ook, tóen vond ingeblikte tonijn dus zijn weg naar de vitel toné-saus - overigens nog steeds in combinatie met de aloude ansjovis. De vis met zijn milde smaak maakte de saus in één klap veel zachter, lichter en romiger. 

In die periode verscheen het recept ook in kookboeken buiten Piëmont, onder een nieuwe, veritaliaanse naam: vitello tonnato, letterlijk ‘kalfsvlees met tonijn’.

In de twintigste eeuw evolueerde de saus verder, met als belangrijkste toevoeging: frisse en fluwelige mayonaise. Vanaf 1950 raakte de mayonaise-variant meer en meer ingeburgerd. 

En dat is precies zoals wij de Argentijnse vitel toné en de Italiaanse vitello tonnato vandaag de dag nog steeds kennen. 

Hoe is het recept voor vitel toné/vitello tonnato in Argentinië terechtgekomen al voordat wij het gerecht in Nederland kenden?

Vitello tonnato kwam vroeg in Argentinië terecht doordat tussen 1870 en 1930 miljoenen Italianen, onder wie opvallend veel Piëmontezen, daar een nieuw leven begonnen. 

En zoals dat gaat: wie verhuist, neemt zijn favoriete recepten mee in zijn culinaire bagage. Vitel toné reisde simpelweg met hen mee.

In Argentinië viel het gerecht meteen in goede aarde: (jong) rundvlees was er goedkoop en tonijn in blik was overal beschikbaar. De ingrediënten voor een nieuwe klassieker lagen dus letterlijk voor het oprapen.

Daar kwam nog iets bij: kerst valt in Argentinië midden in de zomer. Tijdens de feestdagen is het er warm - soms zinderend warm, dat hebben we zelf aan den lijve ondervonden. En dus is er behoefte aan koude, feestelijke schotels die je vooraf kunt bereiden. Vitel toné bleek daarvoor ideaal: romig, fris, rijk van smaak en perfect voor grote families die samen aan tafel gaan.

Zo groeide het gerecht uit tot een ware Argentijnse kerstklassieker. En dat gebeurde allemaal decennia voordat wij in Nederland überhaupt nog van vitello tonnato hadden gehoord.

Waarom heet vitello tonnato in Argentinië vitel toné?

Ja, dat moge ondertussen duidelijk zijn! De immigranten uit Piëmont kenden de term vitello tonnato niet eens. Zij spraken van vitel tonné. In de Argentijnse schrijftaal is inmiddels één n weggevallen uit tonné. Maar de uitspraak en de betekenis bleven hetzelfde.

En zo raakte Argentinië vertrouwd met de Piëmontese naam. 

Dertig jaar geleden leerden wij het gerecht kennen onder de naam vitel toné en zo heet vitello tonnato dus nog steeds in Argentinië.

Van welk stuk vlees worden vitello tonnato en vitel toné over het algemeen gemaakt?

Op het eerste gezicht lijken de Italiaanse en Argentijnse versie van het gerecht totaal verschillend - kalfsvlees versus rundvlees, zoals ik hierboven in mijn blog al uitlegde - maar anatomisch gezien gaat het om precies hetzelfde deel van het dier. Alleen de leeftijd van het dier en de lokale naam van het stuk vlees verschillen.

In Italië heet dit stuk vlees girello of magatello. Wij zouden dat vertalen met kalfsmuis, een deel van wat wij kalfsfricandeau noemen. Het is het magerste en zachtste deel van de bovenbil van een kalf. Een stuk vlees met een milde smaak. Die gaat prachtig samen met de romige tonijn‑ansjovissaus.

In Argentinië wordt traditioneel gebruikgemaakt van peceto: hetzelfde magere, langwerpige spierstuk. Maar dan uit de achterbil van een net wat ouder rund.

Door het verschil in leeftijd van de dieren krijgen de gerechten twee best wel verschillende smaakprofielen: in Italië verfijnd en delicaat, in Argentinië steviger en uitgesprokener met meer bite. Wat draderiger, vezeliger van structuur ook.

Wordt het vlees voor vitello tonnato en vitel toné altijd eerst gemarineerd?

Van oorsprong werd het kalfsvlees voor vitel tonné meestal gemarineerd. Alleen niet vóór, maar ná het garen. Die zogenaamde post-gaartechniek maakte het vlees malser en gaf het extra smaak. Die methode werd ook toegepast op het rundvlees uit Argentinië. 

Tegenwoordig maakt elke individuele kok hierin zijn of haar eigen keuze. 

Zelf heb ik er meteen vanaf de eerste keer dat ik vitel toné maakte voor gekozen om te gaan voor twee marineerperiodes: zowel vóór als ná het garen!

Voor het garen marineer ik mijn vlees eerst 24 uur in witte wijn met allerlei smaakmakers. Ik gaar het vlees vervolgens in de marinade. En daarna maak ik de saus met weer diezelfde marinade. 

Dan snijd ik mijn vlees in flinterdunne plakken. En ook die marineer ik weer. Maar dan in de bereide tonijnsaus! Verrukkelijk: alle smaken komen zo optimaal bij elkaar! 

