Een heerlijk BBQ-gerechtje, deze gegrilde lamskarbonaadjes. Je serveert ze zoals de Argentijnen dat doen: met chimichurri, een licht pikante, fruitige salsa met veel verse kruiden!

Een eetbaar(?) Argentijns afscheidscadeau

Het is altijd prettig als je werk gewaardeerd wordt. Zeker als je daarvoor lange tijd in verre binnenlanden onder niet al te geweldige omstandigheden hebt moeten vertoeven. 

Victor, mijn man was dus blij verrast, toen zijn Argentijnse collega’s hem na zijn laatste bezoek aan Chaco, een dorre, armoedige provincie in het noorden van Argentinië, niet zonder afscheidscadeau wilden laten vertrekken.

Maar wat moet je zo’n westerling nou geven? Het meest kenmerkende, dat zijn collega’s van Victor wisten, was dat hij een echte smulpaap was. Waarom zouden ze hem dan niet wat eetbaars geven?

Versgeslachte geit

Delicatessenwinkels, waar lekkere hapjes te koop waren, had je in het kleine dorpje niet. 

Maar, bedacht één van Victors maatjes, geiten liepen er volop. 

En voordat Victor doorhad wat er ging gebeuren, gaf hij iemand de opdracht er eentje te slachten, speciaal voor hem. 

Niet om ter plekke op de barbecue te leggen, maar om netjes in te pakken en mee naar huis te nemen. Ook leuk voor moeder de vrouw!

Brown paper package

Je kunt je mijn reactie wel voorstellen, toen mijn man met zíjn culinaire bagage thuiskwam. 

Na vele lagen bruin papier van het enorme pak afgepeld te hebben, begon ik langzaam maar zeker de inhoud te ontwaren: vier bloederige poten, een stuk ribbenkas, wat was dít?

De hakbijl van de slager

En toen moest dat lieve beestje natuurlijk ook nog klaargemaakt worden. Niet eenvoudig, zo bleek al snel. 

In de eerste plaats waren de stukken geit zo groot, dat ze noch in de oven noch op onze bescheiden barbecue pasten. 

De slager moest eraan te pas komen om er met zijn hakbijl en zaag wat meer hapklare brokken van te maken.

Een geit met een taai gestel

Daarna probeerden we tig bereidingswijzen uit: grillen, stoven, braden in de oven, met of zonder marinade. Uren en uren stonden de diverse onderdelen van ons cadeau hun best te doen om mals te worden. Maar niets mocht baten. 

Onze geit bleek wel een bijzonder taai gestel te hebben!

Uiteindelijk heeft onze buurvrouw het vlees meegenomen om aan haar honden te voeren. We hebben er niet van gesmikkeld, maar we hebben er wel erg veel plezier aan beleefd en heel wat afgelachen! En dat is ook wat waard, niet waar!

Liever lamskarbonaadjes, maar wel met chimichurri!

Voor ons nooit meer oudegeitenvlees. Dat zul je wel begrijpen. 

Maar de neefjes en nichtjes van die Argentijnse geiten, de malse, jonge lammetjes, die lustten we wél. 

In het zuiden van Argentinië werden ze met veel liefde gefokt, hele kuddes van die diertjes. 

Regelmatig wist mijn slager de hand te leggen op een partij heerlijk zachte lamskarbonaadjes. Dan sloeg ik mijn slag en maakte er een smakelijk barbecuemaaltje van. 

En dat kun jij ook doen, maar dan met het verrukkelijke Hollandse lamsvlees.

Bij de gegrilde lamskarbonaadjes hoort natuurlijk, heel Argentijns (lees maar mijn blog van vorige week), chimichurri! En in de oven geroosterde aardappeltjes (maak het recept wel zonder kummel) en een lekkere salade, bijvoorbeeld een salade van komkommerlinten met rodepuntpaprikasnippers.

Geniet ervan!

