Pittige pindasoep met krokante gemarineerde kip en taugé

Veel food trendwatchers voorspellen het voor 2021: pittig eten wordt dé grote hit!  

Daarom vandaag een recept voor een pittige soep: een pindasoep!

Een heel speciale. Een pindasoep met een Culinaire-Bagage-twist! 😉

Het zijn de kleine extraatjes die mijn twisted pindasoep lekkerder dan lekker maken:

• een basis van pindakaas met kleine stukjes pinda voor extra crunch
• specerijen als gember, chilipeper en komijn
• knapperige taugé en verse bosuitjes
• en het allerbelangrijkste: een garnituur van piepkleine blokjes kipfilet, die je eerst marineert - in sojasaus met knoflook, gember en sambal - en daarna krokant bakt! 

Ga snel naar het recept of lees onder de foto eerst nog even hoe de pindasoep de harten van mijn gezin veroverde! 

Nog nooit gehoord van pindasoep?

Wij kunnen het ons hier in huis bijna niet meer voorstellen, maar er was een tijd - lang, lang geleden - dat we nog nooit van pindasoep hadden gehoord...

Wat prijzen we ons gelukkig dat daar verandering in kwam!

Hoe wij het fenomeen 'pindasoep' op het spoor kwamen?  

Het begon allemaal met een feestje! Of eigenlijk meer een borrelavond. Een borrelavond waar ik nog bijna vroegtijdig van was weggelopen ook. En dan had ik de pindasoep dus alsnog gemist...

Maar goed: het bewuste partijtje kwam - laat ik het voorzichtig uitdrukken - een beetje moeilijk uit de startblokken. Tot daar die culinaire insteek was, die voor een wel heel vrolijke noot zorgde. En dus voor het nootzakelijke recept... 😉

Saaie borrels?

Je kent ze vast wel: van die borrels waarbij elk gespreksonderwerp al strandt voordat het goed en wel aangekaart is. 

'Hebben jullie een leuke vakantie gehad?'
'Ja, hoor.'

OK, misschien niet de juiste vraag. Dus probeer je deze: 'Hoe gaat het met je kinderen/partner/hond?'
'Oh, prima.'

En dan toch echt wat wanhopiger: 'Zijn er nog leuke/interessante/opmerkelijke dingen gebeurd op het werk?'
'Eigenlijk niet.'

Reikhalzend kijk je om je heen of het feestgras misschien groener is aan de andere kant van de bar. 

Zo verging het mij ook die avond. En warempel, het reikhalzen had het gewenste effect! Een eindje verderop, rondom mijn man, ontwaarde ik een groepje dat enorm veel plezier had! Waar zouden zij over praten?!

'Even een glaasje wijn halen.' Een goedkope truc, maar weg was ik! 

Nou ga ik er meestal niet vanuit dat mensen die erg veel pret hebben praten over zeer hoogstaande onderwerpen, maar hoe dichter ik het clubje van manlief naderde, hoe vaker ik het woord 'pindakaas' hoorde. 

Pindakaas?

'Voor mij móeten er stukjes noot in!'

'Hè bah, niet van die stukjes die tussen je tanden blijven zitten!'

'Goede pindakaas bevat geen suiker!'

'Hoezo, zonder suiker is pindakaas toch smakeloos!'

'Er bestaat geen lekkerdere pindakaas dan van die typisch Amerikaanse!'

'Neeee, niet van die zalvige, beigige...'

'Hé Machteld, wat vindt jij er nou van als echte lekkerbek? Pindakaas van merk - piep - is toch de enige échte?!'

Schaterend trokken mijn vrienden me het gesprek in. Ik begrijp nu nog niet hoe we zo veel lol konden hebben over zoiets triviaals als pindakaas, maar echt, dat was zo! 

En hoe meer we het met zijn allen oneens waren, hoe meer plezier we hadden. 

We troefden elkaar af met must-have recepten waarin onze favoriete pindakaas de hoofdrol speelde. 

Die waren ab-so-luut niet te maken zonder dat ene merk! 

Om een lang verhaal kort te maken: alle ongein resulteerde erin dat we afspraken bij elkaar pindakaasgerechten te gaan eten! 

En zo kwam het dat een vriendin ons een week later trakteerde op een heerlijke kom pittige pindasoep! 

We genoten! Of die soep nou echt alleen maar te maken was met háár merk pindakaas, dát liet ik wijselijk in het midden... 

Wat wel een feit was was dat het verschijnsel 'pindasoep' nooit meer uit ons leven verdween! 

Uiteraard kreeg ik van mijn vriendin hét recept met daarin de volgens haar énige échte pindakaas!

Met dát recept ging ik thuis in eerste instantie aan de slag. 

Maar dan wel met míjn pindakaas. Echt míjn pindakaas, wel te verstaan. Zelfgemaakt. Niet uit een potje met een merk!

Even terzijde: ben  je geïnteresseerd in mijn pindakaas met stukjes noot? Het recept vind je elders op mijn blog. Voor de pindasoep maak ik mijn pindakaas met alleen pinda's en anderhalve eetlepel olie voor het roosteren van die pinda's.

Maar langzaam maar zeker onderging dit oer-pindasoeprecept steeds meer veranderingen. 

Ik maak mijn pindasoep nu niet meer noodzakelijkerwijs met zelfgemaakte pindakaas. Vaak wel, maar niet altijd. 

Ik heb ontdekt dat er tegenwoordig steeds meer pindakaasfabrikanten zijn die pure pindakaas maken. Dat wil dus zeggen pindakaas gemaakt van alleen maar pinda's zonder toevoeging van extra suiker, zout, olie of wat je nog meer in pindakaas kunt stoppen. Op die soort pindakaas is dus ook het onderstaande recept gebaseerd.

Verder zitten de verschillen met het oude recept hem vooral in het garnituur. Dat werd steeds knapperiger. En het kreeg steeds meer smaak! 

Knapperige taugé en rauwe bosuitjes vinden wij nu elementair in onze pindasoep.

Taugé kun je rauw gebruiken om je pindasoep te garneren, maar eigenlijk is dat niet aan te raden. Rauwe taugé kan allerlei nare bacteriën bevatten, die vooral mensen met een zwakkere gezondheid met problemen kunnen opzadelen.