Wordt het vlees voor vitello tonnato en vitel toné gebraden of gepocheerd?

Beide technieken worden toegepast, al was pocheren in de beginperiode gebruikelijker.

Vooral voor het wat rijpere rundvlees uit Argentinië gaf pocheren een malser resultaat. En zo gebeurt het daar tegenwoordig dus ook nog het vaakst.

Ook ik heb vanaf het begin mijn vlees gepocheerd. In die marinade van hierboven! 

Hoe heet de Argentijnse variant van vitel toné waarvoor varkensvlees wordt gebruikt?

Die naam luidt: vitel toné de cerdo. Letterlijk: vitel toné van varkensvlees.

Welk deel van het varken wordt gebruikt voor vitel toné de cerdo?

Een varken heeft een iets andere anatomie. In plaats van de bovenbil is bij een varken de varkensfilet het meest geschikt voor vitel toné.

Varkensfilet is het ribstuk. Dus eigenlijk alle karbonades aan elkaar vast. Het vlees wordt zorgvuldig losgesneden van de botten. En de botten worden niet gebruikt.

Voor vitel toné moet een varkensfilet goed mager zijn. Koop je bij je slager een stuk varkensfilet met nog wat vetrandjes eraan? Snijd die er dan eerst vanaf voordat je met de bereiding van je vitel toné begint. Gepocheerd varkensvet is niet zo lekker. 

Hoe heet die varkensfilet in Argentinië?

Bij een Argentijnse slager bestel je dan een zogenaamde carré de cerdo. 

De benaming carré komt rechtstreeks uit Frankrijk, waar men spreekt van carré de porc. En zelfs in Nederland hoor je hem soms weleens: varkenscarré. 

Vitel toné de cerdo wordt de laatste jaren steeds populairder in Argentinië. Waarom is dit?

Ik vertelde je hierboven al: bijna vanaf het begin vervingen wij voor onze vitel toné het rundvlees, de peceto, door varkensvlees, de carré de cerdo. 

Dat deden we omdat we de mildere smaak van de varkensfilet meer waardeerden voor onze vitel toné. Die leek misschien wel meer op ons kalfsvlees dan de smaak van de peceto. 

Dertig jaar geleden was het gebruik van varkensvlees voor vitel toné echter helemaal nog niet gebruikelijk in Argentinië. Pas later veranderde dat. Tegenwoordig raakt vitel toné de cerdo steeds meer in zwang.

Waarom? Dat wilde ik weten!

Wat blijkt? De moderne Argentijnen zijn het qua smaak vaak met me eens: varkensfilet heeft een mildere, elegantere smaak dan peceto. Én het komt qua mondgevoel dichter in de buurt van het kalfsvlees van de Italiaanse oorsprong.

Maar er zijn meer redenen aan te wijzen. 

Carré de cerdo is tegenwoordig ook betaalbaarder. Rundvlees is nu duurder dan het vroeger was in het Zuid-Amerikaanse land.

Bovendien is carré de cerdo makkelijker te bereiden: het blijft sappig en het snijdt mooier.

En het past perfect bij de romige tonijn‑ansjovissaus.

Niet alleen Argentijnse chefs hebben het nieuwe gerecht omarmd, ook veel Argentijnse thuiskoks geven er inmiddels de voorkeur aan boven de traditionele versie met peceto! Ze vinden het ideaal voor hun kerstavond met familie!

Wordt vitello tonnato in Italië ook weleens van varkensvlees gemaakt en hoe heet het gerecht dan?

Nee. In Italië maakt men vitello tonnato bijna nooit met varkensvlees. Dat komt omdat het gerecht in Italië sterk verbonden is met kalfsvlees - het woord vitello is daar echt essentieel.

Als het een enkele keer toch gebeurt, dan heet het gerecht simpelweg maiale tonnato - varkensvlees met tonijnsaus - of lonza di maiale con salsa tonnata - varkenslende met tonijnsaus.

Alleen op trendy Italiaanse foodblogs duikt zo’n varkensvleesvariant af en toe op als een economische, eigentijdse twist - maar hij is geen onderdeel van de klassieke Italiaanse keuken.

Dit in tegenstelling dus tot de praktijk in het huidige Argentinië!

Ik wens je veel plezier met mijn recept voor Argentijnse vitel toné de cerdo! 

Misschien ga jij dit jaar wel voor een kerstavond met een Argentijns tintje!

Pasta met knoflookkip in een romige kaassaus met basilicum en geroosterde pijnboompitjes!

Ik hou van pastagerechten.

En niet alleen omdat ze zo lekker zijn.

Maar ook omdat ze zo makkelijk zijn om te maken.

En ze zijn snel klaar.

Meestal dan. 😇

Het recept van vandaag betreft zo'n makkelijk en snel pastagerecht! 

En natuurlijk is het ook verrukkelijk. Je bent niet anders van me gewend, toch?! 😉

Hoe dan ook: deze pasta met knoflookkip in een romige kaassaus met basilicum en met krokant geroosterde pijnboompitjes móet je echt een keer proberen. 