Gegrilde lamskarbonaadjes met Argentijnse chimichurri

Ingrediënten voor een hoofdgerecht voor 4 personen:

• 12 (dubbele) lamszadelkoteletjes of 16 à 20 (enkele) lamskarbonaadjes
• een beetje olijfolie
• zout en versgemalen zwarte peper
• een ruime portie Argentijnse chimichurri

Bereiding:

1. Wrijf de koteletjes in met een beetje olijfolie. Bestrooi ze met zout en peper.
2. Gril ze in 6 à 8 minuten (afhankelijk van de dikte van de karbonaadjes/je smaak) goudbruin en krokant op de barbecue of in een hete grillpan.
3. Serveer de koteletjes met een heerlijke portie chimichurri.

Tips:

1. Snijd de vetrandjes van de lamszadelkoteletjes op een paar plekken een klein beetje in voordat je de koteletjes grilt. Dan gaan de koteletjes niet kromtrekken.
2. Als je kiest voor de enkele lamskarbonaadjes, kun je ze ook als tapa serveren. Heerlijk, zo’n tapa met Argentijns temperament!
3. In de oven geroosterde aardappeltjes zijn hier verrukkelijk bij. Eet ook deze met een likje chimichurri!
4. Voor de variatie kun je de karbonaadjes en de aardappeltjes ook serveren met chimichurrimayonaise. Dat is gewone (liefst zelfgemaakte) mayonaise, waar je lekker veel (een beetje uitgelekte) chimichurri doorheen roert.

Chimichurri, een typisch Argentijnse salsa

Voor mij bestaat er geen lekkerdere salsa dan Argentijnse chimichurri. Er staat altijd wel een pot in mijn koelkast. Ik serveer hem bij vlees, kip, vis, in salades, in sausjes. En bij de BBQ natuurlijk!

Hoe ik aan hét authentieke recept kwam? Hieronder vertel ik je er alles over! En natuurlijk volgt daarna dat recept!

Spaanse les in Amsterdam

Zoals je weet wordt er in Argentinië Spaans gesproken, castellano (Castiliaans) zoals ze het zelf noemen. 

Voordat ik jaren geleden verhuisde naar het Zuid-Amerikaanse land, sprak ik geen woord Spaans. 

Om mijn inburgering een kickstart te kunnen geven, moest ik voor vertrek al aan de bak om de beginselen van de taal vast op te pikken.

Een week lang volgde ik in hartje Amsterdam een intensieve spoedcursus. 

De lessen werden gegeven door een charmante Zuid-Amerikaanse, die haar uiterste best deed er bij mij in zo kort mogelijke tijd een zo groot mogelijke woordenschat in te pompen.

Arbeiders met slagroom?

Ze had zelf pas recentelijk Nederlands geleerd en voelde dus feilloos aan waar de pijnpunten lagen. 

Ik weet nog dat ze me waarschuwde woorden die veel op elkaar leken extra goed te oefenen. Zelf had ze immers eens in een Nederlands restaurant 'arbeiders met slagroom' besteld in plaats van aardbeien, en de grote hilariteit, die dat teweegbracht, lag haar nog vers in het geheugen.

Carmens examen

Eenmaal in Buenos Aires kreeg ik een aantal uren per week privéles. Met een hoop huiswerk erbij. Diploma’s en dergelijke waren er niet te behalen, maar Carmen, mijn lerares, had toch een toets bedacht.

De gemiddelde porteño, inwoner van Buenos Aires, spreekt behoorlijk binnensmonds en is dus vaak moeilijk te verstaan. Carmens man was wat dat betreft het prototype. Een avond met hem overleven stond voor haar gelijk aan een geslaagd examen. 

En dus werd ik samen met mijn man Victor, ook één van haar pupillen, na enkele maanden studie uitgenodigd voor een etentje met hem.

Argentijns familierestaurant

De toets speelde zich af in een typisch familierestaurant in één van de buitenwijken van de stad: felle tl-verlichting, kleurige, geblokte tafelkleedjes, gillende en rondrennende kinderen en grote lomos, ossenhaasbiefstukken, op tafel.

Geslaagd?

De wijn vloeide rijkelijk en ons Spaans werd dus met de minuut beter (of merkten we onze fouten niet meer?). In elk geval was het beregezellig en we slaagden (daarom?) volgens onze examinator met lof. 

Natuurlijk werd er veel over de Argentijnse cultuur gepraat en dan met name over de Argentijnse eet- en drinkcultuur. We leerden alles over de wijn uit Mendoza en Salta en het uitstekende vlees van de pampas.