Mijn advies: breng in een pan een ruime hoeveelheid water aan de kook. Blancheer je taugé 10 seconden in het kokende water. Haal hem er daarna meteen uit, zodat de taugé zijn knapperigheid behoudt. 

Meng je taugé niet door de soep, maar vul eerst je soepkommen en schep er dan een flinke lepel taugé bovenop. 

Onze bosuitjes snijden we vlak voordat we aan tafel gaan schuin in stukjes en ook die gaan niet dóór maar óp de soep.

Maar de allerbelangrijkste smaak- en krokantmaker van mijn pindasoep is de kip!

Mijn oude pindasoeprecept schreef voor: 'Trek een bouillon van kip als basis voor de soep'. Prima! Dat doe ik ook nog steeds.

Maar dan: 'Pluk de gare kip in kleine stukjes uit elkaar en voeg die toe aan je soep'. 

En hier scheiden de wegen van het oude en het nieuwe recept! De gare kip van de bouillon bewaar ik voor iets anders; voor kippenragout of bitterballen bijvoorbeeld (de recepten daarvoor vind je ook op mijn blog).

Kip waar bouillon van getrokken is heeft veel van zijn aroma's al afgegeven aan de soep en smaakt dus op zijn best een beetje saai. En krokant is hij al helemaal niet.

Nee, de kip voor mijn soepgarnituur is een heel ander stukje kip dan die voor de kippenbouillon. Een dag voordat ik mijn soep maak, snijd ik een paar verse kipfilets in piepkleine blokjes. Die mogen een nachtje in een spicy marinade. Van twee soorten ketjap, lekker wat sambal, knoflook en gember!

Vlak voor het serveren van de pindasoep roerbak ik de gemarineerde kipblokjes heerlijk krokant!

Net als de taugé en de bosuitjes gaan de pikante kipstukjes bovenop de soep! Zo behouden ze optimaal hun smaak én hun krokante bakkorstje! 

Omdat de garnituren voor mijn pindasoep zo lekker zijn, maak ik er altijd heel veel van.

Alles wat niet in de soepkommen past, zet ik in losse schaaltjes op tafel. Zo kan iedereen steeds weer nieuwe krokantjes aan zijn soep toevoegen tijdens de maaltijd! Smullen!

Om onszelf nóg meer te verwennen mag ook de kroepoek nooit ontbreken. Zo wordt onze pindasoep een echte maaltijdsoep!  

Wanneer zet jij deze pindasoep op het menu?

En, een klein beetje nieuwsgierig ben ik wel: op basis van welke pindakaas maak jij hem?

Hoe maak je zelf pittige pindasoep met krokante gemarineerde kip en taugé?

Ingrediënten voor een maaltijdsoep voor 4 à 6 personen:

Voor het garnituur van krokante kipfilet:

• 600 gram kipfilet
• 2 eetlepels ketjap manis
• 2 eetlepels ketjap asin
• 2 theelepels sambal badjak
• 2 teentjes knoflook uit de pers
• 1 theelepel gemberpoeder
• 1 eetlepel poedersuiker
• 2 eetlepels zonnebloemolie

Voor de soep:

• 1 flinke ui
• 1 flinke prei
• 3 eetlepels zonnebloemolie
• 2 teentjes knoflook (uit de pers of fijngehakt)
• 1 theelepel geraspte gemberwortel (versgeraspt kan, maar uit een potje is soms handiger)
• 1,5 rode peper
• 1 theelepel gemalen komijn
• 350 gram pindakaas met stukjes noot (lees voor de soort pindakaas mijn blog hierboven)
• 1 à 1,2 liter krachtige kippenbouillon (liefst zelfgetrokken, maar bouillon van water met 2 kippenbouillonblokjes is ook goed)
• 400 ml kokosmelk light
• 4 eetlepels ketjap manis
• 2 eetlepels ketjap asin
• 2 eetlepels citroensap
• 3 theelepels sambal badjak

Voor het groentegarnituur:

• 1/2 rode peper
• 250 gram taugé
• 6 bosuitjes

Extra:

• 150 gram kroepoek voor 4 personen of 225 gram voor 6 personen (soort kroepoek naar keuze)

Bereiding:

1. Snijd de kipfilets in kleine blokjes (zie foto hierboven).
2. Roer een marinade van alle ingrediënten vanaf de ketjap manis tot en met de poedersuiker. Marineer de kip in het mengsel. Na een uur marineren is de kip al lekker, maar na 24 uur is hij nog veel lekkerdér! Bewaar de gemarineerde kip afgedekt in de koelkast.
3. Neem je kipblokjes een uur voor het bereiden uit de koelkast, zodat ze op kamertemperatuur kunnen komen.
4. Snipper ondertussen de ui. Snipper ook de prei. Was de gesnipperde prei goed. Verwijder de pitjes en de zaadlijsten uit de rode pepers. Snipper het vruchtvlees fijn; 1,5 peper is bedoeld voor de soep, bewaar de rest voor de garnering.
5. Verhit de olie in een grote soeppan en fruit hierin de uien en de prei zachtjes. Voeg na 5 minuten de knoflook, de gemberwortel, 1,5 gesnipperde peper en de komijn toe. Fruit alles nog een paar minuten.
6. Schep de pindakaas in de pan bij de groenten en schenk er al roerende beetje bij beetje de kippenbouillon bij. Zorg ervoor dat de pindakaas goed oplost in de bouillon. Verwarm het geheel.
7. Maak de pindasoep af met de kokosmelk, de twee soorten ketjap, het citroensap en de sambal. Proef en bepaal of je soep nog extra zout of een (deel van een) verkruimeld kippenbouillonblokje nodig heeft. 
8. Verhit in een koekenpan 2 eetlepels zonnebloemolie. Roerbak hierin de gemarineerde kipblokjes totdat ze goudbruin krokant en gaar zijn.
9. Breng in een kookpan een ruime hoeveelheid water aan de kook. Gooi alle taugé er in een keer in en blancheer de groente gedurende 10 seconden. Schep de taugé met een schuimspaan uit het water.
10. Snijd de bosuitjes diagonaal in stukjes (zie foto).
11. Schep de pindasoep in (bij voorkeur verwarmde) soepkommen. Garneer elke kom met wat pepersnippers, een handje taugé, wat bosuitjes en een paar lepels heerlijk smaakvolle kipblokjes.
12. Geef er de kroepoek bij. En geniet!