Ik garandeer je: dit recept is een blijvertje! 😋

Zo maak je snel en makkelijk pasta met knoflookkip in een romige kaassaus met basilicum en geroosterde pijnboompitjes!

Ingrediënten voor een hoofdgerecht voor 3 à 4 personen:

• 100 gram pijnboompitjes
• 400 gram pasta naar keuze
• 500 gram kipfilet of kippendijenfilet
• 2 eetlepels olijfolie
• 1 eetlepel roomboter
• zout en versgemalen zwarte peper
• 2 teentjes knoflook uit de pers
• 1/4 liter slagroom (ongezoet en ongeklopt)
• 50 gram geraspte belegen kaas
• de blaadjes van een flinke bos basilicum
• 1 flinke Spaanse peper
• 1/2 kippenbouillonblokje
• water naar smaak

Bereiding:

1. Rooster de pijnboompitten lichtbruin in een hapjespan (zonder vet); schep ze regelmatig om. Schep de pijnboompitten uit de pan en laat ze afkoelen.
2. Kook de pasta met wat zout beetgaar volgens de gebruiksaanwijzing op de verpakking. Giet de pasta af als hij klaar is; bewaar daarbij een paar eetlepels van het pastawater voor later.
3. Ondertussen kun je aan de slag gaan met de kip en de saus. Snijd de kip in blokjes. Verhit de olie en de boter in een pan en braad daarin de kip lekker aan. Tijdens het aanbraden gaart de kip ook meteen. Bestrooi het vlees met zout en peper naar smaak. Draai het vuur laag en bak de knoflook een minuut mee.
4. Verwarm de slagroom in een aparte pan en schenk hem daarna samen met het achtergehouden pastawater bij de kip. 
5. Los de kaas op in de zo ontstane saus.
6. Hak de basilicum fijn; houd een handje mooie blaadjes achter voor de garnering van je pastagerecht. 
7. Verwijder de pitjes en de zaadlijsten uit de Spaanse peper. Snipper het vruchtvlees fijn.
8. Maak de saus op smaak met de gehakte basilicum, het kippenbouillonblokje en nog wat extra zwarte peper en eventueel wat zout. Bepaal zelf hoe dik je je saus het lekkerste vindt; wij voegen meestal nog wat warm water toe voor een iets dunnere saus.
9. Schep de pasta door de saus. Verwarm het geheel even goed.
10. Verdeel de pasta over 4 borden en garneer de gerechten met de pijnboompitjes, de pepersnippers en een paar mooie blaadjes basilicum.

Tips:

1. Wij gebruikten als pastasoort deze keer casarecce. Maar veel pastasoorten smaken voortreffelijk bij deze kaasroomsaus met kip. Denk aan penne, fusilli, tagliatelle of farfalle.
2. Op mijn blog vind je nog meer recepten voor roomsausgerechten die erg lekker smaken met pasta! Klik maar eens op de rode linkjes hieronder: 

• pasta met een romig runderstoofpotje met rode wijn
• pasta met pittige tartaarballetjes in een romige groenepepersaus
• pasta met varkenshaasmedaillons in een romige paprikasaus met cognac
• pasta met reepjes kipfilet in een romige wittewijnsaus
• pasta met Italiaanse varkenshaasspiesjes met parmaham en salie in een romige wittewijnsaus
• pasta met warmgerookte zalm in een romige wittewijn-mosterdsaus

Gebakken gnocchi met cherrytomaatjes, mozzarella, basilicum en pittige chilivlokken: een makkelijk, snel en verrukkelijk pastagerecht!

Heb je weleens zelf pasta gemaakt?

Dan weet je dat het deeg voor pasta eigenlijk maar heel weinig verschillende ingrediënten bevat: bloem en water of ei. Meer niet.

Maar er is een soort pasta, waar behalve die basisingrediënten ook nog iets anders in gaat: aardappels. Of liever gezegd aardappelpuree!
 
Die pasta heet gnocchi. Spreek uit: njokkie. 

Van gnocchideeg worden lange strengen gemaakt en die worden vervolgens in stukjes gesneden. 

Met behulp van een geribbelde houten plank of zelfs met een gewone vork maken de Italianen van die stukjes prachtige, luchtige, kleine kussentjes.

'Klontjes' noemen ze ze zelf. Of - in het Italiaans - 'gnocchi'. 

Wij maken onze gnocchi meestal niet from scratch, maar we kopen ze gewoon in de supermarkt. Makkelijk! En ook erg lekker!

Als je gnocchi kookt in water met een beetje zout, dan worden ze heerlijk zacht en licht. Gekookte gnocchi kun je serveren met bijna alle sauzen die je ook serveert bij pasta van alleen bloem.

Maar je kunt gnocchi ook bakken! En dat is meteen de bereidingswijze die wij hier in huis het allerlekkerste vinden. 