Argentijns rundvlees met chimichurri

Tot dan toe was het ons opgevallen dat een Argentijn over het algemeen zijn vlees heel puur eet: vrijwel zonder sauzen, met weinig poespas. 

Toch was er volgens Carmen één salsa of aliño, een soort kruidendressing, die we absoluut moesten proeven: de chimichurri. In restaurants kwam je hem nauwelijks tegen, tijdens huiselijke asados, barbecues, echter des te vaker.

Het geheim van de chef

Op speciaal verzoek wilde de kok hem wel voor ons klaarmaken. En inderdaad: het bleek een onovertroffen succes. 

Dat maakten we dan ook kenbaar aan de ober, die met dit compliment zo in zijn sas was dat hij de kok er persoonlijk bij haalde.

En van het één kwam het ander: uiteindelijk gingen we naar huis met een groezelig stukje papier met daarop hét recept. 

Achteraf bleek dat elke Argentijnse huisvrouw haar eigen recept heeft, dat volgens haar het allerbeste is. En daar sluit ik mij helemaal bij aan, ook al ben ik inmiddels geen Argentijnse huisvrouw meer, maar een Nederlandse: mijn recept is de absolute top onder de chimichurris. 👌

Wat is chimichurri precies?

Ik zal voor de volledigheid nog even uitleggen wat chimichurri precies is en waar het voor gebruikt wordt. 

De Argentijnen noemen het een aliño. Wij zouden tegenwoordig zeggen: salsa. 

Je hakt smaakmakers als knoflook, Spaanse pepers en verse kruiden zeer fijn en vermengt ze met olijfolie en azijn. Mijn versie is extra fruitig doordat ik ook tomaten en rode paprika toevoeg.

Je serveert de salsa bij allerlei soorten gegrild vlees: biefstuk, gemarineerde varkenskarbonades, lamskarbonaadjes, kip, worstjes, etc. Ook bij gegrilde tonijn, gegrilde grote garnalen of garnalenspiesjes smaakt chimichurri voortreffelijk.

Regelmatig roer ik een lepel chimichurri door de mayonaise voor een heerlijke barbecuesaus. 

Of ik maak er kruidenboter mee op smaak, bijvoorbeeld voor bij gegrilde maïskolven. 

Een schepje door de sla is ook verrukkelijk. Wat dacht je van een salade van haricots verts, maïs, rode paprika en cherrytomaatjes met een pittige chimichurri-dressing?!

Kortom: ik raad je aan om altijd een pot chimichurri in je koelkast op voorraad te hebben!

Hoe maak je zelf authentieke chimichurri?

Ingrediënten voor ±1 liter:

• 10 teentjes knoflook
• 2 Spaanse pepers
• 8 Tasty Tom-tomaten
• 1 grote rode paprika
• een heel grote bos platte peterselie
• een bosje verse oregano
• 5 theelepels gedroogde oregano
• 3 eetlepels rodewijnazijn
• een grote hoeveelheid Spaanse extra virgen olijfolie

Bereiding:

1. Kruis de tomaten in dompel ze 20 seconden onder in kokend water. Leg ze vervolgens in een kom met ijskoud water. De velletjes laten daarna gemakkelijk los. Ontpit de tomaten ook. Snijd het vruchtvlees met een koksmes in zeer kleine blokjes. Knijp de tomatenblokjes een klein beetje uit en doe ze over in een kom.
2. Snijd het vruchtvlees van de paprika ook zeer fijn. Voeg de paprikablokjes toe aan de tomaten.
3. Ris de blaadjes van de oregano.
4. Verwijder de pitjes en de zaadlijsten uit de Spaanse pepers.
5. Je kunt de knoflook, de Spaanse pepers en de kruiden samen fijnhakken. Dat kan met een koksmes of in de foodprocessor. Schep het mengsel bij de tomaten.
6. Roer de azijn en een ruime hoeveelheid olijfolie door het geheel. Vermeng alles goed.
7. Doe de chimichurri over in een schone pot. Schenk er nog zo veel olijfolie bij totdat de chimichurri helemaal onder staat; de olie zorgt voor de conservering.
8. Bewaar de chimichurri in de koelkast, maar neem hem er een uurtje voor het serveren uit, zodat de wat dikker geworden olijfolie weer kan opwarmen.