Tips:

1. Je houdt vast nog wat van de garnituren over. Zet alles in aparte kommetjes op tafel, zodat iedereen er nog wat meer van kan opscheppen! 
2. Oosterse soepen zijn heerlijk; daar is deze pindasoep het levende bewijs van! Maar er staan nog meer fantastische recepten voor Aziatische soepen op mijn blog: een pittige Thaise noedelsoep, een romige Indiase currysoep en een Chinese kippenbouillon met omelet en garnalen bijvoorbeeld! 

Mexicaans vijfgangenmenu: tiempo de fiesta!

Tijd voor een feestje? Waarom organiseer je geen Fiesta Mexicana voor je vrienden of familie?

Met mijn vrolijke Mexicaanse vijfgangenmenu wordt het gegarandeerd gezellig!

Tiempo de fiesta! Oftewel: party time!

Wat staat er op je Fiesta Mexicana-menu?

Borrelhapje

Cacahuetes con ajo y chile, versgeroosterde pikante Mexicaanse pinda's

Koud voorgerecht

Taco tapas met avocadosalsa en gemarineerde garnalen

Warm voorgerecht

Pittige Mexicaanse kippensoep met veel verse groenten

Hoofdgerecht

Tacotaart: krokante bladerdeegtaart met Mexicaans gehakt, tomaten, kaas en ijsbergsla

Dessert

Tropische ananassorbet met een scheutje rum

Buen Provecho!!

Supersmeuïge pikante pindakaas, zelfgemaakt het allerlekkerst!

Zelf pindakaas maken moeilijk? Nee hoor! Als je een goede foodprocessor hebt, doet die al het werk voor je!

Waarom je zelf pindakaas zou willen maken? De belangrijkste redenen (waarschijnlijk weet jij er nog wel een paar):

1. je eigen pindakaas is echt véél lekkerder dan die uit de supermarkt
2. hij is een stuk gezonder, zonder toegevoegde suiker en met maar heel weinig (of geen) zout
3. je kunt de smaak helemaal aanpassen zoals jij dat wilt
4. zelfgemaakte pindakaas is een ideale basis voor satésaus en pindasoep (de volledige recepten zal ik nog weleens posten)
5. wat is er nou leuker dan het eten van iets lekkers dat je zelf helemaal from scratch gemaakt hebt?!
   
   

Ik zal je hieronder stap-voor-stap vertellen hoe je precies de allerlekkerste pindakaas maakt. Ik maak de mijne graag op smaak met flink wat Spaanse peper, gefruite knoflook, chilipoeder en gemalen komijn. Je weet niet wat je proeft!!

Wat heb je nodig voor deze supersmeuïge pikante pindakaas?

Pinda's, pinda's en nog eens pinda's! 

Dat is, bijna, alles wat er in een goede pindakaas gaat. Ik koop altijd geroosterde pinda's zonder vliesjes. 

Ongezouten; zo kan ik zelf bepalen hoe zout mijn pindakaas wordt. Pindakaas van gezouten pinda's wordt al snel té zout.

Als smaakmakers gaan er door mijn pindakaas nog een flinke Spaanse peper, 2 teentjes knoflook, een scheutje goede extra vergine olijfolie, komijn, chilipoeder en echt maar een klein beetje zout. Bekijk hieronder het volledige recept voor de precieze hoeveelheden. 

Bedenk: deze smaakmakers zijn mijn keuze. Voor een basispindakaas heb je alleen maar wat olie (kies je eigen smaak: zonnebloemolie, arachideolie, sesamolie, etc.) en een snufje zout nodig.

Rooster je pinda's voordat je ze maalt voor je pindakaas

Ook als je geroosterde pinda's koopt, is het lekkerder om je pinda's zelf nog even te roosteren in een beetje (olijf)olie. Dat geeft de smaak van je pindakaas net iets meer diepgang! 

Roosteren gaat het makkelijkste in een koekenpan. Je hebt voor een pond pinda's maar 1 eetlepel olie nodig. 

Rooster je pinda's op matig vuur en schep ze bijna voortdurend om. Zo krijgen ze allemaal hetzelfde kleurtje. Vijf minuten vind ik zelf al voldoende. Wil je nog meer die gebrande smaak in je pindakaas, dan kun je daar nog een paar minuten aan vastknopen. 

De laatste twee minuten voeg ik een snufje zout en mijn specerijen, de komijn en het chilipoeder, toe aan de pinda's. Geroosterde specerijen ontwikkelen veel meer smaak!

Pinda's malen voor je pindakaas

Laat je pinda's na het roosteren eerst even afkoelen in een wijde schaal. 

Als je, zoals ik, Spaanse peper en knoflook wilt toevoegen, dan kun je die, zeer fijn gesnipperd, nu fruiten in de lege koekenpan. Je moet immers toch een paar minuten wachten.

Ik houd het meeste van supersmeuïge pindakaas, maar wel met een lichte crunch. 

Daarom maal ik eerst een deel van mijn geroosterde pinda's vrij grof; zo'n 50 à 100 gram (op een totaal van 500 gram) is voldoende. Ik heb een foodprocessor met een lekker scherp mes, dus al naar een paar pulsen zijn mijn pinda's precies zoals ik ze wil hebben. Die mogen weer uit de machine voor later.

Dan gaat de bulk van de pinda's in de machine. Pulsen is nu niet meer voldoende. De foodprocessor moet in dit stadium flink aan de bak! Zet je machine dus maar vol aan!

Na een ongeveer een minuut zie je dat je pinda's verpulverd zijn tot een soort grof meel. Prima; gewoon doorgaan!

Na nog een minuut beginnen de pinda's al een beetje olie los te laten (die olie zit in de pinda's zelf). Er ontstaat een stevige, korrelige brij. Het zou kunnen dat je nu denkt: dit gaat nooit goedkomen! Maar weer is het advies: gewoon doorgaan!