Wij koken onze gnocchi altijd heel kort totdat de deegkussentjes komen bovendrijven in het kokende water. Dan scheppen we ze meteen met een schuimspaan uit de pan en doen ze over in een koekenpan met hete olijfolie en een beetje roomboter. Daarin bakken we onze gnocchi aan de buitenkant heerlijk krokant. Dat doen we vrij snel, zodat de aardappelpasta vanbinnen nog zacht blijft. Verrukkelijk!

Het liefst serveren we onze gebakken gnocchi met cherrytomaatjes en mozzarella. 

Als smaakmakers gaan er nog wat knoflook, een flinke hand basilicumblaadjes en een niet te zuinige hoeveelheid chilivlokken door onze pasta. 

Het gerecht is eenvoudig, maar de smaak, die is echt fantastisch!

 

Bonus: onze gebakken gnocchi met cherrytomaatjes, mozzarella en pittige chilivlokken staan binnen 20 minuten op tafel! Wanneer ga jij ze maken?

Zó maak je zelf makkelijk en snel gebakken gnocchi met cherrytomaatjes, mozzarella, basilicum en pittige chilivlokken

Ingrediënten voor een hoofdgerecht voor 4 personen:

• 1 kg verse gnocchi
• zout
• 2 eetlepels olijfolie
• 1 eetlepel roomboter
• 1 flinke teen knoflook uit de pers
• 1/2 à 1 theelepel chilivlokken (of meer als je van extra pittig houdt!)
• 800 gram kleine cherrytomaatjes
• 500 gram mozzarella (uitlekgewicht)
• nog een lekkere scheut koude extra vergine olijfolie
• versgemalen zwarte peper
• de blaadjes van een flinke bos basilicum

Bereiding:

1. Vul een grote pan met water en voeg wat zout toe; gebruik wat minder zout dan voor 'gewone' pasta, want er zit al zout in de gnocchi zelf. Breng het water aan de kook. 
2. Voeg de gnocchi toe aan het kokende water. Kook de gnocchi totdat ze boven komen drijven; dat duurt 1 à 2 minuten. 
3. Verhit ondertussen 2 eetlepels olijfolie en 1 eetlepel roomboter in een grote, hete hapjespan.
4. Schep de beetgare gnocchi meteen met een schuimspaan uit het water en in de hapjespan.
5. Bak ze onder af en toe omscheppen op hoog vuur mooi aan. Ze moeten lekker krokant worden aan de buitenkant, maar vanbinnen mogen ze nog een beetje zacht blijven.
6. Na een kleine 10 minuten kunnen de knoflook en de chilivlokken erbij. Draai het vuur laag en fruit de smaakmakers een minuutje mee.
7. Voeg dan de cherrytomaatjes toe en warm ze een paar minuten mee met de gnocchi totdat ze nét gaar zijn aan de buitenkant.
8. Proef de gnocchi en de tomaatjes. Roer eventueel nog wat meer zout en/of chilivlokken door je gerecht.
9. Scheur of snijd de mozzarella in stukjes. Draai het vuur uit. Voeg de kaas toe aan de pastaschotel. Schep het geheel nog één keer om, zodat de kaas een klein beetje smelt. Schenk nog een lekkere scheut extra vergine olijfolie over je gnocchischotel.
10. Verdeel de gnocchi over 4 borden. Maal er wat zwarte peper overheen. Garneer met een ruime hoeveelheid basilicumblaadjes.
11. Serveer meteen. 

Tips:

1. Wil je met dit gerecht variëren en ben je een liefhebber van Parmezaanse kaas? Rasp dan vlak voor het serveren wat van die kaas over je gerecht voor wat extra hartigheid. 
2. Op mijn blog staan (nog) geen andere gnocchirecepten. Maar je vindt her en der wel wat sauzen die niet alleen met 'gewone' pasta, maar ook met (gebakken) gnocchi geweldig combineren. Probeer bijvoorbeeld eens mijn la-dolce-vita-tomatensaus, mijn tomaat-basilicumsaus, mijn bolognesesaus of mijn stoofvlees in Italiaanse tomatensaus samen met gnocchi. Heerlijk! Of wat dacht je van gnocchi met sappige tartaarballetjes in een romige groenepepersaus of gnocchi met varkenshaasmedaillons in een romige paprikasaus met cognac? Niet conventioneel, maar wel verrukkelijk!

Malse kip in een kruidige Italiaanse tomatensaus: heerlijk met pasta!

Pasta + tomatensaus!

Dat is toch een match made in heaven! 

Voor mij is het een sport steeds maar weer nieuwe variaties te bedenken op het thema 'pasta met tomatensaus'

Je vindt op mijn blog al behoorlijk wat recepten voor allerlei soorten pasta in combinatie met de meest uiteenlopende tomatensauzen.    

Het recept van vandaag kwam in me op toen ik laatst - behoorlijk hongerig! - achter mijn pc zat. Het was laat in de middag en de lunch lag al uren achter me. Ken je dat? Dat je rond die tijd van de dag gewoon niet kunt stoppen met fantaseren over de lekkerste gerechten om te maken voor de avondmaaltijd? 

Hoe dan ook: een boodschappenlijst was snel gemaakt.