Tips:

1. Kun je geen verse oregano vinden, voeg dan in totaal 10 gram gedroogde oregano toe. Vervang de gedroogde oregano niet helemaal door verse; gedroogde oregano heeft een veel sterkere smaak dan verse oregano en die smaak heb je hier nodig. Gedroogde peterselie is geen alternatief voor de verse.
2. Serveer de chimichurri in een doorzichtige pot; dat ziet er geweldig uit!
3. Zout heb je eigenlijk niet nodig in dit recept; het maakt de salsa wateriger omdat dan de tomaten en de paprika vocht gaan loslaten.  Je kunt beter je vlees zouten. Gebruik voor gegrild of gebarbecued vlees eens krokante zoutvlokken (bijv. van Maldon) of een andere soort speciaal zout. Heerlijk!
4. Een pot chimichurri kun je makkelijk een week bewaren in de koelkast, mits je voldoende olijfolie hebt toegevoegd, zodat de salsa goed onder staat.
5. Ben je op zoek naar nóg meer verrukkelijke recepten voor frisse salsa's? Klik dan even door naar de volgende linkjes: mozzarella-tomatensalsa, mojo rojo en Mexicaanse salsa!

Kersenflappen: vers uit de oven het allerlekkerst!

Zoet, krokant, fruitig én snel klaar. 

Bak deze kersenflappen één keer en ik garandeer je dat het niet bij die ene keer zal blijven!

Mijn top-drie: kersen

Vrienden vragen mij vaak: “Jij hebt zo veel recepten. Als je één, nou vooruit, twee of drie gerechten zou mogen uitkiezen, welke vind je dan de allerlekkerste?”

En ja, dan moet ik hun het antwoord altijd schuldig blijven. Helaas… of misschien juist niet: ik vind zo ontzettend veel lekker! Het hangt er helemaal vanaf hoe mijn pet staat.

Zouden ze me vragen “Wat is jouw fruit-top 3?”, dan zou ik het antwoord wel weten! Op 1: kersen, op 2: kersen en op 3: kersen!

Kersen als rode draad

Kersen vormen (letterlijk!) een rode draad door mijn leven. Als peuter vond ik het al zonde om, zoals de andere kinderen dat deden, een duootje van verse kersen aan steeltjes om mijn oren te hangen. Kersen waren geen oorbellen: die moest je opeten!

Mijn eigen kersenboom

Toen ik vier was, verhuisden we van een kleine flat in de stad naar een huis met tuin op het platteland. Mijn vader plantte meteen een aantal fruitbomen in zijn kersverse tuin. Mijn zusjes en ik mochten elk één boom uitkiezen, die (zogenaamd) onze eigen boom zou worden.

Eén van mijn zusjes koos voor de perzikenboom. Die droeg al vrij snel vruchten: triomf! Totdat we erin beten… Ze bleken stuk voor stuk niet echt vegetarisch te zijn, als je begrijpt wat ik bedoel!

Hedelfinger

Ik ging voor de hedelfinger, de kersenboom dus. 

Een hedelfinger is niet zomaar een kers: het is een dikke, knapperige, superzoete kers. 

De koningin onder de kersen zeg maar! 

Jaar na jaar na jaar speurde ik elke zomer mijn boompje af op zoek naar een oogst. Ik moest nogal wat geduld hebben. Eindelijk, eindelijk verschenen er vruchten in mijn boom.

Gescheiden van mijn boom

Toen sloeg het noodlot toe: mijn vader ruilde wat grond met de buurman. Dat was praktischer voor de indeling van de tuin. 

Je voelt hem al aankomen natuurlijk: mijn boom belandde met zijn stam net over de grens in de tuin van de buurman! Een hoge muur scheidde mij voortaan van mijn boom…

Tranen met tuiten huilde ik erom. 

Totdat bleek dat de buurman niet van kersen hield. Als ik niet door zijn tuin zou lopen, mocht ik plukken!!! 

Je begrijpt waar je mij tijdens mijn tienerjaren in de maand juli kon vinden. Juist: bovenop de muur in het hart van mijn boom! Mmmm!