Meer en meer laten de pinda's olie los. En de korreltjes worden steeds fijner en fijner. Langzaam maar zeker veranderen de eerst zo krokante nootjes in een gebonden, zalvige crème, een mengsel van pindameel en olie. Nog even doorgaan!

Misschien had je het niet verwacht, maar pinda's bevatten zoveel olie van zichzelf, dat je helemaal geen olie uit een fles meer hoeft toe te voegen om supersmeuïge pindakaas te maken. Dat merk je al snel als je maar lang genoeg door maalt! De foto hieronder is het bewijs.

Tip: je pindakaas wordt het mooist homogeen als je af en toe de machine even stilzet en de pindabrij omschept. Zo blijven er geen grovere restjes achter op de bodem en langs de randen van de mengkom.

Op het einde kun je het beste even proeven of je pindakaas zacht genoeg is. 

Als het goed is voel je helemaal geen korreltjes of zanderig smaakje meer op je tong. 

De pinda's zijn perfect smeuïg geworden; je pindakaas 'loopt' zelfs een beetje als je de kom van je foodprocessor scheef houdt! Ook hier moet je niet van schrikken. Je pindakaas is nu nog vrij warm (van het roosteren én het malen); hij stijft prachtig op als je hem straks een uurtje in de koelkast zet.

Je pindakaas op smaak maken

Schep je pindakaas met een spatel uit de kom in een ruime schaal. Zie je hoe lekker romig en zacht hij is geworden?

Omdat je pindakaas zo heerlijk smeuïg is, is het vervolgens een fluitje van een cent om de smaakmakers erdoor te roeren. 

Gewoon met een spatel of een lepel! Zo maal je, zoals in mijn recept, je Spaanse peper en je gefruite knoflook niet helemaal fijn. Je zelfgemaakte pikante pindakaas oogt veel aantrekkelijker als je de stukjes van al dat lekkers nog ziet zitten in het eindproduct!

In dit stadium mogen ook de achtergehouden stukjes noot erdoor. Je voegt precies zoveel toe als jij lekker vindt.

Sommige recepten schrijven voor dat je voor een crunchy pindakaas eerder moet stoppen met het malen van de pinda's. 

Dat raad ik ten sterkste af: je wilt immers dat je basis lekker zacht is. Aan een zachte, romige basis kun je vervolgens alles toevoegen wat jij lekker vindt, dus ook die krokante stukjes pinda!

Je pindakaas goed proeven

Nu komt het lekkerste klusje: je pindakaas helemaal perfectioneren. Dat wil zeggen: kritisch proeven. 

Mag hij nog wat pikanter? Voeg dan nog een beetje chilipoeder toe. Exotischer? Wat extra gemalen komijn is de oplossing. Wil je een zoutere smaak? Ook dan weet je wat je te doen staat. 

Tevreden? Besmeer dan een flinke snee vers brood met een klein beetje roomboter en een dikke laag van je eigen, zelfgemaakte pikante pindakaas! Hoe lekker is dat?!

Extra tip: eten er kinderen mee van je pindakaas? Voeg dan tijdens het roosteren van de pinda's in de koekenpan geen chilipoeder toe. De Spaanse peper is niet zo pikant als je voor het fijnhakken de pitjes én de zaadlijsten (in die zaadlijsten zit de echte hitte!) verwijdert. Dat is sowieso een aanrader, want je wilt geen pitjes en witte stukjes in je pindakaas.

Is deze pikante pindakaas de allerlekkerste?

Laat het mij horen in een commentaar onder dit blog! 

Mijn gezin vindt in elk  geval van wel! 

Toen ik mijn pindakaas voor het eerst maakte was de reactie van mijn man: "Hiermee moet je de markt op! Verkopen in potjes bij (biologische) supermarkten en delicatessenwinkels!". 

Alleen, ik weet niet of er genoeg commercieel bloed door mijn aders stroomt...

Zó maak je zelf supersmeuïge pikante pindakaas!

Ingrediënten voor een flinke pot pikante pindakaas:

• 500 gram geroosterde ongezouten pinda's zonder vliesjes
• 1,5 eetlepel olijfolie
• 1/2 à 1 theelepel chilipoeder 
• 1/2 theelepel gemalen komijn (djintan of djinten)
• zout naar smaak
• 2 teentjes knoflook
• 1 flinke Spaanse peper

Bereiding:

1. Verhit 1 eetlepel olijfolie in een koekenpan. Voeg de pinda's toe. Rooster de pinda's onder voortdurend omscheppen totdat ze een nét iets donkerdere kleur hebben. Langer dan 5 minuten is niet nodig.
2. Voeg de laatste 2 minuten 1/2 theelepel chilipoeder, de komijn en een snufje zout toe.
3. Schep de geroosterde pinda's uit de pan in een wijde schaal, zodat ze een beetje kunnen afkoelen.
4. Snipper de knoflook fijn.
5. Verwijder de pitjes en de zaadlijsten uit de Spaanse peper. Snipper het vruchtvlees ook zeer fijn.
6. Verwarm in de pan de rest van de olijfolie een beetje.
7. Fruit de knoflook en de pepersnippers zachtjes in de olie. Pas op dat de knoflook niet verbrandt; dan gaat hij bitter smaken. Schep de smaakmakers uit de pan.
8. Maal 50 à 100 gram van de pinda's (afhankelijk van je smaak) zeer grof in de foodprocessor. Dat gaat het beste met de pulsknop. Leeg de kom.
9. Dan mogen de overgebleven pinda's in de machine. Maal ze zeer, zeer fijn totdat er een supersmeuïge pindakaas is ontstaan. Schep het geheel ondertussen af en toe om, zodat er geen grovere restjes op de bodem of langs de randen blijven zitten. Bekijk de foto's in het blog hierboven om een indruk te krijgen van de verschillende stadia tijdens en na het malen. 
10. Doe je pindakaas over in een schaal en schep er de grove stukjes pinda en de gefruite knoflook en Spaanse peper doorheen.
11. Proef en voeg eventueel nog wat zout, chilipoeder of komijn toe.
12. Bewaar je pindakaas in goed afgesloten potjes, liefst in de koelkast. De pindakaas, die na het malen nog een beetje warm is, stijft tijdens het afkoelen nog wat op. 