Met mijn tussen de bedrijven door op een kladpapiertje gekrabbelde recept dook ik na een kort supermarktbezoekje de keuken in

We hebben gesmuld die avond!

Ben je nieuwsgierig naar wat er precies op mijn papiertje stond? Mijn handschrift is niet altijd even goed leesbaar, dus vandaag geen foto ervan. Ik heb de krabbeltjes gewoon even voor je overgetypt:

• grote stukken kip bestuiven met bloem 
• aanbraden in olijfolie
• paprikareepjes roerbakken
• uien fruiten met gesnipperde peen en knoflook
• honing, witte wijn, bladselderij, blik tomaten, verse tomatenblokjes, kalamata-olijven erbij
• misschien een vleugje basilicum, tijm, oregano, rozemarijn, salie?
• en chilivlokken!
• samenvoegen en kip laten garen
• afmaken met peterselie en olijfolie

De saus was meteen af! 

Precies goed op smaak: heerlijk fruitig, kruidig en met flink wat pit door de chilivlokken! 

Ook de kip was subliem! 

Het bestuiven van het vlees met de bloem bleek een goede ingeving. Het bloemjasje gaf niet alleen een verrukkelijke, fluweelzachte structuur aan de buitenkant van de kip; het zorgde er ook voor dat het vlees heerlijk mals bleef. Bovendien loste een klein beetje van de bloem tijdens het garen van de kip op in de saus, waardoor die een ietsepietsje gebonden werd. En zich dus later heerlijk aan de pasta hechtte! 

En er was nog iets wat ons die avond opviel. Of eigenlijk meer de avond daarna. 

Je moet weten: ik kookte die dag in één keer een hoeveelheid voor twee dagen. Dat doe ik vaker; het geeft me de tweede dag zo veel extra tijd! 

Maar goed: de tweede dag smaakten zowel de saus als de kip nóg lekkerder dan de eerste dag

Alle smaakmakers van de saus waren na al die uren staan mooi samengekomen én ze waren ook nog eens heerlijk in (het bloemkorstje van) de kip getrokken. Fantastisch!

Sinds die eerste keer maak ik mijn kip in Italiaanse tomaten-groentesaus dus als het even kan al een dag voordat we hem eten. Of minstens enkele uren voordat we aan tafel gaan. Heb jij vandaag niet zo veel tijd? Elk uur dat je tomatensaus met kip eerder klaar is is al meegenomen!

Maar maak het wel, dit gerecht! Het is verduveld lekker en door het gebruik van de grote hoeveelheid groenten ook nog eens supergezond! 

 

Heb je ook interesse in de andere pastarecepten waar ik het hierboven over had? 

Onder het recept voor de pasta met kip in tomatensaus zal ik je een paar linkjes geven voor nog meer pasta-met-tomatensaus-inspiratie!   

Zó maak je zelf kip in een kruidige Italiaanse tomaten-groentesaus! 

Ingrediënten voor een hoofdgerecht voor 4 à 5 personen:

Voor de kip:

• 700 à 800 gram kipfilet (of kippendijenfilet)
• zout en versgemalen zwarte peper
• ±3 eetlepels bloem
• 2 eetlepels olijfolie

Voor de tomaten-groentesaus:

• 1 eetlepel olijfolie
• 1 gele paprika
• 1 rode paprika
• 2 flinke uien
• 1 grote winterpeen
• 2 teentjes knoflook uit de pers
• 6 rijpe tomaten
• 1,5 eetlepel neutrale honing
• 1 kippenbouillonblokje
• 2 eetlepels fijngehakte bladselderij (of 2 theelepels gedroogde bladselderij)
• 2 laurierblaadjes 
• 2 theelepels gedroogde basilicum
• 1 theelepel gedroogde rozemarijn
• 1 theelepel gedroogde tijm
• 1 theelepel gedroogde oregano
• 1/2 theelepel gedroogde salie
• 1/2 theelepel chilivlokken (of meer, afhankelijk van je smaak)
• 1 eetlepel balsamicoazijn
• 1 dl droge witte wijn
• 1 blik tomatenblokjes
• water
• 100 gram kalamata-olijven zonder pit 
• een bosje platte peterselie
• nog een paar eetlepels extra vergine olijfolie
• eventueel nog wat zout

Erbij:

• 500 gram pasta zoals penne of casarecce
• zout
• water

Bereiding:

1. Snijd de kip in stukken van ±25 gram. Bestrooi het vlees met zout en peper naar smaak. Schep het geheel goed om. Verdeel de bloem over het vlees en zorg ervoor dat de stukjes kip overal bedekt zijn met een dun laagje bloem.
2. Verhit 2 eetlepels olijfolie in een stoofpan met dikke bodem. Bak hierin de kipblokjes lekker krokant aan. Het vlees hoeft nog niet helemaal gaar te worden. Schep de kip uit de pan.
3. Snijd ondertussen de paprika's in reepjes. Schenk nog een extra eetlepel olijfolie in de pan en roerbak hierin de paprikareepjes totdat ze her en der wat bruine vlekjes vertonen, maar nog niet door en door gaar zijn; de paprikareepjes mogen best nog een beetje een crunch hebben. Schep ook de paprika uit de pan.
4. Snijd de uien in dunne halve ringen. Schil de winterpeen en snipper hem zeer fijn. Fruit de uien en de wortelsnippers gedurende 10 minuten zachtjes in de in de pan overgebleven olie. Fruit de knoflook een minuut mee.
5. Kruis ondertussen de tomaten in en dompel ze ±20 seconden onder in kokend water. Daarna laten de velletjes makkelijk los. Verwijder de pitjes uit de tomaten en snijd het resterende vruchtvlees grof in stukken.
6. Voeg alle ingrediënten vanaf de honing tot en met de balsamicoazijn toe aan het uienmengsel. Roer nog even kort.
7. Schenk de wijn en de tomatenblokjes (met het vocht uit het blik) bij de groenten. Voeg ook de verse tomaten en de olijven toe. Breng het geheel tegen de kook aan.
8. Leg de stukken kip in de saus. Leg het deksel op de pan en laat de kip in ±10 minuten lekker gaar worden. De saus wordt wat dikker door het bloemjasje van de kip; voeg een beetje water toe als je dat nodig vindt.  
9. Kook de pasta beetgaar volgens de gebruiksaanwijzing op de verpakking. 
10. Schep de paprikareepjes door het kipgerecht. Verwarm alles nog even goed. 
11. Snipper de peterselie grof. Maak je kip in tomaten-groentesaus af door er de peterselie en een flinke scheut extra vergine olijfolie doorheen te roeren. Proef en voeg eventueel nog wat extra zout en/of chilivlokken toe. 
12. Serveer de pasta met de kip en de saus. 

Tips:

1. Ik zei het hierboven al: dit pastagerecht smaakt nog lekkerder als je het ruim voor de maaltijd al maakt. Een dag van tevoren is zelfs een optie. Roer wel pas vlak voor het serveren de peterselie en de olijfolie door de saus. Je kunt je kipgerecht makkelijk opwarmen in de pan; voeg daarbij een beetje extra water toe. 
2. Liever geen pasta vandaag? Je kip in Italiaanse tomaten-groentesaus smaakt ook heerlijk met ovenaardappeltjes of in de oven geroosterde krieltjes!
3. En dan nu de beloofde linkjes naar andere verrukkelijke pastarecepten met tomaat:      

• klassieke pasta bolognese, waarvan de saus makkelijk in te vriezen is
• gegratineerde penneschotel met diezelfde bolognesesaus (uit je vriezer) en Parmezaanse kaas
• een verrukkelijke pasta-ovenschotel met een zelfgemaakte tomaat-basilicumsaus, pancetta en gesmolten mozzarella
• rolletjes cannelloni gevuld met kruidig kalfsgehakt geserveerd in een fruitige tomatensaus
• cannelloni gevuld met in tomatensaus gestoofd rundvlees, overgoten met bechamelsaus en geserveerd met nog meer tomatensaus
• pasta met Italiaanse sukadelapjes in een fantastische tomaten-groentesaus
• spaghetti met een tomaat-paprikasaus en kleine kalfsgehaktballetjes op smaak gemaakt met zongedroogde tomaat
• orzo met mediterraan gekruid gehakt en lekker veel rijpe trostomaten
• pasta met mijn speciale la-dolce-vita-tomatensaus met schijfjes olijf, kappertjes en ansjovis

Pizza-quesadillas met ham en rode paprika: een verrukkelijk, makkelijk én snel recept!

Hou je van pizza?

En hou je van quesadillas?

Mooi!

Dan heb je geen enkel excuus om niet meteen aan de slag te gaan met mijn recept van vandaag! 😉

Want vandaag maakte ik een combi van beide: pizza-quesadillas, quesadillas met een onvervalst Italiaans tintje. 

Binnenin het krokante laagje van de gebakken tortillawraps verstopte ik een smeuïg en cheesy hart van pizza-ingrediënten: mozzarella, tomatensaus, ham en rode paprika. 

Je kunt je vast wel voorstellen hoe lekker dat was! 

Ga meteen naar het recept of lees onder de foto eerst nog een paar extra kooktips! 

Welke basisingrediënten heb je nodig voor pizza-quesadillas?

Een pizza-quesadilla. Ik verklapte het al: dat is een 'gewone' quesadilla, maar dan gevuld met alles wat een pizza zo lekker maakt! 

Pizza-quesadillas zijn makkelijker - en veel sneller! - te maken dan pizza's. Want je hoeft er geen speciaal deeg voor te kneden én je bakt ze binnen een paar minuten. In een koekenpan. Je hebt er geen oven voor nodig!

Je maakt pizza-quesadillas heel eenvoudig van tortillawraps! Gewoon die kant-en-klare. Uit de supermarkt. Makkelijker kan ik het niet maken, toch?!

Een ander heel belangrijk ingrediënt is een goede pizzasaus. Die maak je liefst wel zelf. Met het recept hieronder is dat een fluitje van een cent, geloof me. Hij is binnen 12 minuten klaar!   