Romcom

Tijdens mijn studententijd was het Victor, die me regelmatig verraste met een grote zak kersen. 

Ik zie ons nog zitten in het gras achter de Burcht in Leiden. Heerlijk in het zonnetje: een plaatje uit een zoete romcom, maar dan echt!

Gegroeid op kersen

Petra is letterlijk groot geworden op kersen. 

Ze is geboren in juli en de weken voor haar geboorte legde Victor er eer in mij in de watten te leggen. Ik moest het rustig aan doen, maar op de bank Wimbledon kijken met een bak kersen op mijn schoot: dat mocht!

Kersen in recepten

Jaren later verhuisde ik met Victor en Petra naar de tropen. 

Nee, kersen zijn geen tropische vruchten. 

Triest, maar niet getreurd. Als je kersen verwerkte in desserts en gebak, waren de exemplaren uit pot en blik nog best te pruimen. Sterker nog: in de juiste combinaties zijn ze dan nog steeds verrukkelijk! Wat dacht je van zelfgemaakt maanzaadijs met geflambeerde kersen, Limburgse kersenpannenkoekjes of kersenclafoutis?

Kersenflappen voor smulpapen

In die tijd bakten we ook vele, vele kersenflappen: krokante bladerdeegflapjes gevuld met kersenjam en sappige kersen uit pot. Makkelijk te maken, snel klaar en superlekker! Bekijk snel het recept hieronder en bak ze zelf ook!

Nog een paar maanden en dan is het weer tijd voor verse kersen. Ik kan er bijna niet op wachten. Hedelfingers zijn tegenwoordig moeilijk te krijgen, maar veel andere Nederlandse kersensoorten zijn ook niet te versmaden.

De zus van de perzikenboom woont tegenwoordig in de Betuwe midden in het walhalla van de kersen. Daar gaan we binnenkort dus weer wat kilootjes inslaan. Hou dit blog in de gaten, want ik heb nog een aantal heerlijke recepten met verse kersen voor je in petto!

Hoe bak je zelf de allerlekkerste kersenflappen?

Ingrediënten voor 12 stuks:

• 12 plakjes roomboterbladerdeeg
• ±250 gram kersenjam
• 2 potten kersen zonder pit (uitlekgewicht samen ±350 gram)
• 1 ei, losgeklopt in een kopje
• kristalsuiker
• boter voor het invetten van de bakplaat
• een beetje bloem voor het bestuiven van het werkvlak

Bereiding:

1. Laat de plakjes bladerdeeg enigszins ontdooien.
2. Verwarm de oven voor tot 200°C.
3. Laat de kersen goed uitlekken.
4. Bestuif het werkvlak met een beetje bloem, zodat de het bladerdeeg er niet aan blijft plakken tijdens het vormen van de kersenflappen.
5. Leg in het midden van elk plakje deeg wat kersen en een paar theelepeltjes jam.
6. Vouw het deeg zo dicht, dat er een driehoekje ontstaat. Druk het deeg met de vingers goed aan. Snijd de randjes netjes bij met een deegradertje.
7. Bestrijk een grote ovenplaat (of twee kleinere ovenplaten; bak ze bij voorkeur na elkaar) met boter en leg de flapjes erop. Bestrijk de flapjes met losgeklopt ei en bestrooi ze daarna met suiker (±2 theelepels per flapje).
8. Bak de kersenflappen in 20 à 25 minuten gaar en goudbruin. Het kan geen kwaad als er tijdens het bakken hier en daar een beetje jam uit de flapjes loopt.
9. Schep de kersenflappen van de bakplaat en leg ze op een rooster.

Tip:

Serveer de kersenflappen warm of koud. Ze zijn het allerlekkerst op de dag van het bakken zelf. Daarna blijven ze nog een dag of twee goed. Bewaar ze na afkoeling onder een stolp buiten de koelkast.

Vers, gezond, snel en natuurlijk heel erg lekker: deze salade met gemarineerde garnalen wil je wel elke dag op tafel zetten!

Roze garnalen met een smaakje

Ik wil graag nog even terugkomen op mijn blog van gisteren. 