Tips:

1. Je kunt deze pindakaas in de koelkast minimaal 2 weken bewaren.
2. Sla de blogtekst hierboven niet over: daarin staan nog meer tips!
3. Meer recepten met pinda's? De volgende gerechten zijn echte aanraders: roomijs met M&M's met pinda's, pikante zelfgeroosterde Mexicaanse pinda's en een dadel-pindaspread voor op je pitabroodjes! 

Pikante Mexicaanse pinda's, versgeroosterd!

Vandaag heb ik een heel speciaal recept voor je: een recept voor cacahuates con ajo y chile!

'Kakawatte?', hoor ik je vragen? Precies: kakawattes! Je spreekt het Mexicaanse woord voor pinda's in één keer goed uit. Petje af!

Con ajo y chile (spreek uit: kon acho ie tjiele) wil zeggen dat je de pinda's klaarmaakt met knoflook en chilipepers. Die strooi je er niet zomaar overheen, maar je roostert je pinda's in de koekenpan samen met deze smaakmakers. Voor een borrelhapje dat je met recht delicioso mag noemen!

Laat de fiesta maar beginnen!

Een authentiek hotelletje in Mérida

Het leukste van reizen is misschien wel dat je overal de lokale gerechten leert kennen. Althans dat is mijn mening. Misschien ben ik een beetje geobsedeerd door eten, maar toch. Hoe dan ook, op vakantie in Mexico maakte ik op zeer aangename wijze kennis met de pinda's van de foto hierboven.

We logeerden in Mérida op het schiereiland Yucatán in een vrij klein, authentiek aandoend hotel. Kamer met een kleurrijke tegelvloer, wiebelig bed met een metalen krulletjesframe, groot kruisbeeld boven het bed, Frans balkonnetje. Proef je de sfeer al een beetje?

Mariachi-muziek, drankje en pinda's

In het hart van het hotel bevond zich een kleine binnenplaats. 's Avonds kon je daar heerlijk zitten en luisteren naar de live klanken van een mariachi-band. Drankje erbij en genieten.

Net zoals vaak in Nederlandse cafés stond er op elk tafeltje een schaaltje pinda's. 

Maar dan wel pinda's op zijn Mexicaans: krokant versgeroosterd met een flinke dosis knoflook en behoorlijk wat pit. Je zag de stukjes chilipeper zo zitten. Het waren die cacahuates con ajo y chile die ons avond na avond, meer nog dan de muziek, verleidden tot een drankje!

De wraak van Montezuma

Overigens hadden vrienden ons van tevoren wel gewaarschuwd voor die Mexicaanse drankjes. Niet vanwege de alcohol, maar meer vanwege de ijsblokjes. Hun advies: 'Bestel drankjes zonder ijsblokjes. Wapen je tegen Montezuma's revenge!'

Misschien ken je de legende van de wraak van Montezuma. 

Toen de Spanjaarden het rijk van de Azteekse leider veroverden, ging dat gepaard met veel geweld, verwoestingen en dodelijke slachtoffers. 

In Mexico weet men het zeker: Montezuma is daar nog steeds furieus over, zelfs postuum, eeuwen na dato! 

Die buitenlanders, hij wilde - én wil - niets liever dan ze een lesje leren! Zijn wraak is niet mals. Elk jaar weer opnieuw worden duizenden reizigers in het Midden-Amerikaanse land getroffen door de ziekte die hij op hen loslaat: de buikloop, die Montezuma's revenge wordt genoemd!

Het is een navrant verhaal én een verhaal met een dringende boodschap voor ons toeristen. Natuurlijk heeft buikloop in warme landen veel meer met hygiëne te maken dan met welke voormalige krijgsheer dan ook.

Maar het blijft een feit dat een voor Montezuma's wraak gewaarschuwd mens voor twee telt: tijdens onze reis vermeden we de beruchte ijsblokjes, evenals schoongemaakt fruit en verse salades. Montezuma kreeg ons niet te pakken!

Een voortreffelijk recept voor pikante Mexicaanse pinda's

Maar goed, nog even terug naar die cacahuates. Als souvenir kocht ik in een boekwinkel in Mérida een Mexicaans kookboek (Mexican Cook Book: Classic and Contemporary Recipes, Sunset Books). Het recept voor de overheerlijke pinda's stond erin!

Ik paste het nog een klein beetje aan: ik voeg graag wat gemalen komijn toe aan mijn pinda's. 

Komijn wordt heel veel gebruikt in Mexicaanse gerechten. Het is met name een wezenlijk onderdeel van het chilipoeder dat ook door de pinda's gaat. Maar van mij mocht er nog wat extra in. 

De komijn laat de Midden-Amerikaanse smaak van de pinda's nog beter tot zijn recht komen. 

Verder werk ik liever met verse Spaanse pepers in plaats van met de traditioneel gebruikte gedroogde versie.

Pikante Mexicaanse pinda's maken je fiesta compleet!

Mijn aanrader: maak voor je volgende Latino-party deze cacahuates con ajo y chile. En maak meteen een grote hoeveelheid, want de pinda's zijn niet aan te slepen!

Pikante Mexicaanse pinda's, versgeroosterd (cacahuates con ajo y chile)

Ingrediënten:

• een pond gezouten pinda’s
• 2 eetlepels olijfolie
• 3 teentjes knoflook
• 2 Spaanse pepers
• ±1 theelepel chilipoeder (hiermee kun je zelf de pikante smaak aanpassen)
• ½ theelepel gemalen komijn
• eventueel nog wat zout

Bereiding:

1. Snipper de teentjes knoflook zeer fijn en doe hetzelfde met de Spaanse pepers (zonder zaadlijsten en pitjes). 
2. Verhit de olijfolie in een koekenpan.
3. Fruit de knoflook en de pepersnippers 2 minuten zachtjes in de olie. Pas op: bij een te hoge temperatuur kan de knoflook verbranden en bitter gaan smaken!
4. Voeg de pinda’s toe. Rooster ze gedurende 5 minuten. Schep ze ondertussen regelmatig om.
5. Bak de laatste minuut het chilipoeder en de komijn mee.
6. Proef je cacahuates con ajo y chile en schep er als je dat lekker vindt nog wat extra zout en/of chilipoeder doorheen.
7. Laat de pinda’s afkoelen alvorens ze te serveren.