Hoe je dat doet? Ik zal het even kort samenvatten: 

• je pureert een blik tomatenblokjes
• je brengt de saus aan de kook
• je laat de saus een kleine 10 minuten pruttelen om hem te laten indikken
• je voegt er een paar eenvoudige Italiaanse smaakmakers aan toe

Tip: quesadilla-pizzasaus mag wat dikker zijn dan 'gewone' pizzasaus. Je wilt immers niet dat je saus van je tortillawraps af loopt. 

En dan is er natuurlijk nog de queso, de kaas. Zonder queso geen quesadillas! 

Om het Italiaans te maken, gebruik je voor je pizza-quesadillas mozzarella. Geen verse buffelmozzarella - die bevat te veel vocht.  Maar een minder zachte soort mozzarella; degene die in de supermarkt meestal wordt verkocht onder de naam geraspte pizzakaas.

Bepaal zelf hoeveel kaas je in je quesadillas stopt. Als ik naar mezelf kijk, ben ik de ene dag meer in de kaas-mood dan de andere. 

Welk beleg gaat er op pizza-quesadillas?

Dat vind ik een moeilijke. Soms kan ik gewoon geen keus maken. 

Maar goed, voor het recept hieronder ging ik uit van achterham. Want die is zo heerlijk hartig! 

En ook nog voor een handje rodepaprikareepjes. Ik kocht van die glimmende, grote blokpaprika's met mooi dik vruchtvlees. De reepjes paprika blijven - juist vanwege dat dikke vruchtvlees - nog een beetje crunchy na het bakken van de quesadillas. En de smaak is lekker zoet; hij versterkt zelfs het zoetje van de tomatensaus. Tip: kom niet in de verleiding om puntpaprika's te kopen; reepjes puntpaprika worden sneller gaar en dan mis je die crunch...

En verder: lekker veel versgemalen zwarte peper! Dat geeft je pizza-quesadillas een aantrekkelijke kick. Eten er kleine kinderen mee? Die zijn vaak dol op deze quesadillas, maar maak voor hen een portie zonder al te veel peper. 

Volgende week of volgende maand - ik maak deze quesadillas best vaak - staat mijn pet misschien niet naar ham en paprika. Dan kies ik wellicht voor heel andere soorten beleg. Wil je wat voorbeelden? 

• groenten als halfgedroogde tomaatjes, artisjokkenharten, olijven, gebakken uien
• verse kruiden als basilicum of marjolein
• uitgebakken pancetta, spekjes, salami, pepperoni, gedroogde ham, venkelworst
• tonijn (uit blik), ansjovis
• nog wat extra kaas, bijvoorbeeld geraspte parmezaan

Allemaal verrukkelijk! Waar zou jij voor gaan?

Let er bij je keuze wel op dat je vulling niet te vet is; bak vette vleeswaren altijd eerst even apart uit in een koekenpan. 

Ook moet je vulling fijn genoeg zijn; te zware stukjes willen wel eens uit je quesadillas vallen. 

Nog een tip: voeg niet te veel vulling toe! Ik weet het: een royale vulling klinkt verrukkelijk! Maar te veel ingrediënten maken je quesadillas vochtig, onhandelbaar of overdreven machtig. Of alle drie tegelijkertijd. Helaas. 

Hoe bak je je pizza-quesadillas?

Voordat ik je afschrik: het lezen van dit blog duurt waarschijnlijk langer dan het bakken van je quesadillas. Want het bakken van deze quesadillas gaat echt supersnel! 

• je bestrijkt één kant van een tortillawrap - de kant die straks de buitenkant wordt - heel dun met olijfolie
• dan draai je de wrap om en legt de oliekant op het aanrecht
• op de openliggende kant mogen een paar eetlepels pizzasaus, wat stukjes ham, een paar paprikareepjes en lekker veel kaas 
• je dekt de vulling af met een andere wrap
• die bestrijk je ook heel dun met olijfolie
• dan snijd je je gevulde wrap in 4 kwarten
• je bakt de 4 quesadillas om en om goudbruin in een voorverwarmde koekenpan met anti-aanbaklaag
• aan tafel!

Hoe serveer je je quesadillas?

Ik zal het maar meteen opbiechten: het ziet er prachtig uit op de foto, die hoge stapel met al die quesadillas!

Maar eigenlijk is dat niet de beste manier om ze op te dienen. Het spijt me.

Het deeg van je pizza-quesadillas blijft namelijk veel lekkerder krokant als je je quesadillas direct na het bakken niet op, maar naast elkaar legt. Bij voorkeur op een bakrooster, zodat ook de onderkanten knapperig blijven. Wat mij betreft zet je je quesadillas met rooster en al op tafel! 

Misschien wil je je pizza-quesadillas ook weleens, in kleine puntjes gesneden, serveren als borrelhapjes. Ook dan is het advies: stapel ze niet te hoog op en spreid je hapjes zoveel mogelijk uit op een grote schaal. Of snijd je hapjes niet in puntjes, maar in driehoekjes (zie de kleine hapjes op mijn foto) en zet die op hun kant in rijtjes achter elkaar op een borrelplank. Zo behouden ze hun krokantje! 