Ik weet dat ik toen beweerde dat roze garnalen minder smaakvol zijn dan de kleine Hollandse garnaaltjes. 

Nee, die uitspraak ga ik niet intrekken, maar ik ga hem wel nuanceren. Roze garnalen kunnen ook smaakvol zijn; tenminste als je ze dat smaakje meegeeft!

In het Verre Oosten leerde ik dat garnalen in alle soorten en maten verrukkelijk zijn in een geurige Indiase curry, in een Maleisische of Thaise noedelsoep of in een Chinese roerbakschotel. In een gerecht met veel specerijen komen ze prima tot hun recht!

Ook in Zuid-Europa maken ze heerlijke hapjes met garnalen. Voor een Spaanse tapa marineer ik ze vaak in een mengsel van olijfolie, citroensap, knoflook, Spaanse peper en tuinkruiden.

Gemarineerde garnalen in een maaltijdsalade

Ik ben zo dol op die gemarineerde garnalen, dat ik ze ook graag serveer als hoofdgerecht: ik vul er dan een salade mee!

Op een mooi bord leg ik een licht met olijfolie en citroensap aangemaakte salade van diverse soorten sla, ringetjes bieslook, grof gesneden platte peterselie en basilicumblaadjes. Op zich al erg lekker, maar dan zijn we er nog niet. 

Ik snijd wat artisjokkenharten (in olie) in kleinere stukken en ik snipper een mooie geroosterde paprika. Beide groenten verdeel ik over de kruidensla.

Als de kroon op het werk mogen de gemarineerde garnalen erover. Lekker brood met een likje gezouten roomboter erbij en dan genieten!

Zo zet je in weinig tijd een verrukkelijke en gezonde maaltijd op tafel!

Tip: je kunt deze salade in kleinere porties ook als voorgerecht of zelfs als amuse serveren.

Maaltijdsalade van gemarineerde garnalen, artisjokkenharten en kruidensla

Ingrediënten voor een maaltijdsalade voor 2 personen:

Voor de gemarineerde garnalen:

• 2 ons middelgrote (gare en gepelde) roze garnalen
• enkele eetlepels extra vergine olijfolie
• 1 à 2 eetlepels versgeperst citroensap (naar smaak)
• ½ Spaanse peper, zonder zaadlijsten, zeer fijn gesnipperd
• 1 teentje knoflook, zeer fijn gesnipperd
• 3 eetlepels gehakte platte peterselie
• 1 eetlepel gehakte verse tijmblaadjes

Voor de salade:

• 100 gram gemengde sla met rucola
• een bosje platte peterselie, grof gehakt of in stukjes gescheurd
• 2 eetlepels in ringetjes geknipte bieslook
• de blaadjes van een bosje basilicum, heel
• 1 potje artisjokkenharten (in olie)
• 1 grote geroosterde rode puntpaprika (uit pot)
• versgeperst citroensap naar smaak
• extra vergine olijfolie naar smaak
• zout en versgemalen zwarte peper

Voor erbij:

• een paar sneetjes lekker brood
• (gezouten) roomboter

Bereiding:

1. Roer een marinade van alle ingrediënten vanaf de olijfolie tot en met de tijmblaadjes.
2. Schep de garnalen erdoorheen en laat ze minstens 4 uur, maar het liefst een heel etmaal marineren. Zet ze daartoe afgedekt in de koelkast.
3. Laat de artisjokkenharten uitlekken en snijd ze in wat kleinere stukjes.
4. Snijd de paprika in kleine blokjes.
5. Scheur de sla in wat kleinere stukjes. Bestrooi hem met wat zout en peper en schep er een beetje citroensap en olijfolie doorheen. Maak hem lekker op smaak.
6. Verdeel de sla over 2 grote borden. Strooi de verse kruiden eroverheen.
7. Verdeel ook de artisjokkenharten en de paprikastukjes over de salade.
8. Als laatste mogen de gemarineerde garnalen op de salade gelegd worden.
9. Serveer de salade met brood met (gezouten) roomboter.

Tips:

1. Je zou de gemengde sla ook kunnen aanmaken met de marinade van de garnalen in plaats van met vers citroensap en olijfolie. De smaak van het gerecht wordt dan wat minder fris en wat knoflookachtiger. De salade wordt echter wel wat pikanter en steviger van smaak. Aan jou de keus!
2. Serveer de gemarineerde garnalen zonder salade voor een heerlijke Spaanse tapa!