Tips:

1. De dag na de bereiding zijn je Mexicaanse pinda’s het allerlekkerst. Alle smaken hebben zich dan optimaal ontwikkeld. 
2. Als je je pinda's bewaart in een goed afgesloten pot of diepvriesdoos, kun je ze ongeveer twee weken bewaren.
3. Deze pinda's smaken ook heerlijk als garnituur in je pindasoep. Of strooi ze eens over een oosterse roerbakschotel.
4. Ben je op dit blog terechtgekomen omdat je zocht naar nog meer Mexicaanse recepten? Die heb ik wel voor je! Klik maar eens op de volgende linkjes: quesadillas met Mexicaans gehakt en verse salsa, taco tapas met avocadosalsa en gemarineerde garnalen, Mexciaanse kippensoep met veel verse groenten en Mexicaanse tacotaart!

Haal snel je ijsmachine uit de kast en maak dit heerlijk romige ijs met kleine stukjes M&M's, zachte gewelde rozijnen en echte vanille. Smikkelen!

Kik meteen door naar het recept. 

Of lees eerst nog even waarom ik dit ijs maakte voor kinderen die meededen aan de Elfstedentocht...

Verlangen naar sneeuw en ijs?

Persoonlijk ben ik nooit een liefhebber geweest van het tropische klimaat. 

Maar dat ik tijdens mijn Afrika-tijd nu zat te hunkeren naar de wind, de sneeuw en het ijs van de Nederlandse winters kan ik ook niet beweren. 

Tot die éne keer.

De Tocht der Tochten

Uit Nederland kwamen er berichten, dat een Elfstedentocht steeds waarschijnlijker werd. 

En inderdaad: Koning Winter bleek zo zijn best te doen in het barre noorden, dat de schaatsen weer uit het vet konden voor de Tocht der Tochten. 

Al hadden we niet de beschikking over up to date kranten (onze krant arriveerde meestal één keer in de veertien dagen met 12 exemplaren tegelijkertijd) en al konden we geen Nederlandse televisiezenders en internet ontvangen, toch ontging het grote nieuws ons niet.

Fries ijs onder de palmbomen

Het zorgde voor nogal wat beroering onder de Hollandse populatie van de compound waarin we woonden. 

Opeens kregen we weer de kriebels. Misschien waren we niet allemaal van die fanatieke schaatsers, die per se mee wilden vechten op het Friese ijs, we zouden wel graag willen delen in de sfeer, die op dat moment heel Nederland in zijn greep had. 

En we hadden W.A. van Buren nog weleens willen zien finishen in Leeuwarden. 

Kortom, de eerste Elfstedentocht sinds jaren was ook onder de palmbomen het gesprek van de dag. En ik denk dat ik voor velen van ons spreek, als ik zeg dat we toen wel wat heimwee hadden.

Pas echt een 'alternatieve Elfstedentocht'!

Het zal niemand verbazen dat in die atmosfeer het plan werd geboren om onze eigen Alternatieve Elfstedentocht te organiseren. 

OK, schaatsen was dan wel niet mogelijk bij een tropische temperatuur, maar rolschaatsen, skeeleren en fietsen wél! En daar kwamen we een heel eind mee. 

Het haastig opgerichte Elfstedencomité veranderde de plattegrond van de compound tijdelijk in de kaart van Friesland. De inschrijvingen, vooral van kinderen, stroomden binnen.

Afzien tijdens het schaatsen

Bij het krieken van dé dag werd het startschot gegeven bij ‘Leeuwarden’. En terwijl de zon steeds hoger naar de hemel klom werden zwetend de trajecten afgelegd tussen ‘Sloten’ en ‘Stavoren’, en tussen  ‘Hindeloopen’ en ‘Workum’. 

Hoe verder de sporters vorderden, hoe moeilijker het werd de elementen te doorstaan. 

Genadeloos brandde de zon boven ‘Bolsward’. Het stoffige stuk tussen ‘Harlingen’ en ‘Franeker’ was bijna niet te overzien. De glooiing in het parcours bij ‘Dokkum’ leek eindeloos en toen ten langen leste ‘Leeuwarden’ weer in zicht kwam, waren de sporen van de barre weersomstandigheden op heel wat gezichten te ontwaren: wie verzuimd had zich te wapenen tegen de niets ontziende zon, passeerde de finish niet zonder een pijnlijk rode neus en ruwe rode wangen!

Erebogen en erwtensoep

Gelukkig werden de sporters overal aangespoord door enthousiaste supporters, die op diverse plaatsen tijdens de route ‘erebogen’ hadden opgezet met behulp van koel sproeiende tuinslangen. 

Bovendien werd men bij de stempelplaatsen getrakteerd op typisch Hollandse versnaperingen. 

Al moet gezegd worden dat de hete chocolademelk, de warme rookworst en de stevige erwtensoep meer aftrek vonden bij het toegestroomde publiek dan bij de fanatieke atleten zelf. 

Uiteindelijk was het percentage schaatsers en fietsers dat de eindstreep haalde boven verwachting hoog.

Tropisch ijs

Behalve de eer en de uitgelaten reacties van het publiek, wachtte de deelnemers achter de finish nog een verrassing en eigenlijk de enige echte ijspret, die in een tropisch land te verwezenlijken is: de vriezers gingen open en iedereen mocht afkoelen met een heerlijk consumptie-ijsje!

Afrikaans ijs

Bovenstaande sportreportage is zomaar een greep uit het aantal gelegenheden, waarbij in een warm land consumptie-ijs een grote rol speelt. Als het warm is lust je elke dag wel een ijsje! 

Toch is ijs in Afrika geen product, dat op elke straathoek te krijgen is, ook niet in de wat rijkere buurten in de steden.

Klop-klop...

De basisingrediënten melk en room waren in onze tijd zeer schaars. 

Zoals in de meeste landen in de tropen, is de lokale Afrikaanse bevolking er helemaal niet  aan gewend om op grote schaal melkproducten te consumeren. Hele volksstammen op aarde doen hun leven lang zonder en vertonen bij gebruik zelfs intolerantieverschijnselen. 