Wat serveer je als bijgerecht bij je pizza-quesadillas?

Daar kan ik heel kort over zijn: een verse salade!

Of heel uitgebreid. En een aantal aan te raden salades met name noemen. 

Laat ik dat laatste maar doen. Hier komen ze, onze favoriete bijgerechten bij de pizza-quesadillas!

 

1. Mijn Italiaanse kruidensalade met halfgedroogde tomaatjes en mozzarella

2. Een salade van cherrytomaatjes, artisjokkenharten, olijven en verse tuinkruiden

3. Een kleurrijke blokjessalade van komkommer, paprika en tomaat

4. Mijn avocadosalade met tomaat-paprikasalsa

5. Een mediterrane salade van gegrilde paprika's, tomaten en basilicum

 

En dan nu aan de slag! 

Hier is het! Mijn recept voor overheerlijke pizza-quesadillas met ham en rode paprika!

Zo maak je makkelijk en snel pizza-quesadillas met ham en rode paprika!

Ingrediënten voor 16 quesadillas, een hoofdgerecht voor 3 à 4 personen:

Voor de quesadillas:

• 8 grote tortillawraps
• 1,5 ons goede achterham
• 1,5 rode paprika (blokpaprika)
• 250 à 300 gram geraspte pizzakaas (gebruik geen verse mozzarella; die bevat te veel vocht)
• versgemalen zwarte peper
• olijfolie voor het bakken van de quesadillas

Voor de pizzasaus:

• 1 blik tomaten (hele gepelde tomaten of tomatenblokjes)
• 2 theelepels gedroogde oregano
• eventueel 1 à 2 theelepels poedersuiker, afhankelijk van de zuurgraad van de tomaten (zie de tip onder het recept)
• zout en versgemalen zwarte peper naar smaak
• 1 eetlepel extra vergine olijfolie

Bereiding:

1. Maak eerst de pizzasaus. Pureer daartoe de tomaten(blokjes) in een foodprocessor of blender. Je kunt hiervoor ook een staafmixer gebruiken.
2. Voeg de oregano, de poedersuiker (eventueel), de peper en wat zout toe aan de tomatenpulp. Verwarm het geheel in een pan. Laat de saus zachtjes een kleine 10 minuten pruttelen, zodat hij kan inkoken. Je wilt ongeveer 2,5 dl saus overhouden. Het is belangrijk dat de pizzasaus iets dikker wordt dan een 'gewone' pizzasaus; anders worden je quesadillas straks te vochtig.
3. Draai het vuur uit en roer een eetlepel extra vergine olijfolie door je pizzasaus. Proef de saus en voeg eventueel nog een beetje zout en/of poedersuiker toe. Laat de pizzasaus een beetje afkoelen.
4. Snijd ondertussen de ham in reepjes of stukjes.
5. Snijd de paprika in niet te smalle reepjes; ±2x3 cm is prima!
6. Schenk een paar eetlepels olijfolie in een schaaltje. Neem een bakkwast en bestrijk één kant van 4 tortillawraps heel dun met de olie. Dat wordt straks de bakkant van je quesadillas.
7. Leg de 4 tortillas naast elkaar op je werkvlak met de oliekant naar beneden. Besmeer ze elk met een paar eetlepels pizzasaus. Leg op elke tortilla 1/4 van de ham en 1/4 van de paprikareepjes. Strooi er 1/4 van de pizzakaas overheen. Maal lekker veel zwarte peper over de quesadillavulling. 
8. Dek elke belegde tortilla af met een lege tortilla. Bestrijk de bovenkant ook weer heel dun met olijfolie. Snijd elke gevulde tortillawrap in vier kwarten. 
9. Verwarm een grote koekenpan met anti-aanbaklaag tot matig heet. Voeg hierbij geen extra vet toe. 
10. Leg de quesadillakwarten - met behulp van een grote spatel - in de koekenpan. Bak ze aan één kant goudbruin. Ondertussen smelt de kaas. Draai de quesadillas om en bak ze ook aan de andere kant lekker bruin en krokant. 
11. Schep de quesadillas uit de pan en leg ze op een bakrooster.
12. Bak zo alle quesadillas en serveer ze meteen. 

Tips:

1. Het ene blik tomaten is het andere niet: sommige tomaten zijn veel zoeter dan andere. Zijn de tomaten uit jouw blik niet zoet genoeg, voeg dan een beetje poedersuiker toe aan je pizzasaus. De suiker lost helemaal op in de saus; je proeft hem dus niet als zodanig. Proef goed hoeveel suiker je precies nodig hebt voor een pizzasaus die jij lekker vindt! 
2. Als je met twee koekenpannen tegelijkertijd werkt, zijn je pizza-quesadillas nog sneller klaar! 
3. Op mijn blog vind je nóg een heerlijk quesadillarecept dat je misschien een keer wilt proberen. Wat dacht je van Mexicaanse quesadillas gevuld met kruidig en pikant gehakt? Volg het rode linkje!