Niet veel tijd om te koken vandaag? Dan zijn deze speltboterhammetjes met Hollandse garnalen de oplossing! 

Ze zijn niet alleen verrukkelijk, ze staan ook nog eens in een mum van tijd op tafel!

Grijze Hollandse garnaaltjes: een delicatesse

Eén van de heerlijkste producten van Nederlandse (zee)bodem zijn ongetwijfeld die smaakvolle grijze Hollandse garnaaltjes. Nergens anders ter wereld kun je die krijgen behalve dan wellicht nog in een paar aangrenzende landen (in België maken ze er verrukkelijke kroketten van!). 

Allerlei soorten roze garnalen, van klein tot groot, kunnen ook lekker zijn, maar ze kunnen naar mijn mening bij lange na niet tippen aan verse, zilte, naar de zee smakende grijze garnalen.

Ik kan me nog herinneren, dat ze tijdens mijn jeugd in Zuid-Limburg vaak óf niet te krijgen waren (zo ver van de zee!) óf tegen een veel te hoge prijs.

Garnalen van de markt

Nadat ik voor mijn studie naar het ‘noorden’ – Utrecht! - ‘geëmigreerd’ was, kwam ik ze echter regelmatig tegen op de markt op het Vredenburg.

De grootste aantrekkingskracht hadden die enorme bergen met ongepelde garnalen, die er altijd zo uitdagend bij lagen in de kramen met voor mij als ‘binnenlander’ ongekend grote hoeveelheden verse vis. 

Met mijn krappe studentenbeurs kon ik ze me eigenlijk nooit permitteren...

Maar één keer in de zoveel maanden kwam mijn moeder op bezoek en die trakteerde traditiegetrouw niet op gebakjes, maar op zo’n kilootje ongepelde garnalen van de markt!

Gezellig samen garnalen pellen

We kochten er een vers stokbrood en een pakje roomboter bij en al pellend genoten we van een urenlange lunch. Ideaal ook om weer eens uitgebreid bij te kletsen.

Een stokbroodje garnalen eet ik nog vaak, al moet ik helaas bekennen dat ik het pellen bijna nooit meer zelf doe…

Snel: garnalensalade met speltbrood

Juist als ik niet veel tijd heb, is een onsje garnalen een uitkomst. Je zet er in een handomdraai een complete en heerlijke maaltijd mee op tafel!

Wat dacht je van het onderstaande receptje voor verse sneetjes speltbrood met gemengde sla en Hollandse garnaaltjes? 

De smaakmaker is een pikante mayonaise met geurige specerijen en een flinke scheut cognac, een twist op de klassieke cocktailsaus.

Ideaal om van te genieten op je terras of balkon tijdens één van die mooie lentedagen die ongetwijfeld nog gaan komen!

Speltboterhammen met Hollandse garnalen, sla en een pikante saus

Ingrediënten voor een snel hoofdgerecht voor 2 personen:

Voor de boterhammen:

• 4 sneetjes speltbrood of ander brood dat je lekker vindt
• 150 gram Hollandse garnalen
• 75 gram gemengde sla met rucola
• een bosje platte peterselie

Voor de saus:

• 3 volle eetlepels mayonaise of halvanaise
• 2 volle eetlepels tomatenketchup
• 2 eetlepels cognac
• ¼ theelepel pikant kerriepoeder
• ¼ theelepel chilipoeder
• een forse mespunt pikant paprikapoeder
• 2 eetlepels versgeknipte bieslookringetjes

Bereiding:

1. Roer een sausje van alle sausingrediënten. Proef de saus en voeg eventueel nog een beetje van een van de ingrediënten toe. De saus mag best pikant zijn.
2. Scheur of snijd de peterselie in stukjes en meng deze door de sla.
3. Leg op elk bord 2 sneetjes brood.
4. Verdeel de sla over het brood.
5. Drapeer her en der wat lepeltjes saus over de sla. Zet het restje in een apart kommetje op tafel.
6. Strooi de garnalen over het gerecht.