Vandaar dat wij het in eerste instantie alleen met pakken houdbare melk en melkpoeder, afkomstig uit de westerse wereld, moesten doen. Geen geringe opgave voor lekkerbekken, dat begrijp je! 

Nog vind ik in mijn kookdagboeken recepten terug van roomijs, gefabriceerd met zakjes Klop-Klop uit Nederland. 

Die ijsjes waren wel eetbaar, maar lekker is anders…

Melkboer in Afrika

Maar wat een feest! 

Op een dag kreeg onze compound bezoek van een vrachtwagen, die we nog nooit eerder hadden gezien. Hij parkeerde bij ons kleine supermarktje en opende zijn laadklep. 

Zijn lading? Hij stond helemaal vol met plastic flessen verse volle melk, bekertjes slagroom en pakjes (namaak)cheddar!

En het goede nieuws kon niet op: elke woensdagmiddag kwam hij weer! 

In het oosten van het land bleek een rundveehouderij te zijn, die ons buitenlanders als een nieuwe markt had aangeboord. 

Vanaf dat moment schoolden we ’s woensdags samen op de parkeerplaats bij de truck. En masse sloegen we melkproducten in.  Over het algemeen was de versheid zo goed, dat we het met de melk en de room minstens 4 à 5 dagen konden uitzingen.

Donderdag ijsmaakdag

Petra had niet zoveel op met de verplichte beker melk, die ze vanaf toen regelmatig moest drinken, maar ze had al snel door, dat ze met die melk ook haar voordeel kon doen. 

Op woensdagmiddag herinnerde ze me er altijd aan, dat ik de containers van de ijsmachine in de vriezer moest  zetten en donderdagmiddag werd traditioneel onze ijsmaakmiddag.

M&M's-ijs

Eén van de toppers bij de kinderen was mijn roomijs met M&M’s, rozijnen en echte vanille. Het ijs was vaak niet aan te slepen. 

Vlak voor de ‘Elfstedentocht’ had ik ook van deze soort ijs een voorraadje gemaakt. 

En nog steeds maak ik het regelmatig; ook op andere dagen dan donderdag!

Heb je een ijsmachine, probeer dit recept dan snel uit!

Veel ijspret toegewenst!

IJspret: roomijs met M&M’s, rozijnen en echte vanille

Ingrediënten:

• 80 gram rozijnen
• water
• 2 eieren (L)
• 165 gram witte basterdsuiker
• een snufje zout
• 1 vanillestokje
• 4 dl slagroom
• 2 dl volle melk
• 150 gram M&M’s met pinda’s (en eventueel nog wat extra voor de garnering)

Bereiding:

1. Doe de rozijnen in een pannetje en voeg zo veel water toe dat ze helemaal onder staan. Breng het water aan de kook. Draai dan het vuur meteen uit. Laat de rozijnen wellen in het hete water (ze wellen zo veel sneller dan in koud water).
2. Breek de eieren in een beslagkom en klop ze met een elektrische mixer gedurende 2 minuten. Voeg vervolgens de suiker en het zout toe en ga door met kloppen. Het mengsel wordt steeds dikker, romiger en luchtiger. Na een minuut of vijf is alle suiker opgelost.
3. Snijd het vanillestokje in de lengterichting open en schraap met de punt van het mes het merg eruit. Voeg het vanillemerg toe aan de eiermassa.
4. Nu kun je de slagroom erbij gaan schenken, terwijl je gewoon doorklopt, zij het op een lagere stand van de mixer.
5. Roer op het laatst de melk erdoor.
6. Schenk het ijsmengsel in een kan, zet de ijsmachine aan en vul de machine met het mengsel.
7. Doe 150 gram M&M’s in een diepvrieszak. Leg de zak op een stevige snijplank. Sla met een vleeshamer op de M&M’s, zodat ze in stukjes breken. Leeg de zak op de snijplank. Snijd te grote stukjes M&M nog wat kleiner met een koksmes (als je vanaf het begin de  hele M&M’s gaat snijden, glijden de M&M’s onder je mes uit; niet handig en je kunt je flink snijden…).
8. Schep de rozijnen uit het water en droog ze even in een schone theedoek (gewassen zonder wasverzachter).
9. Als het ijs bijna stevig is, kunnen de stukjes M&M en de rozijnen toegevoegd worden door de vulopening van de ijsmachine. Zet de machine daartoe niet uit. Het kan zijn, dat je hem dan niet meer opgestart krijgt.
10. Na 15 à 20 minuten (in totaal) is het ijs hard genoeg en kun je het overdoen in een diepvriesdoos en verder invriezen. Roer het ijs na het eerste uur eventueel nog één keer door met een lepel.
11. Serveer het ijs in een krokant hoorntje of in een schaaltje. In het laatste geval kun je het desgewenst nog garneren met extra stukjes M&M.

Tips:

1. In dit recept wordt gewerkt met rauwe eieren. In een eerder blog vind je gedetailleerde instructies hoe je hiermee moet omgaan.
2. Vriest je vriezer erg diep en is het ijs daardoor wat te hard geworden? Zet het doosje ijs voor het uitscheppen even in een magnetron, die je instelt op de allerlaagste stand. Pas op: het ijs wordt aan de zijkanten sneller zacht dan in het midden. Laat het niet te zacht worden.
3. Kies voor het bewaren van het ijs een diepvriesdoos waar deze hoeveelheid net in past. Zo voorkom je dat er harde kristalletjes op je ijs komen.
4. Wil je nog meer ijsrecepten voor je ijsmachine? Ik heb er nog wel een paar voor je: heerlijk romig cappuccino-ijs, een ananassorbet met rum en sinaasappels gevuld met Grand-Marnierroomijs!
   

Dadel-pindaspread met geroosterd pitabrood

Verrassend deze mediterrane appetizer van fijngemalen dadels en pinda's! Verrukkelijk op licht geroosterd pitabrood!

Vorige week aten we in restaurant ‘Lieverd’ in Scheveningen. Ik heb niet persoonlijk kennisgemaakt met de chef, maar voor mij stond al snel vast dat de ‘lieverd’, waar het restaurant naar vernoemd is, degene moet zijn die de scepter zwaait in de keuken! Hij/zij kookt met veel passie en creëert mooie, stoere gerechten met volle smaken, waarbij hij gewone alledaagse ingrediënten op fantasierijke wijze combineert. Geen obligate laffe liflafjes hier!

Het concept van ‘Lieverd’ is eenvoudig: het voorgerecht bestaat altijd uit een proeverij van drie kleine gerechtjes, daarna volgt naar keuze een vlees-, vis- of vegetarisch hoofdgerecht. Daarnaast is er  een extra vleesgerecht van de dag. Als dessert kun je kiezen uit een kaasplankje of een zoet dessert. En dat alles voor een vaste menuprijs. Elke twee weken verandert het menu compleet, zodat er altijd weer wat nieuws te ontdekken valt. Op de website vind je steeds de kaarten voor het dan geldende menu en dat voor de volgende twee weken. Apart detail: je kunt hier een ‘Bob-wijnarrangement’ bestellen. Dat bestaat uit halve glaasjes, zodat de ‘Bob’ gewoon mee kan doen!

Bij binnenkomst voelden wij ons meteen welkom. Het interieur is rustig gehouden met veel wit en naturel in een stijl die huiselijk aandoet. Doordat de ruimte vrij klein is, krijg je de indruk dat je een woonkamer binnenloopt. Het restaurant is gezellig verlicht met kaarsjes terwijl er tegelijkertijd op cruciale plekken spotjes opgenomen zijn in het plafond, zodat je de menukaart goed kunt lezen.

En die menukaart is het lezen waard. De gastvrije, goedlachse gastvrouw maakte er ons meteen wegwijs in. Nadat we besteld hadden, verraste ze ons met een amuse, een rodebietencarpaccio, en een broodmandje met twee dips. Ook zij straalde liefde voor eten uit; het kostte ons niet veel moeite om haar het stap-voor-stap recept te ontfutselen voor de dadel-pindaspread, die we zo lekker vonden. Het klonk alsof ze hem die middag zelf nog had staan maken!

Tijdens het voorgerecht werden de Duitse roots van ‘Lieverd’ duidelijk. Het kopje groentebouillon met backerbsen en maultaschen (een soort Duitse ravioli), gevuld met perfect gekruid kalfsgehakt, was bijzonder smaakvol. Verder was er een bladerdeeghapje met gerookte forel dat verrassend werd gecombineerd met frisse, lobbig geklopte preiselbeerroom.

Ook het hoofdgerecht was onvervalst Duits: dikke plakken sappig en mals varkensgebraad geserveerd met een lichtzoete biersaus, zachte lang gestoofde zuurkool met spekjes en semmelknödel (een soort broodballetjes). Genieten!

Bij het kaasplankje viel vooral het bijgerecht op. Dat was een geleitje, dat de gastvrouw als volgt omschreef: “Het smaakt zoals rozenblaadjes ruiken”. En dat klopte helemaal! Een goed glas port maakte het geheel af.

Als afsluiter was er cappuccino met een speciaal lieverd-koekje, een hartvormig shortbread-koekje met een lieverd-tekstje. Leuk!

Mijn conclusie: ben je op zoek naar (h)eerlijke gerechten en een sfeer alsof je bij goede vrienden thuis eet, denk dan eens aan ‘Lieverd’! Wel van tevoren reserveren!

Ik kon het niet laten om de dadel-pindaspread, waar we de maaltijd mee begonnen, thuis een keer na te maken. De instructies van onze gastvrouw bleken voor 100% te kloppen. Het gerechtje is perfect in zijn eenvoud, maar je moet het maar bedenken. Ik serveerde de spread met licht geroosterd pitabrood om het mediterrane karakter nog eens extra te benadrukken. Hieronder het recept. Veel plezier ermee!

Dadel-pindaspread met geroosterd pitabrood

 

Ingrediënten:

• 100 gram dadels
• water
• 100 gram gezouten pinda’s
• 2 à 3 eetlepels extra vergine olijfolie (naar smaak)
• een klein teentje knoflook uit de pers
• versgemalen zwarte peper en eventueel nog een beetje zout
• pitabrood

Bereiding:

1. Leg de dadels in een kommetje en schenk er zo veel water bij dat ze helemaal onderstaan. Dek het schaaltje af en zet het in de koelkast. Laat zo de dadels een nachtje weken.
2. Neem de dadels uit het water (het water wordt verder niet gebruikt) en doe ze samen met de pinda’s, de olijfolie en de knoflook in de foodprocessor. Vermaal het geheel met behulp van de pulsknop totdat er een vrij grove massa ontstaat. Er moeten nog wat kleine stukjes pinda in de spread zitten.
3. Schraap de spread uit de foodprocessor en roer er 1 à 2 eetlepels koud water doorheen, zodat de pasta lekker smeuïg wordt. Voeg peper naar smaak toe.
4. Proef even goed en bepaal of er voldoende zout in zit; dat hangt af van de hoeveelheid zout die er oorspronkelijk in de pinda’s zat.
5. Verhit een grillpan tot zeer heet.
6. Bevochtig het pitabrood met wat water (als je afbakpitabroodjes gebruikt, hoef je deze niet eerst af te bakken in de oven). Rooster de broodjes kort in de grillpan totdat ze krokant zijn aan de buitenkant en toch nog een beetje soepel aanvoelen. Ze moeten opbollen en mooie grillstrepen vertonen.
7. Waarschijnlijk moet je in porties werken, omdat niet al het brood in één keer in de grillpan past. Bewaar de broodjes die klaar zijn dan onder een theedoek, zodat ze niet kunnen uitdrogen.
8. Scheur het brood in stukken en serveer het meteen. Besmeer het pas aan tafel met de dadel-pindaspread. 

Tips:

1. Je kunt het brood ook grillen op de barbecue. Heerlijk!
2. Eigenlijk bak ik pitabroodjes nooit af in de oven. In de grillpan of op de barbecue worden ze veel lekkerder!
3. Je kunt de dadel-pindaspread een paar dagen in de koelkast bewaren, mits je hem goed afdekt.